อีกด้านหนึ่ง เจียงหลินชวนพบเฮ่อเหมิง แล้วหยิบภาพสองแผ่นที่นำมาด้วยส่งให้อีกฝ่ายดู
“พวกเราพอได้ข่าวของคนในเผ่าที่พลัดหลงไปแล้วนิดหน่อย ลองดูสิ เคยเห็นยานบินแบบนี้ หรือสัญลักษณ์นี่ไหม?”
เฮ่อเหมิงมองอยู่นาน ก่อนส่ายหน้าอย่างงุนงง
“ไม่เคยเห็น”
ลั่วฝูยกน้ำเข้ามา พอได้ยินทั้งคู่พูดกันก็ลดสายตามองภาพ
“นี่คือ...ยานบิน” เธอเอ่ยอย่างลังเล เพราะสิ่งนี้เลือนหายไปจากความทรงจำนานมากแล้ว
เจียงหลินชวนรีบยื่นภาพไปตรงหน้าเธอ
“คุณจำได้เหรอครับ?”
“เคยเห็นครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนเท่านั้น” ลั่วฝูวางน้ำลงแล้วมองเฮ่อเหมิง “ตอนเธอยังเด็ก ฉันเคยเล่าให้ฟังว่า นอกเหนือจากที่นี่ ยังมีดินแดนอันกว้างใหญ่ ผู้คนใช้ชีวิตแตกต่างจากพวกเรา”
เฮ่อเหมิงรีบขยับที่ให้แม่
“คนที่อยู่ในที่แบบนั้นใช้ของอย่างนี้กันนี่เอง” เฮ่อเหมิงชี้ยานบินในภาพ “หน้าตาประหลาด แถมยังบินได้ด้วย”
เฮ่อเหมิงนึกถึงเรื่องที่แม่เคยเล่าให้ฟังมาตั้งแต่เด็ก เขาฟังมันเป็นเพียงนิทานมาโดยตลอด
“ฮะ ๆ...” ลั่วฝูหัวเราะ “ตอนนั้นเธอยังถามฉันอยู่เลยว่าทำไมพวกเราไม่ไปอยู่ที่แบบนั้นบ้าง”
เฮ่อเหมิงยิ้มเขิน ๆ
“ผมนึกว่าคุณแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกให้ผมนอนเสียอีก”
พูดจบ เขาก็ขยับภาพเข้ามาดูใกล้ ๆ พลางรู้สึกว่าสิ่งนี้น่าทึ่งมาก
ลั่วฝูยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนหันไปหาเจียงหลินชวน
“แต่เรื่องที่พวกเธอถาม ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนั้นฉันยังเด็ก เห็นมันแค่ครั้งเดียว”
เธอชี้สัญลักษณ์นั้นอีกครั้งแล้วส่ายหน้า