“ที่พวกนี้ก็เป็นแผ่นดินทั้งหมดหรือ นอกแคว้นฉินยังมีโลกกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ด้วยหรือ?”
“ใช่ ตรงกลางพวกนี้เป็นทะเล ถัดออกไปยังมีแผ่นดินอื่นอีก”
เหมิงอี้อดขยับเข้าไปใกล้ไม่ได้ เขามองตามตำแหน่งที่สีเฉียวชี้ให้ดูก่อนหน้านี้
“บริเวณนี้คือแคว้นฉินทั้งหมดหรือ?”
สีเฉียวพยักหน้า เหมิงอี้เบิกตากว้างทันที สลับมองแผนที่ทั้งสองแผ่นไปมา เมื่อเทียบกับแผนที่โลกแผ่นนี้ แคว้นฉินกลับมีขนาดเพียงน้อยนิดเท่านั้น!
อิ๋งเจิ้งก้มมองแผนที่อีกครั้ง แม้สีเฉียวจะลุกขึ้นยืนแล้ว เขาก็ยังไม่เงยหน้า
“เข้าใจแล้ว” เขาเอ่ยช้า ๆ “สถานที่ที่เจ้าต้องการอยู่ที่ใด?”
สีเฉียวชี้ไปยังหมู่เกาะในทะเลตะวันออก
“ตรงนี้ค่ะ สวีฝูออกทะเลเพื่อตามหาภูเขาเซียนและขอยาอายุวัฒนะ คนรุ่นหลังคาดเดากันว่า สุดท้ายเขาไปถึงบริเวณนี้”
อิ๋งเจิ้งเงยหน้ามองเธอทันที “ที่นั่นมีภูเขาเซียนจริงหรือ? เขาขอยาอายุวัฒนะมาได้หรือไม่?”
“คนรุ่นหลังไม่พบภูเขาเซียนที่นั่น และไม่พบยาเซียนที่ทำให้คนเป็นอมตะด้วยค่ะ” สีเฉียวตอบ “ส่วนสวีฝูไปที่ไหนกันแน่นั้นก็เป็นเพียงการคาดเดา บอกไม่ได้ว่าเขามาถึงที่นี่แน่นอน”
อิ๋งเจิ้งมองหมู่เกาะบนแผนที่ “แล้วเหตุใดเจ้าจึงเจาะจงเลือกที่นี่?”
“ต่อมาที่นี่กลายเป็นประเทศหนึ่ง ชื่อประเทศซากุระ” น้ำเสียงของสีเฉียวเคร่งขรึมลง “พวกนั้นรุกรานแผ่นดินของเรา สังหารประชาชนไปมากมาย แม้แต่คนแก่กับเด็กก็ไม่เว้น”
“บาปที่พวกมันก่อไว้นับไม่ถ้วน”
เซี่ยถิงหลานยืนอยู่ข้างเธอ เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ รอยยิ้มก่อนหน้าก็เลือนหายไปเช่นกัน
สีเฉียวมองเกาะบนแผนที่ “ฉันไม่อยากให้ประเทศแบบนั้นเกิดขึ้นที่นี่อีกในอนาคต ยิ่งไม่อยากให้คนรุ่นหลังต้องเผชิญโศกนาฏกรรมเช่นนั้นอีก ฉันอยากให้ที่นี่กลายเป็นแผ่นดินฉิน”