สีเฉียวจ้องหน้าจอมือถือ นิ้วลอยอยู่เหนือปุ่มสุ่มสิบครั้ง ยังไงก็ไม่กล้ากดลงไป
บนหน้าจอ สกินสุ่ม limited ของสาวน้อยกวางหลินกำลังแสดงอยู่ในหน้าประกาศ
กระโปรงเล็กสีฟ้าอ่อนขาว ขนปุยหูหมาเมฆ ลดาวบนเขากวางน้อย จุดๆ และยังมีหมาตัวเล็กกลมๆ ตัวหนึ่งนั่งอยู่ข้างเท้า
อนิเมชันโชว์หมุนไปองก์ที่สอง
สาวน้อยกวางหลินกระโดดเบาๆ ทิ้งร่องรอยเมฆนุ่มๆ ไว้ข้างหลัง เจ้าหมาน้อยพลิกตัวตาม อุ้งเท้าดันไปกลางอากาศ
สีเฉียวกุมหน้าอก
จบเห่
เธอโดนยิงเข้าที่หัวใจ
สกินนี้เป็นสกินสุ่ม limited ที่ออกเมื่อปีที่แล้ว ตอนนั้นเธอยังเป็นนักเรียน กระเป๋าเงินของเธอรู้จักคิดมากกว่าตัวเธอเสียอีก ใช้เพียงความตั้งใจเหล็กกล้าที่จะเข้าดูทุกวันแล้วออกทันทีกลั้นใจไว้ได้
ตอนนี้มันกลับมาขายอีกครั้ง
และตอนนี้ตัวเธอเอง สถานะก็เปลี่ยนจากนักเรียนเป็นเด็กฝึกงานหน้าตาไม่ดีจนไม่มีเงิน
ไม่ต่างกันเท่าไหร่
จนเหมือนกัน
สีเฉียวออกจากหน้าประกาศ แล้วเข้าไปอีกครั้ง
ออก
เข้าไปอีกครั้ง
สาวน้อยกวางกระโดดครั้งที่สาม ร่องรอยเมฆกระจายบนหน้าจอเบาๆ
นิ้วของสีเฉียวลอยอยู่เหนือปุ่ม หัวใจก็ลอยตามไปด้วย
กด หรือไม่กด
นี่คือปัญหา
ถ้ากด อาจจะได้ของในครั้งเดียว
ถ้าไม่กด เธอจะต้องทนเห็นคนอื่นใช้สกินนี้ไปตลอดทั้งปี อิจฉาจนเหมือนกินมะนาวทั้งลูกเข้าไปทั้งลูก
ถ้ากดแล้วไม่ได้...
สีเฉียวหลับตา
ก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ
ตั้งแต่เด็กจนโต โชคไม่เคยเป็นญาติกับเธอสักครั้ง
จับฉลากห้างสรรพสินค้า เธอได้รางวัลนำโชคตลอด ที่เป็นแบบนั้นเพราะขั้นต่ำสุดก็คือรางวัลนำโชคแล้ว
แดงซองแจกเงิน เธอได้ไม่กี่สตางค์อย่างนิ่งๆ ถ้าได้สักบาทต้องแคปหน้าจอเก็บไว้เป็นที่ระลึก
ถ้าเป็นการสุ่มในเกมล่ะก็ เกณฑ์การันตีคือความดื้อรั้นสุดท้ายของเธอ
สีเฉียวรู้จักตัวเองดีมาโดยตลอด คนซวยไม่แตะการสุ่ม คือคติประจำใจของเธอ
แต่ในวันนี้ เธอรู้สึกเหมือนดวงจะเริ่มเปลี่ยน
เรื่องต้องย้อนไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน
ตอนนั้นสีเฉียวกำลังนอนคว่ำบนเตียงเล่นเกมเลื่อนขั้น
มังกรของระดับราชาพาเธอไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า เจอหน้ากันเจ็ดแปดครั้ง แต่ทุกครั้งที่กำลังจะกอดกันอย่างมีความสุข เธอก็ถูกเตะกลับมา
คืนนี้ยิ่งสุดจะบรรยาย
เกมแรก เลนกลาง แค่ออกไปดูป่าของฝั่งตรงข้ามตอนเริ่มเกม ก็โดนป่าเป้าหน้าจับได้จนสงสัยในชีวิต
เกมที่สอง นักแม่นธนูบอกว่าตัวเองติดอันดับเซิร์ฟเวอร์ ผลคือส่งเฟิสต์บลัดในนาทีที่สอง ส่งดับเบิลคิลในนาทีที่สี่ และส่งแพ็กเกจผู้เสียชีวิตในนาทีที่เจ็ด
เกมที่สาม ซัพพอร์ตของทีมเราตามป่าเป้าตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนป่าเป้าตลอดทั้งเกมหลงทางอยู่ในป่า
สีเฉียวมองหน้าจอแพ้อีกครั้ง เริ่มสงสัยว่าตัวเองไม่ได้เก่งไม่ดี
แต่เธอโดนระบบเกมเล่นงานเข้าจริงๆ
"เล่นอีกหนึ่งเกม"
เธอนั่งตัวตรง รั้งแขนเสื้อชุดนอนที่กำลังจะหลุดขึ้น
"เกมสุดท้าย"
ประโยคนี้คืนนี้เธอพูดไปแล้วเก้าครั้ง
ครั้งที่สิบที่เข้าเกม เธอได้แม่มดที่เล่นประจำ พอเก็บเลนแรกเสร็จ เสียงแจ้งเตือนจากหูฟังก็ดังขึ้น
[เฟิสต์บลัด]ทีมเราได้หนึ่งคิล
สีเฉียวมือชะงัก
ถัดมา ก็มีเสียงแจ้งเตือนอีก
[ดับเบิลคิล]
เธอเงยหน้ามองมินิแมป เห็นป่าเป้าของทีมเราฆ่านักแม่นธนูฝั่งตรงข้าม แล้วถอยออกมาอย่างเลือดยังเหลือ นึกว่าจะจบ แต่พลิกตัวกลับมาอีกที ก็กวาดซัพพอร์ตของฝั่งตรงข้ามที่ยืนบังครีปอยู่ด้วย
สีเฉียว: "?"
เธอก้มลงดูเวลาเริ่มเกม
หนึ่งนาทีสามสิบวินาที
มันสมเหตุสมผลไหม?
ยังไม่ทันได้ตกใจ ป่าเป้าก็อ้อมแม่น้ำมาถึงเลนกลาง พอจังหวะที่แม่มดฝั่งตรงข้ามดันไปข้างหน้า ชุดสกิลชุดหนึ่งก็กดคนเข้าที่หน้าหอ
สีเฉียวโต้ตอบช้าไปครึ่งจังหวะ รีบเติมสกิลควบคุมเข้าไป
แม่มดฝั่งตรงข้ามล้มลง ได้แอสซิสต์มา
สีเฉียวอึ้งไปสองวินาที หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตุบๆ
นี่มันอะไร?
นี่คือราชาป่า
คือราชาป่าที่ตกลงมาจากฟ้า
คือคุณย่าสวรรค์เห็นเธอแพ้ติดต่อจนน่าสงสารเกินไป เลยส่งคนมาช่วยเหลือครั้งใหญ่
พอคำว่า "ชนะ" กระเด้งออกมา สีเฉียวแทบจะก้มหัวกราบมือถือ
เธอคิดจะออกจากห้อง แต่เผลอไปโดนปุ่ม "เล่นด้วยกัน"
สีเฉียว: "..."
ในห้องยังมีราชาป่าคนเมื่อกี้อยู่ เธอกำลังจะพิมพ์อธิบายว่ากดผิด
วินาทีถัดมา เกมก็เริ่ม สุ่มได้ทันที
สีเฉียว: เธอตัดสินใจว่าจะนอนกลิ้งอย่างสุขใจอีกครั้ง
เกมที่สอง ชนะ
สีเฉียวกลัวว่าตัวเองจะถ่วงทีมตอนแรก
ความชำนาญแม่มดของเธอไม่ต่ำ แต่คืนนี้โดนแพ้ติดต่อจนเริ่มใจไม่ดี การเดินก็ระวังกว่าปกติ เลือกเก็บเลนแล้วหดเข้าหอ เหมือนเห็ดที่เพิ่งออกจากบ้านโดนชีวิตทำร้าย
ผลปรากฏว่าป่าเป้าคนนั้นเหมือนรู้ว่าเธอจะทำอะไรทุกขั้นตอน
เธอเพิ่งโดนซัพพอร์ตฝั่งตรงข้ามกดจนต้องใช้โทร ทันใดนั้นก็มีสกิลบินออกจากพุ่มไม้ เก็บคนที่ไล่ตามเธอไว้ที่หน้าหอ
เธอเพิ่งคิดจะกลับฐานเติมเลือด ป่าเป้าก็โยนบลูมาจากแม่น้ำให้
เธอมองวงกลมสีน้ำเงินใต้เท้า อึ้งไปนาน
สวัสดิการแบบนี้ เธอเคยเห็นแต่กับเลนกลางของคนอื่นเท่านั้น
เพื่อนร่วมทีมพิมพ์ "666" ไปทั้งบรรทัด
นักแม่นธนูถึงกับพิมพ์ประโยคนึง
[นักแม่นธนูทีมเรา]: เลนกลางวันนี้ดวงดีนะ ราชาป่ามาแจกความช่วยเหลือด้วยตัวเอง
สีเฉียวนั่งอยู่หน้าจอ หูแดงวาบขึ้นมาทันที
เธอรู้ว่าอีกฝ่ายพูดถึงเกม แต่คำว่า "ดวงดี" สี่ตัว มันกระแทกเข้าหัวใจเธออย่างแรง
วินาทีนั้น เธอเริ่มสงสัยจริงๆ
ซวยของเธอคืนนี้จบลงแล้วหรือยัง?
เกมที่สาม ชนะ
เกมที่สี่ ก็ยังชนะ
สีเฉียวจากช่วงระมัดระวังตอนแรก มาถึงช่วงสงบสุข แล้วก็มาถึงช่วงคึกสุดๆ สุดท้ายแค่สี่เกมก็เปลี่ยนไป
เธอมองเครื่องหมายชัยชนะสีทองอร่ามทั้งแถวบนหน้าจอ ทั้งคนเริ่มรู้สึกเพ้อ
เลื่อนขั้นสำเร็จ
ชนะห้าเกมติด
ชนะเจ็ดเกมติด
ชนะสิบเกมติด
ระหว่างนั้นมีเกมนึง หลานพิมพ์ประโยคนึงตอนเลือกตัวละคร
[หลาน]: สะดวกเปิดไมค์ไหม?
สีเฉียวตื่นเต้นจนแทบทำมือถือหลุดมือ
ปกติเธอไม่ชอบเปิดไมค์ แต่ขนาดเทพยังพูดขนาดนี้เลย
เธอลังเลอยู่สองวินาที สุดท้ายก็กดเปิดเสียงทีม
"ฉะ...ฉันเปิดแล้ว"
ในหูฟังเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วหลานก็พูดขึ้น
"อืม ฝั่งตรงข้ามจะมาเกาะ ให้ฉันเตือน"
จบอีกเกม สีเฉียวรวบรวมความกล้า กดเข้าไปดูโปรไฟล์ของอีกฝ่าย
รูปโปรไฟล์ดำมืด ชื่อก็เรียบง่าย มีตัวอักษรเดียว
หลาน
สีเฉียวมองตัวหนังสือนั้นอยู่หลายวิ รู้สึกไม่รู้ว่าทำไม คนคนนี้น่าจะพูดด้วยยากมาก
แต่คืนนี้ชนะสิบกว่าไม้ทำให้เธอกล้าขึ้น
เธอตัวสั่นๆ ส่งคำขอเพื่อน
สามวินาทีต่อมา
ผ่าน
สีเฉียวแทบจะโยนมือถือทิ้ง
เธอรีบพิมพ์ข้อความ
[เฉียวเฉียวไม่อยากโอที]: เทพ คุณเก่งเกินไปแล้ว!
อีกฝ่ายตอบกลับมาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง
[หลาน]: เป็นเพราะคุณดวงดีต่างหาก
สีเฉียวมองบรรทัดนี้ ปลายหูร้อนๆ ขึ้นมาเงียบๆ
คนคนนี้พูดเพราะดีจริงๆ
เธอแคปหน้าจอทันที
ไม่ได้จะเอาไว้ทำอะไร
หลักๆ คือชาตินี้เธอแทบไม่เคยถูกคำว่า "ดวงดี" เอ็นดู
[เฉียวเฉียวไม่อยากโอที]: จริงเหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันแพ้ติดต่อจนสงสัยชีวิต
[หลาน]: ก่อนหน้านี้ฉันก็แพ้ไปหลายเกมเหมือนกัน
สีเฉียวมองบรรทัดนี้ แปลอัตโนมัติในใจเป็น: เจอคุณแล้วดวงดีขึ้น
ดีมาก
เธอเชื่อ
ถ้าชนะหนึ่งเกมคือเรื่องบังเอิญ ชนะสองเกมคือเกาะขาเทพ ชนะสิบกว่าติดต่อกันคืออะไร?
นี่คือคุณย่าสวรรค์ยื่นมือมาฉุดเธอออกจากทะเบียนบ้านทวีปแอฟริกา แล้วโยนไปทางชายแดนยุโรป
ถึงแม้อาจจะโดนโยนไปแค่หน้าด่านศุลกากร
แต่ก็สมควรจารึกไว้เป็นที่ระลึก
สีเฉียวจึงกดเข้าไปที่หน้าเพจกิจกรรม[สาวน้อยกวางหลิน·กลับมาขายลิมิตเต็ดฉบับรวมกับหมาหมูเมฆ]
เธอดูยอดเงิน
แล้วดูสกิน
ความจนและความน่ารักสู้กันอยู่ในใจ
ความน่ารักชนะ
สีเฉียวเติมเงินเสร็จ นั่งตัวตรง เช็ดมือถือไปมาอย่างดี แล้วค่อยกดสุ่มสิบครั้งอย่างจริงจัง
แสงดาวหมุนวนบนหน้าจอ
เมฆ ดาว ริบบิ้น รอยอุ้งเท้าหมา หมุนวนรอบกล่องสมบัติตรงกลางเป็นวงๆ
สีเฉียวกลั้นหายใจ
ออก
ออก!
ขอเถอะ ออก!
วินาทีถัดมา กล่องสมบัติเปิดออก รางวัลกระเด้งออกมาทีละอย่าง
[ยินดีด้วยได้รับ: แตะสุดเลิฟ·กอดเมฆ]
[ยินดีด้วยได้รับ: เศษสกิน×1]
[ยินดีด้วยได้รับ: เศษรูน×20]
[ยินดีด้วยได้รับ: แตะสุดเลิฟ·หมาตัวน้อยส่งหัวใจ]
[ยินดีด้วยได้รับ: เศษสกิน×2]
สุ่มสิบครั้งจบลง
ความคาดหวังบนหน้าสีเฉียวแข็งค้างช้าๆ
เธอมองแถวแตะสุดเลิฟและเศษจำนวนมากมายบนหน้าจอสรุป เงียบไปหลายวิ
ดีมาก
ความรู้สึกคุ้นเคยกลับมาแล้ว
นี่แหละคือเธอ
นี่แหละคือสิ่งที่คนซวยควรได้
แต่มนุษย์มีความสามารถในการหลอกตัวเองเรื่องการสุ่มสูงมาก
สีเฉียวลืมตาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
สุ่มสิบครั้งแรกไม่ได้ ออกมาก็ปกติ
ใครจะได้ตั้งแต่ครั้งแรก?
การสุ่มต้องอาศัยการปูทาง
ยิ่งปูไปข้างหน้ามากเท่าไหร่ โอกาสได้ทีหลังยิ่งสูง
คืนนี้เธอชนะสิบกว่าติดต่อกัน โชคน่าจะยังอยู่ แค่ตอนนั้นยังไม่ได้ปล่อยออกมาเต็มที่
สีเฉียวกัดฟัน กดสุ่มสิบครั้งอีกที
แล้วก็มีสิบครั้งที่สาม
สิบครั้งที่สี่
ผลลัพธ์คล้ายกันอย่างน่าตกใจ
ดวงตาสีเฉียวเริ่มว่างเปล่า
เกมนี้ทำไมมันมีแตะเยอะขนาดนี้?
ตอนนี้เธอไม่อยากกอด ไม่อยากลูบหัว ยิ่งไม่อยากให้หมาตัวน้อยส่งหัวใจ
เธอแค่อยากเอาตัวระบบสุ่มออกมาจากมือถือ แล้วถามมันว่ามันมีหัวใจบ้างไหม
สุ่มไปสี่สิบครั้งจบ
เธอได้แตะมากมาย เศษมากมาย วัสดุรูนที่เธอไม่ขาดอยู่แล้วอีกกอง
มีอย่างเดียวที่ไม่มี นั่นคือสกินที่เธออยากได้
สีเฉียวเข้าไปที่หน้าหน้าแลกเปลี่ยน คำนวณอีกครั้ง
ยังขาดอีกเยอะ
เธอยังไม่ยอมแพ้ คำนวณอีกครั้ง
ก็ยังขาดอีกเยอะ
สีเฉียววางมือถือลงช้าๆ เงยหน้ามองเพดาน
"เฉียวเฉียวเอ๊ยเฉียวเฉียว"
เธอพึมพำกับตัวเอง
"ต้องจำบทเรียนวันนี้ไว้"
"คนซวยอย่าไปแตะการสุ่ม"
"คนซวยแตะการสุ่ม จะต้องพบกับความโชคร้าย"
หน้าจอมือถือหรี่ลง
สาวน้อยกวางในหน้าสนับสนุนยังคงกระดิกหางเบาๆ
เจ้าหมาน้อยกะพริบตา
สีเฉียวเงียบ
สาวน้อยกวางหันหน้ากลับมา
สีเฉียวกุมหน้าอก
ใครจะทนไหว?
เธอเหลือบไปดูราคาแพ็กเติมเงินขั้นต่ำหกบาท
หกบาท
แค่หกบาท
ชานมยางมะม่วงของร้านชานมหนึ่งแก้วยังต้องเก้าบาทเลย!
ถ้าหกบาทนี้ถูก ก็คือคุ้มมาก
ถ้าไม่ถูก เธอก็จะหยุด
หยุดเด็ดขาด
เธอสาบาน
หกบาทเข้าบัญชีแล้ว
สีเฉียววางมือถืออย่างตั้งใจ สองมือประนม ก้มกราบหน้าจอทีหนึ่ง
"ท่านผู้โชคดีทั้งหลาย ท่านปลาตะเพียนทองทั้งหลาย เทวดาโชคที่ผ่านไปมา ข้าแต่เทพธิดา สีเฉียวผู้ศรัทธา ขอใช้สิทธิ์ดื่มชานมสามวันข้างหน้า แลกกับการสุ่มครั้งนี้ได้ของ"
เธอกดสุ่มครั้งเดียว
แสงดาวหมุน กล่องสมบัติเปิด
[ยินดีด้วยได้รับ: แตะสุดเลิฟ·กอดเมฆ]
สีเฉียว: "..."
เป็นแกอีกแล้ว
เธอหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าต้องเป็นผู้ใหญ่
ผู้ใหญ่คนหนึ่ง ไม่ควรพังเพราะสุ่มไม่เจอ
เธอวางมือถือลง
สามวินาทีต่อมา หยิบขึ้นมาอีกครั้ง
"อีกหกบาท"
เสียงเธอเบามาก เหมือนกำลังขอโทษกระเป๋าเงินของตัวเอง
"หกบาทสุดท้ายจริงๆ"
หกบาทเข้าบัญชีอีกครั้ง
ครั้งนี้สีเฉียวไปล้างมืออย่างละเอียด เช็ดมือถือรอบหนึ่ง แล้วค่อยกลับมานั่งที่โต๊ะ
คืนนี้เธอชนะสิบกว่าติดต่อกัน
เธอต้องดวงเปลี่ยนแน่
แค่โชคดียังมาไม่ถึง พอตอนนี้คงมาถึงแล้ว
สีเฉียวมองหน้าจอ หัวใจเต้นเร็วขึ้นทีละนิด
เธอรู้ว่าความคิดแบบนี้อันตราย แต่คนที่ยืนอยู่ริมหน้าผาแล้ว ก็มักอดใจไม่ไหวที่จะมองลงไปข้างล่างสักที
เผื่อล่ะ?
สีเฉียวเอานิ้ววางบนปุ่มสุ่มครั้งเดียว
"เฉียวเฉียว เชื่อในปาฏิหาริย์"
นิ้วกดลงไป
หิน wishes ในหน้าจอกลายเป็นแสงสายหนึ่ง พุ่งลงสู่บ่อสุ่ม
เมฆหมุนวน
แสงดาวรวมตัว
กล่องสมบัติเปิดออกช้าๆ
วินาทีถัดมา แสงทองที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแตกออกจากกลางหน้าจอ
สีเฉียวแทบจะดีดตัวลอยจากเก้าอี้
"อ๊ากกกกกกก ฉันบอกแล้วไง!"
"คืนนี้ฉันดวงเปลี่ยนจริงๆ!"
เธอตื่นเต้นจนเสียงเปลี่ยนไป มองหน้าจอจนตาตั้ง คอยดูสกินหยินหยางสาวน้อยกวางที่คิดถึงจะกระเด้งออกมา
แต่ไม่นานนัก รอยยิ้มบนใบหน้าเธอก็แข็งค้าง
แสงทองเส้นนั้นไม่กระจาย
มันยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ
สว่างจนแทบไม่เหมือนแสงที่หน้าจอมือถือจะแผ่ออกมาได้
ทั้งห้องนอนถูกส่องเป็นสีขาวทอง
สีเฉียวถอยหลัง ก่อนหน้านั้นหายใจเข้าลึกๆ
เกมไหนกันที่สุ่มสกินแล้วจะสว่างไปทั้งห้องของผู้เล่นด้วย?
มือถือเริ่มสั่นอย่างรุนแรง
สีเฉียวรีบกดออก
ไม่มีปฏิกิริยา
เธอสไลด์ปิดแอป
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
เธอกดปุ่มปิดเครื่อง แต่หน้าจอกลับเหมือนควบคุมไม่ได้ไปแล้ว วนน้ำวนสีทองหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่ใช่สิ..."
เสียงสีเฉียวเริ่มสั่น
"ฉันแค่สุ่มสกิน ไม่ถึงกับต้องระเบิดมือถือเลยนี่นา?"
พอดีตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งที่สดใสนุ่มๆ ก็ดังขึ้นในหัวเธอ
"ติ๊งต่อง"
เสียงนั้นเหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็ก น้ำเสียงละมุนๆ แล้วยังพยายามทำเสียงจริงจัง
"ยินดีด้วย เจ้าภพ ผูกพันสำเร็จ"
สีเฉียวทั้งตัวแข็งทื่อ
เสียงเด็กผู้ชายในหัวยังคงรายงานต่อ
"ยินดีด้วย เจ้าภพ สุ่มได้มิติซอมบี้ยุคสิ้นโลก"
สีเฉียว: "...?"
อะไรนะ?
มิติอะไร?
ซอมบี้อะไร?
เธอแค่อยากสุ่มสกินกวางน้อย ไม่ได้อยากสุ่มด่านเอาชีวิตรอดสักหน่อย!
เสียงเด็กผู้ชายพูดอย่างร่าเริง: "รางวัลจะส่งให้ในสิบวินาที โปรดเจ้าภพอย่าลืมรับด้วย"
"กำลังจะเปิดช่องทางข้ามมิติ"
"เริ่มนับถอยหลังการส่งตัว"
สมองสีเฉียวอื้ออึงไปหมด
เธอแทบจะดีดตัวออกจากเก้าอี้ แล้ววิ่งไปที่ประตู
แต่ประตูทั้งที่อยู่ห่างแค่ไม่กี่ก้าว เธอกลับวิ่งยังไงก็ไม่ถึง
พื้นใต้เท้าเหมือนถูกยืดออกไปไม่มีที่สิ้นสุด
ทั้งห้องบิดเบี้ยวอยู่ในแสงทอง
แก้วน้ำบนโต๊ะลอยอยู่กลางอากาศ
ม่านเหมือนถูกลมจากอีกโลกหนึ่งพัด
วนน้ำวนบนหน้าจอมือถือขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนดวงตาที่เย็นชา จ้องเธออยู่
เสียงเด็กผู้ชายเริ่มนับถอยหลัง
"สิบ"
สีซีดบนหน้าสีเฉียวพรวดเดียว
"เก้า"
"เดี๋ยว! รอ! อย่าเพิ่งนับ!"
"แปด"
"ฉันไม่ได้ตกลงจะผูก! นี่มันขายแบบบังคับ!
"เจ็ด"
เธอวิ่งไปที่ประตู คว้ามือจับไว้แน่น
มือจับเย็นเฉียบ เหมือนเชื่อมติดกับที่ หมุนยังไงก็ไม่ขยับ
"หก"
"ฉันไม่เอาสกินแล้วได้ไหม?"
"ห้า"
"ไม่สุ่มแล้ว! ไม่สุ่มจริงๆ! ต่อไปถ้าฉันแตะการสุ่มอีกฉันเป็นหมา!"
"สี่"
วนน้ำวนสีทองกระจายมาถึงเท้าเธอ
พลังประหลาดที่บอกไม่ถูกว่าเย็นหรือร้อนพันรอบข้อเท้าเธอ แล้วดึงกลับไปอย่างแรง
น้ำตาสีเฉียวแทบไหล
"สาม"
"ช่วยด้วย!"
"สอง"
เธอกอดมือจับประตูไม่ยอมปล่อย ทั้งตัวถูกดึงจนเกือบแนวนอน
เสียงเด็กผู้ชายยังคงหวานๆ
"หนึ่ง"
"ขอให้เจ้าภพสัมผัสประสบการณ์ในมิติใหม่ให้สนุกนะ"
ตรงหน้าสีเฉียวมืดลง
ความรู้สึกไร้น้ำหนักพุ่งมา
เธอเหมือนตกจากที่สูง เหมือนถูกใครโยนลงน้ำลึก
เสียงกรีดร้องติดอยู่ในลำคอ
วินาทีถัดมา เธอตกลงไปอย่างแรง