หลัวจิ่งหยิบกล่องหนึ่งขึ้นมาดูปริมาณข้างในแล้วพูดว่า “มีแค่นี้เอง จะต้องกังวลทำไมว่าพวกเราจะกินไม่หมด”
“กินเลย ฉันจะหยิบให้พวกนาย จนกว่าจะกินไม่ไหว”
สีเฉียวแบ่งอาหารให้หานเฉิงเยว่กับอีกสองคน ตามปริมาณที่เจียงหลินชวนและเสิ่นชิงเหอกินครั้งแรก ตอนนี้อาหารทั้งหมดอยู่ในมิติของเธอ พอหยิบออกมา เธอจึงไม่หวงเลยสักนิด
“มีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว พวกนายต้องขอบคุณเฉียวเฉียวด้วย” เสิ่นชิงเหอยิ้มพลางตบหลัวจิ่งเบา ๆ
เจียงหลินชวนเสริมว่า “ของพวกนี้กินไปหนึ่งส่วนก็หายไปหนึ่งส่วน ต่อให้ทีมวิจัยพยายามแทบตายก็ยังทำซ้ำไม่ได้ ตอนนี้ฐานที่มั่นไม่ยอมให้เสียเปล่าแม้แต่คำเดียว”
ก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ในมิตินิยายมหาวิทยาลัย พวกเขาก็พบแล้วว่าอาหารเพิ่มคุณสมบัติมีขีดจำกัดในการกิน
ครั้งแรกกินไป 8 ชนิด หลังจากนั้นกินอีก 3 รอบ เจียงหลินชวนสะสมได้ 24 แต้ม ส่วนเสิ่นชิงเหอมี 25 แต้มคุณสมบัติ
ทั้งคู่บอกว่าถ้ากินต่อคงทนไม่ไหว ระบบก็เตือนว่าอาจระเบิดจากภายใน เซี่ยถิงหลานจึงไม่ให้พวกเขาลองอีก
ต่อมาเมื่อกลับถึงฐานที่มั่น ทีมวิจัยทราบเรื่องนี้ก็แจ้งพวกเขาว่าอาหารเพิ่มคุณสมบัตินี้พิเศษมากจนวิจัยไม่ได้ พวกเขาทำเสียไปหลายกล่องแล้ว
ท่านฉินจึงตัดสินใจระงับการวิจัยอาหารเพิ่มคุณสมบัติไว้ก่อน ยังไงทีมวิจัยก็มีงานล้นมือจนทำไม่ไหวอยู่แล้ว
ทั้งสามคนหยุดกินหลังจากกินไป 8 กล่องเล็กเช่นกัน
“หรือว่ากินอิ่มเกินไปเมื่อคืน เลยส่งผลต่อการแสดงพลัง?” หลัวจิ่งขมวดคิ้ว ของแค่นี้กลับทำให้เขารู้สึกแน่นจนแทบไม่ไหวแล้ว!