สีเฉียวไม่ได้หัวเราะ และไม่ได้เปิดโปง
ครั้งนี้พวกเขาจะนำเมล็ดพันธุ์จากต่างมิติไปด้วยมากมาย ก็เพราะคิดว่าอาจได้ใช้
ก่อนหน้านี้ฐานที่มั่นเคยทดลองแล้ว พืชผลที่โตเต็มที่ซึ่งนำกลับมาจากต่างมิติมีสรรพคุณน่าอัศจรรย์มากมาย แต่เมื่อนำเมล็ดมาปลูกเองกลับให้ผลเช่นเดียวกันไม่ได้ คงไว้ได้เพียงคุณสมบัติทนแล้ง ทนน้ำท่วม และทนมลพิษ
บนดาวคราม สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ไม่เร่งด่วนเท่ากับในมิติซอมบี้วันสิ้นโลก
อีกอย่าง ถึงจะเหลือเสบียงอื่นไม่มากเพราะพวกเขาทิ้งฟักทองเยว่ลู่ไว้ 12 ลูก แต่เมื่อเทียบกับปริมาณที่เธอได้มาแล้ว เมล็ดพันธุ์ก็ยังมีอยู่ไม่น้อย
ทั้งเจ็ดคนกลับไปยังบ้านตู้คอนเทนเนอร์ แล้วหารือกันอย่างรวดเร็วผ่านระบบสื่อสารของระบบ
สีเฉียวถามความเห็นของทุกคนแล้วก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว
“ตอนนี้เรายังมียาทำความบริสุทธิ์ระดับต่ำ 138 หลอด กับแผ่นชำระล้าง 368 แผ่น ข้อมูลที่พวกเขาให้มา คุ้มไหมถ้าเราจะแลกเพิ่มอีกหน่อย?”
หลัวจิ่งได้ข้อมูลมาแล้วก็อ่านมาตลอด พอได้ยินจึงพยักหน้าให้ความเห็น “ต้องใช้เวลาถึงจะอ่านจบทั้งหมด แต่จากที่เห็นตอนนี้ มีประโยชน์กับประเทศเรามาก”
“ทำไมพวกคุณไม่ถามฉันล่ะ?” ระบบแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
สีเฉียวมองมันอย่างกังขา “อ่านรู้เรื่องด้วยเหรอ?”
ตอนอยู่มิติก่อนหน้า ตอนมันเรียนวิชามัธยมปลายไปพร้อมกับเธอ ก็เห็นชัดว่าไม่ได้เก่งไปกว่าเธอสักเท่าไร
“อย่าดูถูกระบบสิ”
“นายบอกเองว่าเป็นระบบสุ่มรางวัลตำแหน่งมิติ ไม่ใช่ระบบการเรียนรู้สักหน่อย”
“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฉันอัปเกรดแล้ว!” ท่าทีดื้อดึงของระบบจิ๋วอ่อนลงไปครึ่งหนึ่ง “อีกอย่าง ฉันไม่จำเป็นต้องอ่านรู้เรื่องด้วย แค่เปรียบเทียบความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของสองโลกก็พอแล้ว”