“อาจเป็นไปได้ว่าจิตสำนึกของมิติลงโทษพวกเขา”
“จิตสำนึกของมิติ...” สีเฉียวครุ่นคิด แล้วจิตสำนึกของมิตินี้จะมีเป้าหมายเดียวกับภารกิจของพวกเขาหรือเปล่า? เธอนึกถึงมิติก่อนหน้า ที่จริงแล้วครั้งนี้ก็มีจุดคล้ายกันอยู่
“ไปกันเถอะ เข้าไปดูก่อน ถ้ามีจุดผิดปกติ ก็คงอยู่ตรงนั้นแหละ” เซี่ยถิงหลานมองสีเฉียว ทั้งสองสบตากันก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคิดเหมือนกัน
เซี่ยถิงหลานเดินอ้อมแนวกั้นรอบซากอาคารเรียนรวมเก่าไปครึ่งรอบ
“เสี่ยวถ่ง ช่วยบังกล้องวงจรปิดให้หน่อยได้ไหม?”
“เรื่องเล็กน้อย” เด็กหนุ่มตัวน้อยเท้าเอวอย่างภาคภูมิใจ ไม่นานก็พูดว่า “เรียบร้อยแล้ว”
เซี่ยถิงหลานเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ ทำให้เด็กหนุ่มตัวน้อยยิ่งดีใจ
เมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องกล้อง ทั้งสองก็ลอยผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
อาคารเรียนรวมเก่าพังถล่มลงมาอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ เหลือเพียงกำแพงหักกับเศษอิฐหินเกลื่อนกลาด
สีเฉียวยืนอยู่ริมซากปรักหักพัง หลับตาลงและปล่อยพลังพิเศษทั้งสองชนิดออกมา ก่อนจะสัมผัสอย่างละเอียด
เซี่ยถิงหลานไม่พูดอะไร เพียงยืนเฝ้าอยู่ข้างกายเธอนิ่ง ๆ แต่ผ่านไปนาน สีเฉียวก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
ระบบบินว่อนอย่างร้อนใจ “โฮสต์ สัมผัสไม่ได้เหรอ? น่าจะมีความผันผวนของมิติสิ หรือว่ามันสลายไปหมดแล้ว!”
เซี่ยถิงหลานไม่ได้เร่งเธอ เพียงถามว่า “ก่อนหน้านี้คุณเคยเข้าไปในมิติความทรงจำนั่น ลองสัมผัสดูได้ไหมว่ามีจุดไหนเหมือนกันบ้าง”
พวกเขาไม่ทันสังเกตว่า สวี่จือเซี่ยกำลังลอยขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยถิงหลานที่เฝ้าอยู่ข้างสีเฉียวพลันเงยหน้าขึ้น