ภายในทางเดิน เจียงหลินชวนถูกกระแทกอย่างแรงจนชนผนัง
ตอนร่วงลงพื้น เขาลุกขึ้นทันทีไม่ได้ ความเจ็บแปลบที่หน้าอกทำให้แทบหายใจไม่ออก
เสิ่นชิงเหอเพิ่งเข้ามาขวางด้านหน้า สายไฟไหม้เกรียมบนผนังก็พลันตึงเปรี๊ยะ ฟาดเฉียดไหล่เขาอย่างแรง เสื้อผ้าชุ่มเลือดในพริบตา
เขาเซไปครึ่งก้าว แต่ก็ยังลากเจียงหลินชวนไปชิดผนังได้
“ซี่โครงอาจหัก” เสิ่นชิงเหอตรวจดูอย่างรวดเร็ว “อย่าขยับมั่ว”
เจียงหลินชวนเจ็บจนหน้าซีด แต่ยังมีอารมณ์ตอบกลับ “นายดูตัวเองก่อนเถอะ”
“ยังไม่ตายหรอก”
เมื่อครู่เจียงหลินชวนก็พูดสามคำนี้เหมือนกัน
ดีมาก
มิตรภาพลูกทีมแน่นแฟ้น อาศัยรอดตายกันทั้งนั้น
ตอนนี้ทั้งคู่ต่างหมดความสามารถในการต่อสู้ชั่วคราว
กลางทางเดินเหลือเพียงเซี่ยถิงหลานที่ยังคอยขวางสิ่งนั้นอยู่
แขนเขามีแผลฉีก เลือดไหลหยดจากปลายนิ้ว
แต่สวี่จือเซี่ยที่อยู่ตรงหน้าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บ ข้อมือที่หักฟื้นคืนสภาพในพริบตา ไหล่ที่เคลื่อนก็กลับเข้าที่เดิม มันพุ่งเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกกระบวนท่ามุ่งโจมตีจุดตาย
เซี่ยถิงหลานทำได้เพียงป้องกัน ไม่อาจฆ่ามันได้จริง ๆ
“เธอไม่มีวันกลับมาแล้ว” สวี่จือเซี่ยพูดพลางยิ้ม
เซี่ยถิงหลานเช็ดเลือดที่มุมปาก
“เธอต้องกลับมา”
“นายเอาอะไรมามั่นใจว่าเธอจะกลับมา?”
“ฉันเชื่อเธออยู่แล้ว”
เขาพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวพลันชะงัก การเคลื่อนไหวก็ช้าลงไปจังหวะหนึ่ง
เซี่ยถิงหลานฉวยเสี้ยววินาทีนั้น จับแขนมันไว้ บิดตัวกดอีกฝ่ายลงกับพื้นอย่างแรง
มันไม่ดิ้นรน
หยดน้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตาของเธอ
“เขาเคยมาที่นี่”
หญิงสาวพึมพำ