ให้ตายเถอะ เธอเห็นอะไรเข้าเนี่ย!
สีเฉียวจ้องหน้าจอแสงจนลืมหยิบตะเกียบ
เพิ่มแต้มค่าสถานะถาวรงั้นเหรอ? นี่เธอกำลังกินข้าวอยู่หรือไง! นี่มันบั๊กใหญ่ชัด ๆ!
“เป็นอะไรไป? มีอะไรผิดปกติเหรอ?” เซี่ยถิงหลานซึ่งเป็นคนทำอาหารถามอย่างสงสัย
สีเฉียวเล่าเนื้อหาบนหน้าจอแสงให้เขาฟังก่อน แล้วรีบเรียกระบบ
“ระบบ ระบบ!”
“อยู่นี่!”
“เพิ่มแต้มค่าสถานะถาวร เรื่องนี้จริงเหรอ?”
“นี่เป็นโลกของเกม อาหารเพิ่มแต้มค่าสถานะได้ แล้วมันมีปัญหาอะไรเหรอ?” ระบบพูดด้วยน้ำเสียงราวกับสีเฉียวไม่เคยเห็นโลกกว้าง “โฮสต์อย่าสงสัยเลย”
พูดจบ ระบบถึงเหมือนจะนึกขึ้นได้ “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ!!!”
สีเฉียว: ตอนแรกเธอตื่นเต้นมาก แต่เพิ่งโดนระบบเหน็บมา ตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายตื่นเต้นเสียเอง
“ดูเองสิ” สีเฉียวชี้ไปที่หน้าจอแสง เซี่ยถิงหลานมองไม่เห็น แต่ระบบเห็นได้
บางที...พวกมันอาจเป็นพวกเดียวกัน?
“อ๊ากกก!!! โลกนี้เพิ่มค่าสถานะถาวรได้ด้วยเหรอ ทำไมเมื่อก่อนไม่มีใครรู้เลย!”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันก็อยากถามเธอเหมือนกัน”
“โฮสต์ เธอนี่ได้ประโยชน์ก้อนโตเลยนะ”
“แหะ ๆ...” สีเฉียวหัวเราะแห้ง ๆ
เซี่ยถิงหลานฟังบทสนทนาระหว่างคนกับระบบแล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด
“คิดอะไรอยู่เหรอ?” สีเฉียวเอียงคอมองเขา
“ฉันกำลังคิดว่า วัตถุดิบในโลกนี้ทุกอย่างทำเป็นอาหารที่เพิ่มค่าสถานะถาวรได้ หรือมีแค่วัตถุดิบที่ได้จากรางวัลภารกิจเท่านั้น”
“อืม...ฉันว่ามีโอกาสสูงว่าจะเป็นแค่วัตถุดิบที่ได้จากภารกิจ” สีเฉียวแตะนิ้วลงบนริมฝีปาก นี่เป็นท่าทางประจำเวลาใช้ความคิด “แต่ลองดูก็ได้”