“มีอะไรเหรอ?” สีเฉียวถามทันที
เจียงหลินชวนยังไม่รีบตอบ เขากวาดตามองรอบ ๆ ก่อน
ช่วงมื้อเย็น โรงอาหารเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย โต๊ะข้าง ๆ มีนักเรียนชายหลายคนกำลังเถียงกันว่าใครจะได้ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่ง แต่ละคนเสียงดังยิ่งกว่าอีกคน ตราบใดที่พวกเขาทั้งสี่ไม่ลุกขึ้นมาตีฆ้องกลางโรงอาหาร ก็คงไม่มีใครสนใจมุมนี้
เจียงหลินชวนคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก
บนนั้นไม่ใช่เรื่องเดียว แต่เป็นบันทึกการทำผิดกฎของนักเรียนหลายรายการที่เขาจดไว้ลวก ๆ
“หลังสนามกีฬา มีอาคารเรียนรวมเก่าอยู่หลังหนึ่ง ปีนี้เลิกใช้งานแล้ว เหตุผลที่ประกาศออกมาคืออาคารไม่ปลอดภัย แต่ฉันถามคนไปหลายคน ไม่มีใครอธิบายได้ชัดเจนว่าตรงไหนไม่ปลอดภัย”
เซี่ยถิงหลานรับกระดาษไป “เคยเกิดอุบัติเหตุเหรอ?”
“ทุกคนบอกว่าเคยเกิด พอถามว่าอุบัติเหตุอะไร ก็เริ่มปวดหัว ลืมเรื่องต่าง ๆ หรือไม่ก็จู่ ๆ บอกฉันว่าอย่าถามอีก”
เจียงหลินชวนชี้ไปยังบันทึกสองบรรทัด
“นักเรียนสองคนนี้ คนหนึ่งหายตัวไปสามชั่วโมงหลังเลิกเรียนภาคค่ำ ภาพสุดท้ายจากกล้องวงจรปิดจับได้ว่าเขาเข้าไปในห้องพักครู เจ้าตัวจำได้แค่ว่าเดินผ่านระเบียงมืดสนิท แล้วมีคนเรียกชื่อจากด้านหลัง”
“อีกคนแปลกยิ่งกว่า เช้าวันถัดมา เขาตื่นขึ้นในบันไดของอาคารเรียน จำได้แค่ว่ามีเสียงตามสายเรียกชื่อเขา แล้วรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าครูตามหา”
สีเฉียวคีบผักขึ้นมา แต่ค้างอยู่นานก็ยังไม่ได้เอาเข้าปาก