สีเฉียวกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ซากสัตว์ แต่เท้ากลับชะงักทันที
มีคนอยู่เหรอ?
เธอรีบเคลื่อนย้ายตัวเองไปหลบตรงกิ่งไม้ใหญ่ที่ใบดกหนา
เธอย่อตัวแนบลำต้นหยาบกระด้าง มองออกไปผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้
เงาสีเทาสองร่างพุ่งออกมาจากพงหญ้า
หัวใจของสีเฉียวกระตุกวูบ
ทำไมเป็นสัตว์อีกแล้ว?
ร่างของพวกมันเพรียวยาว ดูคล้ายหมาป่า แต่ตัวใหญ่กว่ามาก สัตว์ทั้งสองย่ำพื้นด้วยสี่ขาอย่างแผ่วเบา พอวิ่งมาถึงข้างซากสัตว์ก็หยุดลง
ตัวหนึ่งยกขาหน้าขึ้น แผ่นหลังและหัวไหล่พลันเหยียดขยาย ขนบนตัวค่อย ๆ ร่วงหายไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของสีเฉียวเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย
ร่างสัตว์ตัวนั้นกำลังเปลี่ยนรูป ร่างกายค่อย ๆ กลายเป็นมนุษย์
เดี๋ยวนะ สัตว์...มนุษย์สัตว์เหรอ?!
เธอคงไม่ได้กำลังจะเห็นผู้ชายเปลือยใช่ไหม!
ขณะที่สีเฉียวกำลังคิดว่าจะปิดตาดีหรือเปล่า ชายคนนั้นก็ยืนตัวตรงแล้ว เขาเป็นชายหนุ่มผมดำ สวมกระโปรงหนังสัตว์พันรอบเอวเรียบร้อยดี
ยังดี ยังดี
ตัวที่อยู่ข้าง ๆ ก็กลายเป็นมนุษย์เช่นกัน สวมกระโปรงหนังสัตว์เหมือนกัน
มนุษย์สัตว์ทั้งสองเดินวนสำรวจรอบสัตว์ยักษ์ พลางระแวดระวังความเคลื่อนไหวโดยรอบ
ลมหายใจที่สีเฉียวเพิ่งผ่อนออกไปพลันติดขัดขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่ใช่สิ เธอกำลังดีใจเรื่องอะไรอยู่?
สัตว์กลายเป็นมนุษย์ได้ด้วย!
“หยวนเป่า! มนุษย์สัตว์! นี่มันโลกของมนุษย์สัตว์ชัด ๆ!”
เธอร้องเรียกในใจ สายตายังจ้องเบื้องล่างไม่กะพริบ
สถานที่นี่เหมือนป่าดึกดำบรรพ์ แถมยังมีมนุษย์สัตว์ที่เห็นแล้วรู้เลยว่าเป็นมนุษย์สัตว์อีก!
เจ้าหนูหน้าตาน่ารักเบ้ปาก ทำท่าราวกับโฮสต์ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน