เว่ยหลานมองไม่ออกว่าคำตอบคืออะไร แต่เธอเชื่ออย่างหลังมากกว่า
ทั้งสองทีมเดินมาจนถึงชานเมืองเก่า สมาชิกทั้งเจ็ดคนยังคงไม่ใช้พลังพิเศษ
ทว่าไม่นานเว่ยหลานก็พบว่า ก่อนหน้านี้เธอประเมินคนกลุ่มนี้ต่ำไปจริง ๆ เมื่อคนสิบสองคนเดินรวมกัน แถวย่อมยืดยาวออกไป แต่ไม่ว่าจู่ ๆ จะเกิดเหตุขึ้นตรงไหน ทั้งเจ็ดคนก็เข้าไปอุดช่องว่างได้ทันที
แม้แต่สีเฉียวที่พวกเขาคุ้มกันอยู่ตรงกลาง ก็ไม่ได้เป็นจุดอ่อนอย่างที่เว่ยหลานคิด
ซอมบี้ตัวหนึ่งซ่อนอยู่ในรถโดยสาร มันพุ่งชนกระจกจนแตก แล้วตกลงมาตรงกลางระหว่างทั้งสองทีมพอดี
เจียงถงถงหันกลับมาช้าไปก้าวหนึ่ง
สีเฉียวสะบัดข้อมือ กระบองสั้นสีเทาเงินอันหนึ่งดีดออกมาจากฝ่ามือของเธอ เสียงกริ๊กดังขึ้น ก่อนที่มันจะยืดออกจนยาวกว่าหนึ่งเมตรในพริบตา
นี่คือกระบองยืดหดได้ที่หน่วยอาวุธทำให้เธอโดยเฉพาะ โดยคำนึงถึงส่วนสูง แรงกำมือ และวิธีออกแรงของเธอ หัวกระบองฝังโลหะผสมทังสเตนไว้ถ่วงน้ำหนัก คนอื่นถือแล้วรู้สึกว่าหัวหนักเกินไป แต่เมื่ออยู่ในมือเธอกลับพอดี
เธอก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว หลบมือที่ซอมบี้ยื่นมาคว้า แล้วฟาดปลายกระบองเข้าที่ขมับของมันอย่างแรง
ปัง!
ซอมบี้กระเด็นไปด้านข้าง ท้ายทอยกระแทกประตูรถอย่างหนัก เลือดดำสกปรกสาดกระจาย
ก่อนที่มันจะคลานลุกขึ้นมาได้ กระบองครั้งที่สองของสีเฉียวก็ฟาดลงไปแล้ว
คราวนี้เธอหวดตัดคอมันอย่างฉับไวและเด็ดขาด มันดิ้นอยู่สองครั้ง แล้วก็ไม่ลุกขึ้นมาอีก
“ขอบคุณ” เจียงถงถงรีบเอ่ย
“ไม่เป็นไร”
สีเฉียวหดกระบองกลับ สีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่ามือที่กำกระบองแน่นขึ้นเล็กน้อย