ผักผลไม้ที่ชำระล้างมลพิษได้เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน คนที่จับจ้องคงมีไม่น้อย
ถ้าคนพวกนั้นยอมพูดคุยกันดี ๆ ก็ถือว่าดีไป
แต่ถ้าไม่ยอมล่ะ?
เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย
ไลอันก้มมองผักที่เหลืออยู่ในจาน ในที่สุดก็ไม่ได้พูดเรื่องเพิ่มปริมาณอีก
พวกเขาอุตส่าห์เตือนเขา นั่นก็นับว่าหวังดีแล้ว
ไม่อย่างนั้น ถ้าเขาขนผักผลไม้พวกนี้ออกไปเต็มคันรถ แล้วยังเที่ยวหาคนซื้ออย่างร่าเริง ก็คงถูกหมายตาเข้า คนบางพวกไม่สนเหตุผลอยู่แล้ว
โดนแย่งของไปได้โดยไม่เสียชีวิตก็นับว่าโชคดี ได้แต่ยอมรับเคราะห์ไป
“เพราะงั้นต้องหาคนที่มีเบื้องหลังพอจะคุ้มครองได้”
ความคิดของไลอันถูกเซี่ยถิงหลานกับเจียงหลินชวนชักนำไปตามทางที่ทั้งคู่ต้องการแล้ว
เขาคิดว่าตัวเองมีทางออกแล้ว ต้องหาคนที่พึ่งพาได้และมีอำนาจพอจะคุมสถานการณ์
เขาทบทวนรายชื่อคนรู้จัก แล้วก็คัดออกทีละคนอย่างรวดเร็ว
คนที่ทำธุรกิจร่วมกันได้ก็มี คนที่ยอมช่วยยามเจอปัญหาก็มี แต่คนที่รับมือกับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ เขาเกรงว่าจะไม่รู้จักสักคน
ไลอันกำลังขมวดคิ้ว จู่ ๆ ก็มีเสียงชามกับตะเกียบกระทบกันเบา ๆ ดังมาจากข้างตัว
เป้าฟู่กินเสร็จแล้ว กำลังยื่นชามเปล่าให้เสิ่นชิงเหอ แต่สายตายังมองเนื้อบนโต๊ะไม่วาง
สายตาของไลอันหยุดอยู่ตรงนั้นทันที
เสือดำ
ตระกูลเผย!
เขาลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง?
คนตรงหน้าเหล่านี้รู้จักคุณชายตระกูลเผยนี่นา!
นี่...ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เขาได้เกาะพึ่งคนมีอำนาจหรอกหรือ?
ไม่ว่าใคร ขอแค่ช่วยส่งคำพูดไปถึงตระกูลเผยได้...
ไลอันมองเซี่ยถิงหลานอีกครั้ง ดวงตาก็กลับมาเป็นประกาย