เซี่ยถิงหลานรู้ว่าตัวเองเดาถูกแล้ว
“ไม่นึกเลยว่าภารกิจลับนี่จะให้วัตถุดิบเพิ่มตั้ง 30 หน่วย ใจกว้างสุด ๆ ไปเลย”
“ก็เป็นภารกิจลับนี่นา แถมยังส่งผลต่อคะแนนประเมินรวมสุดท้ายของคุณโดยตรงในระดับหนึ่งด้วย แล้วภารกิจที่สองของชาวบ้านก็เสร็จแล้ว ถ้าไม่คิดจะจัดการอะไรต่อ ตอนนี้ก็กลับไปปลูกฟักทองเยว่ลู่ได้เลย”
ระบบหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสริมว่า “ผู้ทำภารกิจก่อนหน้านี้ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ทำภารกิจมิติที่ระบบมอบให้เสร็จก็กลับไป แค่นี้ก็รับรางวัลพื้นฐานได้แล้ว ส่วนหลังจบภารกิจ มิตินี้จะกลายเป็นยังไง พวกเขาไม่เคยหันกลับมาดูเลยสักครั้ง น้ำพุจันทรามีน้ำน้อยไปหน่อยก็จริง แต่ภารกิจไม่ได้กำหนดปริมาณไว้ ระบบของเราใส่ใจผู้ใช้จะตาย ทั้งหมดเป็นเพราะผู้ทำภารกิจก่อนหน้านี้โลภกันเอง”
“งั้นคะแนนคงต่ำมากสินะ?”
เสียงของระบบเบาลงเล็กน้อย “ก็เป็นมิติระดับต่ำ ผู้ทำภารกิจหลายคนรู้สึกว่าไม่คุ้มจะเสียเวลา”
สีเฉียวแค่นเสียง
สมัยก่อนตอนเล่นเกม แค่เจอเอ็นพีซีข้างทาง เธอก็ต้องเข้าไปคุยด้วยสักหน่อย เผื่อพวกเขาจะมีบทสนทนาใหม่ ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านที่นี่ พวกเขามีเลือดเนื้อ มีทั้งน้ำตาและความโกรธ
“พวกเขาไม่สน แต่เราสน” สีเฉียวตอบทันที แต่ก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย “อย่างน้อยก็ต้องลองพยายามดู เผื่อว่า...! ยังไงฉันก็ทำใจปลูกฟักทองเยว่ลู่ไปทั้งที่ไม่สนอะไรเลยไม่ได้!”
ทั้งที่รู้ว่าฟักทองเยว่ลู่จะดูดน้ำจากน้ำพุจันทราจนแห้งเหือด เธอยังหลับหูหลับตาทำภารกิจต่อไป แล้วจะต่างอะไรกับคนก่อน ๆ ล่ะ?
เซี่ยถิงหลานมองเธอ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ
“แต่ว่า เรายังไม่ได้ซ่อมทางน้ำของน้ำพุจันทราเลย ทำไมภารกิจถึงสำเร็จล่ะ?”
“พวกคุณเก็บกู้สิ่งแปลกปลอมและกำจัดพงหนามแล้ว ระบบเลยตัดสินว่าทำคำร้องขอของชาวบ้านสำเร็จ” ระบบอธิบาย
“ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้ค่าความไว้วางใจจากชาวบ้านของเราอยู่ที่ 70 คะแนนแล้ว” เซี่ยถิงหลานลองคำนวณดู