บทที่ 34 เฉียวเฉียวเหลิงแล้ว
ก่อนเข้านอนเมื่อคืน สีเฉียวโทรหาเฉินเยี่ยน นัดเวลากันไว้เรียบร้อยว่าจะมารับเธอเมื่อไร
เช้านี้ หลังส่งพ่อแม่ที่ออกไปทำงานแล้ว สีเฉียวก็ขึ้นรถของเฉินเยี่ยน
“ทำไมไม่อยู่ต่ออีกวันล่ะ? เธอมีวันหยุดตั้งสามวันไม่ใช่เหรอ?” เฉินเยี่ยนถามอย่างสงสัย
“เฮ้อ...” สีเฉียวถอนหายใจ “ฉันก็อยากอยู่บ้านต่ออีกสักสองวันนะ แต่...ไก่อ่อนอย่างฉันก็อยากเก่งขึ้นเหมือนกัน ไม่รู้ว่าคราวหน้าจะไปมิติแบบไหนอีก”
เฉินเยี่ยนหัวเราะ “ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ไก่อ่อนแล้วนี่”
สีเฉียวโบกมืออย่างภาคภูมิใจอยู่บ้าง “ถ่อมตัวหน่อย ถ่อมตัวหน่อย”
ระหว่างทางกลับถึงฐานที่มั่น สีเฉียวพบว่าแม้จะผ่านไปแค่วันเดียว ที่นี่ก็เปลี่ยนไปมากแล้ว
ฐานที่มั่นตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลผู้คนอยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกล้อมรอบและพรางตัวไว้อีกด้วย ต้องเข้ามาด้านในก่อนถึงจะพบว่ามีพื้นที่กว้างใหญ่ซ่อนอยู่
ขณะนี้มีหลายบริเวณกำลังก่อสร้าง ผู้คนเดินไปมามากกว่าตอนที่เธอจากไป ด้านนอกโรงเรือนเพาะชำแบบควบคุมอุณหภูมิมีรถสองคันจอดอยู่ เพิ่งขนของลงเสร็จ พนักงานหลายคนเข็นกล่องควบคุมอุณหภูมิเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ โดยมีศาสตราจารย์สูงวัยผมหงอกหลายคนเดินตามมา แม้ก้าวเท้าจะไม่ช้าเลยก็ตาม
คนหนึ่งเดินไปถามไป “ชิ้นตัดรากของตัวอย่างหมายเลขเก้าออกมาหรือยัง?”
“ส่งไปให้กลุ่มสรีรวิทยาพืชแล้วครับ”
เมื่อคนเหล่านั้นเดินไกลออกไป สีเฉียวจึงละสายตากลับมา