“เอกสารยังไม่ได้จัดเข้าระบบ พวกคุณจะไปไหนกัน?”
สายตาของอาจารย์หญิงจับอยู่ที่กระเป๋าด้านหลังเซี่ยถิงหลาน
“ห้ามนำเอกสารที่ยังไม่ได้จัดเข้าระบบออกไป”
ตราประทับฟาดลงบนผนังอย่างแรง
เพียะ!
อักษรสีแดงคล้ำคำว่า “ยกเลิก” ปรากฏขึ้น ประตูทั้งสองฝั่งของทางเดินล็อกพร้อมกัน คอของอาจารย์หญิงเอียงไปด้านหนึ่ง ผิวหน้าปริเป็นรอยเล็ก ๆ ใต้ผิวหนังเต็มไปด้วยหมึกดำที่ไหลวน
เธอยื่นมือมาแย่งกระเป๋า เซี่ยถิงหลานคว้าข้อมือไว้แล้วบิดลง แต่แขนข้างนั้นกลับอ่อนยวบกลายเป็นหมึกดำ ลื่นหลุดจากฝ่ามือเขาไป
เจียงหลินชวนเตะเธอกระแทกผนังตามมาติด ๆ
เอวของอาจารย์หญิงบิดงอจากแรงกระแทก แต่ศีรษะกลับหันมาทางพวกเขา ปากพร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมา
“ทำลายเอกสาร”
“เซ็นชื่อให้ครบ”
เซี่ยถิงหลานเตะข้อพับเข่า เจียงหลินชวนฉวยจังหวะเข็นรถโลหะชนเธออย่างแรง กระแทกร่างเข้าไปในประตูหนีไฟ แขนขาที่ขาดยังงอกกลับขึ้นมาใหม่จากหมึกดำ สิ่งนี้ฆ่าไม่ตายจริง ๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าอาจารย์หญิงฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ตราประทับในมือยกขึ้นอีกครั้ง
“พวกแกหนีไปไหนไม่รอดหรอก”
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งจากชั้นบน
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
“เฉียวเฉียว! ระบบ!” เซี่ยถิงหลานพยายามเรียกอยู่ตลอด แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
เจียงหลินชวนดึงสายฉีดน้ำดับเพลิงลงมา แล้วพันมันเข้ากับรถเข็นและมือจับประตู
“หัวหน้า คุณไปเถอะ”
“แล้วนายคนเดียวล่ะ?”
“แค่ถ่วงเวลาเธอเท่านั้น” เจียงหลินชวนดันรถเข็นค้ำประตู “ไม่ว่าเจ้าตัวที่อยู่ชั้นบนจะเป็นอะไร มันก็หมายตาเฉียวเฉียวแล้ว”