วันรุ่งขึ้น พวกเธอกลับมาถึงบริเวณใกล้เผ่า ตอนนั้นเลยเที่ยงไปแล้ว
สีเฉียววางบ้านนิรภัยลงบนพื้นที่ราบผืนเดิม รอจนเขตปลอดภัยฟื้นตัว เจียงหลินชวนจึงถือแบบร่างไปหาเฮ่อเหมิงพร้อมกับเสิ่นชิงเหอและหานเฉิงเยว่
เธอนั่งจิบน้ำอึกใหญ่จนหมดไปเกือบครึ่งแก้ว แล้วค่อยหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ออกมา
「หลัวจิ่ง มาทำงานได้แล้ว」
หลัวจิ่งเพิ่งถอดกระเป๋าเป้ ว่าจะทิ้งตัวลงบนโซฟา พอได้ยินก็ชะงักไป
「ขอห้านาที ให้ฉันนอนสักห้านาทีก่อนแล้วค่อยไป」
「ได้」
สีเฉียวไม่เร่ง เธอถือเมล็ดพันธุ์เดินไปหลังบ้าน เพิ่งวางพลั่วเล็กลง ก็มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาจากข้างตัว
เธอเงยหน้า เห็นเซี่ยถิงหลานก้มลงหยิบพลั่วเล็ก อีกมือยังหิ้วคอเสื้อด้านหลังของหลัวจิ่งอยู่
หลัวจิ่งเดินตามมาข้างเธอ ยื่นมือไปตบแขนเซี่ยถิงหลานเบา ๆ
「ถึงแล้ว ๆ ปล่อยได้แล้ว」
สีเฉียวมองเขาแล้วอดหัวเราะไม่ได้
「ครบห้านาทีแล้วเหรอ」
「ฉันเพิ่งได้นอนเอง」หลัวจิ่งดึงคอเสื้อให้เข้าที่ ก่อนหันไปมองเซี่ยถิงหลาน「ไอ้หมาเซี่ย ไม่เห็นฉันเป็นคนเลยหรือไง!」
หลัวจิ่งโกรธจนปากคอเราะร้าย
「ใครเป็นหมา」เซี่ยถิงหลานเลิกคิ้ว คลี่ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม
หลัวจิ่งยอมแพ้ทันที「ฉันเอง」
เซี่ยถิงหลานปล่อยมือ แล้วยื่นพลั่วเล็กให้เขา
หลัวจิ่งรับมา ก้มมองถุงเมล็ดพันธุ์ในมือสีเฉียว
「ปลูกผักน้ำค้างอรุณก่อนเหรอ」
「อืม ผักโตเร็วกว่า ปลูกไว้เยอะหน่อยก่อน」สีเฉียวแกะถุงเมล็ดพันธุ์「ตอนเก็บเกี่ยวให้เหลือไว้ส่วนหนึ่งจนติดเมล็ด ที่เหลือเก็บเข้ามิติได้เลย พยายามปลูกให้ได้หลายรอบ ถึงของหายากจะมีค่า แต่ของที่เราอยากแลกก็มีไม่น้อย มีเยอะหน่อยจะได้ต่อรองได้」