ชายหนุ่มหิ้วถุงผักใบใหญ่สองถุงกลับถึงบ้าน พอแม่ได้ยินเสียงเปิดประตู ก็ลุกขึ้นตามความเคยชินเพื่อจะเข้าไปพยุง
เขาถอดรองเท้าเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว เดินไม่กี่ก้าวก็เข้าไปในครัว วางของลงบนเคาน์เตอร์
“แม่ แตงโมอยู่ในตู้เย็นนะ เดี๋ยวค่อยหั่น”
แม่หยุดยืนอยู่กับที่ มองขาของเขา แล้วค่อย ๆ นั่งกลับลงไป
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองทำท่าแบบนี้ไปกี่ครั้ง
ขาทั้งสองข้างที่บาดเจ็บจากการถูกของหล่นทับระหว่างปฏิบัติการกู้ภัย เคยทำให้เขาต้องมีคนคอยพยุงแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ
ตอนรับโทรศัพท์ เธอเคยสงสัยอยู่พักหนึ่ง คิดว่าคงมีใครตั้งใจโทรมาแกล้ง
แต่ไม่ใช่เลย
ลูกชายของเธอใช้ฟูกวงแล้ว อาการก็ดีขึ้นทุกวัน
พวกเขาร่วมมือกันตรวจวัดค่าต่าง ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เพิ่มขึ้นวันแล้ววันเล่า
ในที่สุด เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนมาตรวจติดตามผล เธอก็ได้รับแจ้งว่าลูกชายหายเป็นปกติแล้ว
เธอร้องไห้จนหยุดไม่ได้
ขอบคุณประเทศชาติที่ไม่ทอดทิ้งพวกเขา!
ตอนนั้นเอง เพื่อนบ้านห้องตรงข้ามก็เคาะประตูเข้ามา
“เสี่ยวจวิ้น หายดีจริง ๆ แล้วเหรอ?!”
ชายหนุ่มยิ้ม “ครับ ลุงโจว”
“ที่ใช้คือฟูกวงอะไรนั่น ยาฟื้นฟูที่พูดถึงในข่าวใช่ไหม?”
ชายหนุ่มพยักหน้า “ผมใช้ฟูกวงรุ่นที่ 1 จริงครับ”
เพื่อนบ้านยืดตัวตรงทันที “ที่ข่าวพูดเป็นเรื่องจริงหรือนี่?”
“ข่าวก็ออกแล้ว แถมผมยังยืนอยู่ตรงหน้าลุง จะเป็นเรื่องหลอกได้ยังไงครับ?”
“จริงด้วย ๆ มหัศจรรย์จริง ๆ เดือนก่อนพ่อเธอยังแบกเธอขึ้นบันไดอยู่เลย...” เพื่อนบ้านส่ายหน้าเดินกลับไป พลางพึมพำไม่หยุดให้ได้ยินว่า “ประเทศเรานี่เก่งจริง ๆ!”
……
ยามเย็น หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยในบ้าน ถักเปียให้ลูกสาว
นิ้วเรียวสอดหยิบผมช่อเล็ก ๆ แบ่งออก ไขว้สลับกัน แล้วพันยางรัดผมลงไป มือทั้งเร็วทั้งมั่นคง