เจียงหลินชวนดันแว่นขึ้น “หรือว่าได้ยินเฉียวเฉียวบ่นว่าหลัวจิ่งทำอาหารห่วยแค่ไหน ถึงยอมตื่นขึ้นมา?”
เซี่ยถิงหลานพิงหัวเตียง ทั้งที่หลับไปหลายวัน แต่ใบหน้ากลับยังมีเลือดฝาด
“หรือว่ามีแค่เฉียวเฉียวที่บ่นอยู่ข้างหูฉัน?” เขาไม่ได้หมดสติสักหน่อย คนอื่น ๆ ก็พูดกันไม่น้อยเหมือนกัน
หานเฉิงเยว่หัวเราะหึ ๆ
“หลัวจิ่งยังไม่กลับมาอีกเหรอ?” สีเฉียวถาม “อดเห็นเขาโวยวายเลย”
“เขายังอยู่ในเขตปลอดภัย กำลังช่วยคนของหน่วยซ่อมบำรุงทำงานอยู่” เจียงหลินชวนยิ้ม “พอกลับมาแล้วรู้ว่าพลาดตอนหัวหน้าตื่น คงเสียดายแน่”
เสิ่นชิงเหอตรวจเสร็จก็เก็บเครื่องมือ “ร่างกายไม่มีปัญหาอะไร พลังพิเศษก็เต็มเปี่ยมดี”
เหวินเซียวถามอย่างสงสัย “หัวหน้าเลื่อนระดับแล้วหรือเปล่า?”
เซี่ยถิงหลานพยักหน้า ก่อนหันไปมองทุกคน “ฉันหลับไปนานแค่ไหน?”
“ประมาณหนึ่งสัปดาห์” เจียงหลินชวนตอบ “นายคงอยากรู้มากว่าเกิดอะไรขึ้นหลังถูกต้นไม้กลายพันธุ์ต้นนั้นกลืนเข้าไป”
สีเฉียวนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างกระสับกระส่าย
ก่อนหน้านี้ตอนทำลงไปก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้กลับคิดว่าตัวเองทำตัวเหมือนเด็กเหลือเกิน
ยิ่งได้ยินเจียงหลินชวนพูดถึงคำว่า “สามนาที” ของเธอซ้ำ ๆ รวมถึงประโยค “ถ้าเขาไม่ออกมา ฉันจะเข้าไปเอง”
น่าอายชะมัด
เซี่ยถิงหลานมองสีเฉียว แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
เสิ่นชิงเหอไม่ได้ปิดบังแทนสีเฉียว “ครั้งนี้เธอใช้พลังควบคุมเวลามากเกินไป พอออกมาก็ตัวเล็กลงอีกแล้ว”
“แต่ตอนนี้ฉันก็กลับมาเป็นปกติแล้วนี่!” สีเฉียวทำปากยื่น รู้สึกเหมือนวงนี้กลายเป็นเวทีฟ้องกันไปเสียแล้ว “พวกคุณนี่แหละเอาแต่ฟ้อง”