โรงอาหารของฐานที่มั่น หลัวจิ่งมองข้อความเรียกร้องให้เปิดเผยภาพที่ถาโถมอยู่บนอินเทอร์เน็ตจนมุมปากแทบหุบไม่ลง
นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง
รอทุกคนออกมาเมื่อไร ถึงจะเรียกว่าน่าตื่นตาตื่นใจ!
ตอนพักผ่อนช่วงค่ำ สีเฉียวโทรศัพท์หาพ่อแม่ ทั้งสามคนคุยกันอยู่นาน
ข้างในยานอวกาศเป็นยังไง ทำไมถึงเร็วขนาดนั้น นั่งแล้วจะเวียนหัวไหม?
ทั้งสองคนถามกันคนละประโยค สีเฉียวทำได้แค่ตอบรับอืออาไปเรื่อย เล่าเท่าที่เล่าได้ จนในที่สุดก็พอจะได้พักหายใจบ้าง
“พ่อ แม่ ช่วงนี้ฝึกพลังพิเศษกันดี ๆ ไหม?”
สีเหวินหย่วนกระตือรือร้นไม่น้อย ว่างเมื่อไรก็ไปเข้าร่วมการฝึก แถมยังเล่าปัญหาที่เจอระหว่างฝึกให้เธอฟังด้วย
ส่วนหลินฮุ่ยฟางเอาแต่ฟัง ไม่พูดอะไรอยู่ตั้งนาน
“แม่?”
“ฝึกอยู่จ้ะ”
สีเหวินหย่วนแฉเธออยู่ข้าง ๆ “ผมเรียกตั้งสามครั้ง ถ้ายอมไปสักครั้งก็นับว่าเก่งแล้ว”
“ทำไมถึงฟ้องกันล่ะ?”
สีเฉียวฟังแล้วหัวเราะ “แม่ ว่าง ๆ ก็ไปฝึกบ้างนะ”
“รู้แล้วน่า เธอนี่เหมือนพ่อไม่มีผิด” หลินฮุ่ยฟางรับคำ ก่อนถามต่อว่าพรุ่งนี้เธอจะกลับมากินข้าวไหม
สีเฉียวเหลือบดูเวลา ค่อนข้างดึกแล้ว
“กลับสิ รอจัดการธุระเสร็จแล้วจะไปหา”
หลินฮุ่ยฟางดีใจขึ้นมาทันที กำชับให้เธอเข้านอนเร็ว ๆ ก่อนจะยอมวางสาย
เช้าวันถัดมา ตามคำขอของท่านกัวและคนอื่น ๆ ทุกคนมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เตรียมไว้ก่อน เป็นโพรงขนาดใหญ่ภายในภูเขาที่ถูกขุดจนกลวง
สีเฉียวเอายานดวงดาวออกมาจากมิติ
ภาพยานขนาดมหึมาทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นสูดหายใจเฮือก ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าสถานที่แห่งนี้ใหญ่พอแล้ว