การปะทะรอบที่สองดุเดือดกว่ารอบแรกมาก
แต่เส้นผมของสีเฉียวกับพวกพ้องยังไม่เสียหายแม้แต่เส้นเดียว
ระบบกอดอกอย่างภาคภูมิใจ จนผ้าคลุมด้านหลังพลิ้วไหวตามไปด้วย «บ้านนิรภัยจากรางวัลสุ่มของตำแหน่งมิติระดับกลาง พวกนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?»
หลัวจิ่งตะโกนออกไปข้างนอก «โอ้ ดูท่าพวกแกจะไม่ไหวนะ ยังคิดจะแย่งแก่นผลึกของพวกเราอีก ฝันไปเถอะ!»
«ก็ได้ หัวหน้าพวกนั้นสมองไม่ค่อยดี นายก็ยั่วพวกเขาให้มากหน่อย จะได้เปลืองพลังพิเศษ» เสิ่นชิงเหอพูดพลางหัวเราะออกมาก่อน
เซวียจื้อเฉิงโมโหจนสะบัดลูกไฟใส่มาอีกสองลูก
แต่ก็สูญเปล่าเช่นเดิม
เซี่ยถิงหลานรอให้การโจมตีระลอกนั้นผ่านไป ก่อนเอ่ยว่า «เฉียวเฉียว ลองใช้คมมีดมิติดู»
สีเฉียวยกมือขึ้น หอกโลหะที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าขาดสะบั้นกลางลำ สองท่อนกระแทกเข้ากับขอบเขตแล้วตกลงแทบเท้าเธอ
เจียงหลินชวนยกมุมปาก «คนพวกนี้ไม่รู้จักประหยัดพลังพิเศษเอาเสียเลย การควบแน่นพลังโลหะเป็นหอกทั้งสิ้นเปลือง แล้วยังทำให้ความเร็วลดลงอีก»
«นายอยู่ฝั่งไหนกันแน่?» หลัวจิ่งถามอย่างหงุดหงิด
ทางด้านนั้น เซี่ยถิงหลานไม่สนใจเสียงพึมพำของทั้งคู่ เขาสาธิตด้วยคมวายุของตัวเอง «ยังเร็วกว่านี้ได้อีก»
«ได้»
หอกอันที่สองขาดสะบั้นฉับไวกว่าเดิม แต่กลับใช้พลังพิเศษน้อยลง
ดวงตาสีเฉียวเป็นประกาย «อีกที»
ตอนนี้คนอื่น ๆ ก็เริ่มลงมือเช่นกัน
เจียงหลินชวนรู้ว่าพลังพิเศษของตนยังไม่แข็งแกร่งพอ จึงเพ่งเล่นงานผู้มีพลังพิเศษระดับสามเหล่านั้น และร่วมมือกับเสิ่นชิงเหอได้อย่างลงตัว
คนหนึ่งใช้พลังจิตรบกวน อีกคนปล่อยพลังพิเศษสายน้ำ ขัดขวางฝีเท้าของชายคนนั้น
เถาวัลย์ในฝ่ามือหลัวจิ่งก็พุ่งออกไปเช่นกัน ประกายไฟแลบผ่าน ร่างคนที่ถูกเถาวัลย์พันไว้ยังไม่ทันล้ม เถาวัลย์กลับไหม้เกรียมไปท่อนหนึ่งก่อน
«อย่างน้อยก็สำเร็จ» หลัวจิ่งมีสีหน้าเขินอาย
ผู้มีพลังพิเศษระดับสี่คนหนึ่งในหน่วยคุนเผิงมองออกว่ามีปัญหา
«ระดับพลังพิเศษของพวกมันไม่สูง!» ผู้มีพลังพิเศษระดับสี่คนหนึ่งสกัดคมวายุไว้ บนแขนมีเพียงแผลเลือดออกเพิ่มมาเส้นหนึ่ง «คนใช้พลังวายุนั่นไม่มีทางถึงระดับห้าแน่ ที่เก่งคือการป้องกัน!»