พูดถึงตรงนี้ สีเฉียวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ในที่สุดเจียงหลินชวนก็ขึ้นถึงระดับ 4 แล้ว พลังพิเศษสายจิตนี่เลื่อนระดับยากจริง ๆ พวกสายจิตเป็นกันแบบนี้หมดเลยหรือเปล่า?”
“โชคดีที่วันนั้นพวกเราเจอสัตว์กลายพันธุ์สายจิตระดับ 4 ตัวหนึ่ง”
สัตว์กลายพันธุ์ตัวนั้นไม่ใหญ่ สีเฉียวจงใจแบ่งส่วนใหญ่ให้เจียงหลินชวน ในที่สุดก็ช่วยให้เขาทะลวงกำแพงนั้นได้
“ระบบบอกว่า... อ้อ หยวนเป่าเป็นชื่อที่ฉันตั้งให้ระบบเอง เขาบอกว่าพลังจิตของคุณคงที่แล้ว แต่ตอนนี้ยังวัดค่าที่แน่ชัดไม่ได้ นี่แปลว่าคุณใกล้จะฟื้นแล้วหรือเปล่า?”
เล่าเรื่องความคืบหน้าของทีมจบ สีเฉียวก็พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ต่อ
“วันนี้พวกเราไม่ได้ออกไปล่าหมู เพราะเมล็ดพันธุ์ทางฝั่งหัวหน้ากลุ่มฟางมีความคืบหน้าใหม่ ทุกคนเลยไปดูกันหมด”
หลายวันมานี้สีเฉียวออกไปข้างนอกด้วยกันกับคนอื่น ๆ ตลอด เพราะเธอเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ 6 จึงปลอดภัยกว่าเมื่อมีเธออยู่ด้วย
วันนี้หาโอกาสพักได้ยาก เธอเลยอยู่ที่บ้านนิรภัย คุยกับเซี่ยถิงหลาน
“รายละเอียดฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รอพวกเขากลับมาแล้วค่อยเล่าให้ฟังก็ได้”
“คุณจะตื่นวันนี้เลยไหม?” สีเฉียวเท้าคาง มองราวกับเซี่ยถิงหลานเลือกเองได้ “พอพวกเขากลับมา ก็ทำให้ตกใจเล่นได้เลย คุณว่าไง?”
แน่นอนว่าเซี่ยถิงหลานยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
สีเฉียวถอนหายใจ “เซี่ยถิงหลาน ไม่ได้กินอะไรตั้งหลายวันแล้ว หิวไหม?”
“โฮสต์ เขาไม่หิวหรอก จะกังวลอะไรนักหนา” เจ้าหนูหน้าตาน่ารักคิดว่าโฮสต์ของตัวเองเป็นห่วงจนสับสนไปหมด “ฉันบอกไปแล้วไงว่าในร่างกายเขามีพลังงานเหลือเฟือ ไม่มีทางรู้สึกหิวหรอก”