ท่านฉินมองสีหน้าหลากหลายจนปิดไม่มิดของสีเฉียว แล้วหัวเราะเบา ๆ
“ดูท่าเพื่อนระบบคนนี้จะยอมคุยด้วยนะ”
สีเฉียวค่อย ๆ เบนสายตาไปทางอื่น
เธอไม่ค่อยอยากยอมรับเท่าไร
แต่ระบบกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ในหัวเธอจนแทบเห็นภาพติดตาจริง ๆ
“โฮสต์ เขาเรียกฉันว่าเพื่อนด้วย”
“โฮสต์ ได้ยินไหม?”
“ตาแก่นี่พูดเก่งจัง”
สีเฉียวอดแซะไม่ได้ “เลิกทำตัวเหมือนไม่เคยเห็นโลกกว้างได้ไหม?”
ระบบตอบอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม “ฉันก็ไม่เคยเห็นจริง ๆ นี่นา”
สีเฉียว “...”
ฟังดูมีเหตุผลชะมัด
เธอถึงกับเถียงไม่ออก
ท่านฉินรออย่างอดทนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “เฉียวเฉียว ตอนนี้ระบบได้ยินที่ฉันพูดไหม?”
สีเฉียวพยักหน้า
“ได้ยินค่ะ”
“แล้วมันตอบพวกเราโดยตรงได้ไหม?”
สีเฉียวชะงักไปเล็กน้อย
เสียงเด็กผู้ชายตัวเล็กในหัวพลันเบาลง
“ไม่ได้หรอก”
สีเฉียวถ่ายทอดตามจริง “มันบอกว่าทำไม่ได้ค่ะ”
ท่านฉินไม่ได้แปลกใจ
“ต้องผ่านเธอเท่านั้นหรือ?”
“ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้นค่ะ”
ระบบเสริมว่า “ฉันไม่มีสิทธิ์สื่อสารกับคนนอก มนุษย์ที่ไม่ใช่โฮสต์จะไม่ได้ยินเสียงฉันและมองไม่เห็นฉัน”
สีเฉียวถ่ายทอดคำพูดต่อ รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเครื่องส่งสัญญาณ แถมเป็นแบบทางเดียวเสียด้วย
ท่านฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แล้วมีวิธีทำให้พวกเราเห็นเป็นข้อความไหม?”
ระบบนิ่งไป คล้ายกำลังพยายามไล่ดูรายการสิทธิ์ของตัวเอง
จู่ ๆ มันเปลี่ยนจากต่อต้านเป็นให้ความร่วมมือเต็มที่ได้ยังไงกัน หรือระบบนี่ชอบให้คนชมมากขนาดนั้น?
เฉียวเฉียวไม่เข้าใจ แต่ก็ต้องทึ่ง เธอคิดในใจว่าได้เรียนรู้แล้ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ ระบบจึงตอบอย่างลังเลว่า “ตามทฤษฎีแล้ว ใช้สื่อที่ผูกไว้ได้”
“สื่อที่ผูกไว้?” สีเฉียวถาม
ระบบตอบเสียงเบา “ก็คือโทรศัพท์ของเธอไง”
สีเฉียวระแวดระวังขึ้นมาทันที
“แกจะทำอะไร?”
“ส่งข้อความไง”
“แค่ส่งข้อความ?”
“แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ?”
สีเฉียวยังไม่วางใจ
“แกคงไม่ส่งอัลบั้มรูป ประวัติแชต หรือไฟล์เก็บสะสมของฉันออกไปหรอกนะ?”
ระบบตกตะลึง
“ระบบนี้เป็นระบบที่สุจริตนะ!”
สีเฉียวหัวเราะเย็นชา “ระบบสุจริตที่ไหนบังคับส่งคนไปโลกซอมบี้กัน?”
ระบบ “...”
มันเงียบไป
ด้านนอกห้องแยกกัก เซี่ยถิงหลานก้มหน้ากำหมัดยกขึ้นบังริมฝีปาก แม้แต่หลู่หมิงเจิ้งก็ยังอดไหล่สั่นไม่ได้