“แลก”
เสียงดังออกมาจากเครื่องสื่อสารเข้ารหัสที่ปลายอีกด้านของโต๊ะประชุม
สีเฉียวชะงักไปครู่หนึ่ง
การประชุมทางไกลเมื่อครู่จบลงไปแล้วอย่างชัดเจน หน้าจอก็ดับหมดแล้ว กระทั่งตอนนี้เธอถึงสังเกตเห็นไฟแสดงสถานะสีเขียวเล็ก ๆ ที่มุมขวาบนของเครื่อง
เธอฟังออกว่าเป็นใคร จึงรีบนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
“แผนรับมือภัยพิบัติตามปกติยังหยุดไม่ได้ แต่ใช้ 12,000 แต้มแลกโอกาสลดความสูญเสียสักครั้ง ถือว่าคุ้ม” น้ำเสียงของผู้บริหารระดับสูงนิ่งสงบ “ถ้าครั้งนี้สำเร็จ ต้องมอบความดีความชอบครั้งใหญ่ให้สีเฉียว!”
สีเฉียวไม่คิดว่าจะถูกเอ่ยชื่อเป็นการเฉพาะ จึงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนหัวใจจะพลันอุ่นวาบ
เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะได้ช่วยเหลือเรื่องใหญ่เช่นนี้
“ถ้าสำเร็จจริง ความดีความชอบก็ไม่ได้เป็นของฉันคนเดียวค่ะ” สีเฉียวพูดอย่างจริงจังมาก “ในฐานที่มั่นมีคนตั้งมากมายกำลังทำงานกันอยู่ ไหนจะคนที่จะออกไปติดตั้งอุปกรณ์กลางทะเล ทุกคนต่างก็ลงแรงกันทั้งนั้น”
เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสาย
“ความดีความชอบของทุกคนจะไม่ถูกลืม ของเธอก็เหมือนกัน”
เมื่อผู้บริหารระดับสูงพูดเช่นนั้น สีเฉียวก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เธอยกมือเตรียมกดยืนยันซื้อ
ปลายนิ้วใกล้แตะหน้าจอแล้ว จู่ ๆ เธอก็เห็นไอคอนรถเข็นเล็ก ๆ ที่มุมขวาบนของหน้าเว็บ
“เอ๊ะ?”
ทุกคนหันมามองเธอ
สีเฉียวชี้ไปที่รถเข็น “ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ ตอนเราคุยเรื่องส่วนลดสำหรับการซื้อครั้งแรก เซี่ยถิงหลานเคยถามเสี่ยวถ่งหรือเปล่าว่าซื้อผ่านรถเข็นได้ไหม?”
เซี่ยถิงหลานก็นึกออกเช่นกัน
“ใช่”
ตอนนั้นพวกเขายังตั้งใจยืนยันกันแล้วว่าส่วนลดใช้ได้กับการชำระเงินหนึ่งครั้ง ไม่ได้จำกัดว่าซื้อได้แค่ชิ้นเดียว เพียงแต่พายุไต้ฝุ่นครั้งนี้มาเร็วเกินไป ทุกคนมัวแต่สนใจเรื่องนั้น จึงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท