ใกล้เวลา 9 โมง ประตูด้านข้างของหอประชุมก็ถูกผลักเปิด
ถังเยว่ได้ยินเสียง จึงหันไปมองตามจังหวะ
ท่านฉินเดินนำมา ส่วนหญิงสาวในเครื่องแบบทหารที่อยู่ข้างกายเขา เธอจำได้ทันที
เฉียวเฉียว!
เธอกำลังจะยกมือทัก แต่เห็นท่านฉินหันไปพูดกับสีเฉียว พร้อมชี้ไปยังที่นั่งแถวหน้า
เซี่ยถิงหลานกับคนอื่น ๆ ก็มาด้วย ทั้งเจ็ดคนเดินไปพร้อมกัน ก่อนนั่งลงตามลำดับ
มือที่ถังเยว่ยกค้างไว้ชะงักลง
เธอมองสีเฉียว แล้วหันไปทางสวีหลาน ก่อนยื่นมือไปกระตุกแขนเสื้ออาจารย์เบา ๆ
“อาจารย์คะ ทำไมเฉียวเฉียวไปนั่งตรงนั้นล่ะคะ?”
“คนที่จะได้รับการยกย่องวันนี้นั่งอยู่ทางนั้นน่ะ”
ถังเยว่ชะงักงัน
เธอมองไปยังแถวหน้าอีกครั้ง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงขยับเข้าไปใกล้สวีหลาน
“คนที่อาจารย์บอกเมื่อกี้ว่าเดี๋ยวหนูก็จะได้เจอน่ะค่ะ...”
สวีหลานยิ้มพลางพยักหน้า
“ก็คือเฉียวเฉียวนั่นแหละ”
ริมฝีปากของถังเยว่ขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา
“พืชชนิดใหม่พวกนั้นก็เป็นเฉียวเฉียวที่เอากลับมาด้วยเหรอคะ?”
“เธอกับเพื่อนร่วมทีมช่วยกันเอากลับมา” สวีหลานตอบ “คนแรกที่นำของไปส่งมอบให้ประเทศคือเฉียวเฉียว”
ถังเยว่จ้องมองเธออย่างเหม่อลอย
เมื่อวานพอได้ยินว่าบัตรผ่านใบนั้นใช้ไปที่ไหนก็ได้ เธอก็คิดว่าเพื่อนสนิทของตัวเองเก่งมากแล้ว แต่ไม่เคยนึกไปถึงเรื่องนี้เลย
พืชชนิดใหม่ที่เธอค้นคว้ากับอาจารย์มาตลอดเดือนกว่า ๆ เฝ้าดูแลทุกวันจนแทบอยากนับใบให้ครบ กลับเป็นสิ่งที่เฉียวเฉียวนำกลับมา
ยังมีวัตถุดิบพิเศษที่นำไปผลิตยาฟื้นฟูได้อีก...
เธอหันกลับไปมองแถวหน้าอีกครั้ง
สีเฉียวกำลังจัดชายเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนนั่งตัวตรง เซี่ยถิงหลานเอียงหน้ามาพูดอะไรบางอย่าง เธอจึงยิ้มจนดวงตาโค้ง