เซี่ยถิงหลานไปส่งสีเฉียวที่ห้องพัก
ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามทางเดินอันเงียบสงบ
สีเฉียวค่อย ๆ เริ่มรู้สึกถึงความเป็นจริงขึ้นมาทีละน้อย ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปมากในเวลาอันสั้น
เธอชะงักฝีเท้า แล้วหันไปมองเซี่ยถิงหลาน
“เอ่อ... ผู้กองเฉินกับผู้กองจ้าวน้อยไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
เซี่ยถิงหลานหยุดตาม เมื่อได้ยินคำเรียกของเธอ เขาก็นึกถึงสิ่งที่เฉินเยี่ยนกำชับไว้ก่อนถูกกักตัว
“ไม่เรียกคุณอาตำรวจแล้วเหรอ?”
“เอ่อ...”
สีเฉียวคิดในใจว่า คุณเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย?
พูดถึงเรื่องไหนไม่พูด ดันไปพูดเรื่องนั้น ตอนนั้นเธอกลัวมาก เลยเผลอหลุดปากไปเอง แค่ยังพูดรู้เรื่องได้ก็นับว่าเก่งแล้ว
เซี่ยถิงหลานไม่แกล้งเธอต่อ “ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่มีอาการผิดปกติ หลังจากนี้ก็น่าจะไม่ต้องกักตัวแล้ว แต่เรื่องนี้ยังต้องปิดเป็นความลับ พวกเขาจึงจะถูกดึงเข้ามาอยู่ในฐานด้วย”
สีเฉียวพยักหน้า “โชคดีที่พวกเขาไม่เป็นไร”
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าน้ำเสียงยังเจือความรู้สึกผิดอยู่บ้าง เซี่ยถิงหลานสังเกตเห็นได้อย่างเฉียบคม
“ไม่ต้องกังวล เฉินเยี่ยนต่างหากที่ควรขอบคุณเธอ”
“หา?” สีเฉียวไม่เข้าใจ
เซี่ยถิงหลานไม่ได้คิดจะปิดบังเธอ
“เฉินเยี่ยนปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ แม้เป็นตำรวจแล้วจะยังรับใช้ประชาชนได้ แต่ลึก ๆ เขาชอบชีวิตทหารมากกว่า การต้องย้ายออกจากกองทัพเพราะบาดเจ็บย่อมทำให้เขาไม่ยินยอมพร้อมใจ ฉันเข้าใจได้ ตอนนี้ได้มีส่วนร่วมในเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศ เขาตื่นเต้นมาก”
สีเฉียวเข้าใจแล้ว “แล้ว... ผู้กองจ้าวน้อยล่ะคะ?”
“อ้อ หมอนั่นยิ่งตื่นเต้นกว่าอีก” กระโดดโลดเต้นไปมาเหมือนลิง
สีเฉียวโล่งอกอย่างมาก ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่พัก เซี่ยถิงหลานเปิดประตูให้เธอ
“นี่ห้องของเธอ” เขาชี้ไปยังห้องฝั่งตรงข้าม “ฉันพักอยู่ห้องนี้”
สีเฉียวชะงักไปก่อน จากนั้นก็นึกได้ว่าการจัดแบบนี้เป็นเรื่องปกติ หากเกิดอะไรขึ้น พวกทหารจะได้ตอบสนองทันที
แม้ยังไม่รู้สถานะที่แท้จริงของเซี่ยถิงหลาน แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมาก
เซี่ยถิงหลานยืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้เข้ามาข้างใน
“พักผ่อนก่อนเถอะ”
สีเฉียวพยักหน้า “ค่ะ”
“มีอะไรก็กดเครื่องเรียก หรือส่งข้อความมาหาฉัน”