เสื้อผ้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงส่งมาถูกแขวนไว้ในห้องของสีเฉียวเรียบร้อยแล้ว
มีถุงคลุมกันฝุ่นห่อไว้ ข้าง ๆ ยังวางรองเท้าคู่ใหม่ที่ลองขนาดแล้วด้วย
ในถุงคลุมกันฝุ่นเป็นเครื่องแบบทหารหนึ่งชุด เตรียมมาตามขนาดตัวของเธอ แม้แต่รองเท้ากับหมวกที่เข้าชุดกันก็วางไว้ข้าง ๆ
สีเฉียวยื่นมือไปลูบแขนเสื้อ
พรุ่งนี้เธอก็จะสวมชุดนี้ไปรับเครื่องอิสริยาภรณ์แล้ว
พ่อแม่ของเธอได้รับบัตรเชิญจากฐานให้ไปร่วมชมพิธีแล้วเช่นกัน
สีเฉียวไม่ได้ปิดบังพวกท่าน ตอนโทรศัพท์ไปบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะได้รับคำยกย่อง เสียงหัวเราะตื่นเต้นของพ่อยังเหมือนก้องอยู่ข้างหูจนถึงตอนนี้
ดังมากจริง ๆ
แม่ของเธอสงบกว่ามาก เพียงยิ้มแล้วบอกว่า “รู้แล้ว พรุ่งนี้เช้าแม่จะซื้ออาหารเช้าไปให้”
“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะแม่”
หลังวางสาย สีเฉียวก็รู้สึกกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับขึ้นมา
เธอนอนกลิ้งอยู่บนเตียงพักใหญ่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา
【เฉียวเฉียวไม่อยากทำโอที: ตอนคุณขึ้นเวทีรับคำยกย่องครั้งแรก คุณตื่นเต้นไหม?】
【หลาน: ตื่นเต้น】
【เฉียวเฉียวไม่อยากทำโอที: คุณก็ตื่นเต้นด้วยเหรอ?】
【หลาน: ครั้งแรกในชีวิต ย่อมเลี่ยงไม่ได้】
สีเฉียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้
ก็จริง
แค่เห็นเขาจัดการทุกอย่างได้ดีอยู่เสมอ เลยรู้สึกว่าต่อให้เป็นเรื่องเล็กแค่นี้ก็คงทำอะไรเขาไม่ได้
【เฉียวเฉียวไม่อยากทำโอที: เมื่อกี้ฉันลองนึกในหัวแล้วว่าตอนขึ้นเวทีต้องเดินยังไง】
【หลาน: แล้ว?】
【เฉียวเฉียวไม่อยากทำโอที: แล้วก็...เหมือนจะเดินไม่เป็นแล้ว ทำยังไงดี!】