สีเฉียวหยิบเสบียงสำหรับแลกเปลี่ยนทั้งหมดออกมา ก่อนจะถอยไปยืนด้านข้าง
เธอเป็นห่วงเซี่ยถิงหลาน จึงถามระบบว่า “เขาเป็นยังไงบ้าง?”
เจ้าหนูน้อยโบกมือ “ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างปกติดี แถมตอนนี้เซี่ยถิงหลานยังดูดซับพลังได้เร็วกว่าก่อนด้วย”
“เป็นเรื่องดีหรือเปล่า?”
“แน่นอนสิ แปลว่าพลังพิเศษของเขาใกล้ทะลวงขั้นแล้ว”
“งั้นก็ดีแล้ว”
“แต่ฉันไม่ค่อยดีเท่าไร” เจ้าหนูน้อยกลอกตา “ช่วยเลิกถามคำถามเดิมสามรอบต่อนาทีได้ไหม?”
สีเฉียวรีบปฏิเสธ “ฉันถามที่ไหนกันสามรอบต่อนาที? นี่เพิ่งถามไปครั้งเดียวในสามนาทีเอง!”
ระบบ: โฮสต์ของมันนี่ช่าง...หน้าด้านจริง ๆ
เซวียจื้อเฉิงที่ถูกมัดไว้กับเสาไฟเห็นเสบียงกองโต ดวงตาก็เบิกค้างจนแทบถลน ฟันขบกันแน่นจนแทบแตก
เขาเสียใจที่พาคนมาไม่มากพอ ไม่สิ เขาควรแจ้งน้องชายตั้งแต่แรก เสบียงพวกนี้สมควรเป็นของพวกเขาทั้งหมด!
ทันทีที่ลังยาโผล่ออกมา เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ก็รีบเข้ามารับไป ส่วนฟางหนิงเฝ้าเมล็ดพันธุ์ไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามาก็ไม่ยอมปล่อยมือ สุดท้ายถึงกับอุ้มขึ้นรถไปเอง
ชายวัยกลางคนผู้รับผิดชอบการคำนวณยืนอยู่กับที่ มองลานโล่งที่ถูกกล่องลังวางจนเต็ม แล้วตะลึงงันไปทั้งตัว
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นผู้มีพลังมิติส่วนตัวที่อื่นมาแล้ว อย่างมากก็เก็บเสบียงได้เท่ากับรถหนึ่งคัน
แต่ของที่สีเฉียวเอาออกมา กลับมากพอจะบรรทุกใส่รถได้หลายคัน
และนี่ต้องยังไม่ใช่ขีดจำกัดของเธอแน่
สมกับเป็นคนที่เอาของดีมากมายขนาดนี้ออกมาได้ ไม่ธรรมดาจริง ๆ
ตอนที่ขนเสบียงชุดสุดท้ายขึ้นรถบรรทุก สีเฉียวก็ถามถึงอาการของเซี่ยถิงหลานอีกครั้ง