“พวกคุณคิดจะควบคุมฉันงั้นเหรอ?”
สิ้นคำสุดท้าย ไฟตลอดทางเดินก็ดับพรึ่บพร้อมกัน
ฝ่ามือของเซี่ยถิงหลานพลันว่างเปล่า
เด็กสาวที่ถูกเขากดไว้เมื่อครู่สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน กลิ่นกระดาษไหม้ลอยคลุ้ง เถ้าร่วงกราวผ่านซอกนิ้วของเขา
วินาทีถัดมา เสียงหัวเราะของเธอก็ดังมาจากปลายทางเดินอีกครั้ง
สวี่จือเซี่ยยืนอยู่ตรงนั้นอย่างดี ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย เสื้อเครื่องแบบนักเรียนก็ไร้รอยยับ
เจียงหลินชวนดันแว่นขึ้น “ดูท่าเมื่อกี้เธอแค่เล่นกับพวกเราเท่านั้น”
“ไม่เล่นแล้ว”
สวี่จือเซี่ยเอ่ยเสียงเบา
เหนือศีรษะมีเสียงไฟฟ้าช็อตดังแปร๊บ
ลำโพงที่ไม่ได้ต่อไฟกลับดังขึ้นเอง
“สวี่จือเซี่ย นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสอง ห้องเจ็ด ลักขโมยอุปกรณ์มีค่าของโรงเรียน แล้วยังปฏิเสธที่จะยอมรับผิด...”
ประตูสองฝั่งทางเดินเปิดออกทีละบาน
ในแต่ละห้องมีเงาคนพร่าเลือนยืนอยู่เต็มไปหมด ทั้งครู นักเรียน และคนในชุดยาม ทุกคนก้มหน้า มองไม่เห็นใบหน้า แต่ปากกลับขยับพูดตามเสียงประกาศ
“อย่าไปสนใจเธอ”
“ไม่เกี่ยวกับนาย”
“เธอมีปัญหาเอง”
ทั้งสามประโยคดังเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะปะปนกลายเป็นเสียงหึ่งชวนขนหัวลุก
เซี่ยถิงหลานกำลังจะพุ่งไปข้างหน้า จู่ ๆ สายไฟไหม้เกรียมเส้นหนึ่งก็พุ่งทะลุออกมาจากกำแพง ตรงเข้าหาดวงตาเขา
เขาเบี่ยงศีรษะหลบ คมดาบฟันลงตามแรงส่ง
สายไฟที่ขาดร่วงลงพื้น บิดตัวสองสามครั้งราวกับงูมีชีวิต ทว่าสายที่สองกับสายที่สามกลับพุ่งทะลุกำแพงออกมาติด ๆ กัน
เสิ่นชิงเหอหลบไปด้านข้าง ประตูบานหนึ่งปิดกระแทกตรงหน้าเขาดังสนั่น พอหันกลับมา เซี่ยถิงหลานกับเจียงหลินชวนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร กลับถูกทิ้งให้ห่างกันคนละฝั่งของทางเดินแล้ว