สีเฉียวกับพวกพ้องตามผู้ส่งสารไปยังค่ายที่ประทับทันที
หน้ากระโจมหลวง ทหารองครักษ์ถือทวนยืนเรียงรายอยู่สองฝั่ง เมื่อเห็นผู้ส่งสารพาคนมา ก็เปิดทางให้
ผู้ส่งสารพาพวกเขาเข้าไปในกระโจมหลวง
ภายในกระโจมกว้างขวาง พื้นปูเสื่อ ด้านบนมีโต๊ะเตี้ยตั้งอยู่ สีเฉียวเห็นคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะได้ทันที
“ฝ่าบาท ข้าเชิญคนมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อิ๋งเจิ้งเงยหน้าขึ้น เขายังไม่รีบร้อนเอ่ยปาก เพียงมองสำรวจคนทั้งแปดอย่างสุขุม ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของสีเฉียว
คำทักทายที่สีเฉียวเตรียมไว้พลันหายไปจากหัว เหลือเพียงความคิดเดียววนเวียนอยู่ในใจ
นี่คือฝ่าบาทจิ๋นซีฮ่องเต้! เธอได้มายืนอยู่ต่อหน้าพระองค์จริง ๆ แล้ว!
เธอรีบพูดผ่านเครื่องสื่อสารว่า “ทำยังไงดี ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย”
เซี่ยถิงหลานยืนอยู่ข้างเธอ “ไม่ต้องตื่นเต้น พวกเราอยู่ตรงนี้”
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่สีเฉียวก็ฟังออกว่าน้ำเสียงของเขาตื่นเต้นไม่แพ้กัน ซึ่งก็เข้าใจได้ นี่คือพี่เจิ้ง คือฝ่าบาทจิ๋นซีฮ่องเต้ คือบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าหลงใหลของพวกเขา!
สีเฉียวพยายามกดมุมปากลง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ หลังทำความเคารพ เธอก็เอ่ยว่า “สวัสดีค่ะฝ่าบาท ฉันชื่อสีเฉียว”
อิ๋งเจิ้งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าเห็นเราแล้วดีใจมากหรือ”
“แน่นอนค่ะ!” สีเฉียวตอบเร็วเกินไปจนอดหัวเราะไม่ได้ “เมื่อก่อนพวกเราอ่านเรื่องของพระองค์ได้แค่ในหนังสือ วันนี้ได้เจอตัวจริง เลยเก็บอาการไม่ค่อยอยู่ค่ะ”
“หนังสือหรือ”
“ค่ะ ฝ่าบาท พวกเรามาจากอนาคตอีกสองพันกว่าปี”