“ยังไม่จบ”
เซี่ยถิงหลานเอ่ยขึ้นกะทันหัน
สีเฉียวกับระบบเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
คนหนึ่งกอดหัวตัวเอง ส่วนอีกคนยังคงนั่งยอง ๆ ขดเป็นเห็ดอยู่
“อะไรยังไม่จบ?” สีเฉียวถาม
เซี่ยถิงหลานไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปมองข้างเตียงผู้ป่วย
สวี่จือเซี่ยยังยืนอยู่ตรงนั้น
มือของเธอทะลุผ่านหลังมือโจวซวี่ป๋าย ทั้งที่รู้ว่าสัมผัสไม่ได้ แต่ก็ยังไม่ยอมชักมือกลับ
เครื่องติดตามสัญญาณชีพข้างหัวเตียงส่งเสียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ข้าง ๆ มีถุงน้ำเกลือใสแขวนอยู่ หยดยาค่อย ๆ ไหลผ่านสายยางลงมาทีละหยด
จู่ ๆ หยดยาที่ไหลลงมาได้ครึ่งทางก็หยุดนิ่ง
วินาทีถัดมา มันไหลย้อนขึ้นไปตามสายยาง
สีเฉียวชะงักไป
นาฬิกาดิจิทัลข้างถุงน้ำเกลือก็กระโดดตัวเลขเช่นกัน
10:27:16
10:27:15
10:27:16
ย้อนกลับไปเพียงหนึ่งวินาที
ถ้าพวกเขาไม่ได้กำลังจ้องอยู่ตรงนี้พอดี คงไม่มีใครสังเกตเห็น
“เมื่อกี้มันย้อนกลับหรือเปล่า?” สีเฉียวถามอย่างไม่แน่ใจ
“อาจไม่ใช่การย้อนกลับ แต่เป็นความแปรปรวนที่เกิดจากสนามแม่เหล็ก” เซี่ยถิงหลานกล่าว
ระบบเลิกกุมหัวแล้ว เด็กชายตัวน้อยดีดตัวลุกขึ้นแทบจะพุ่งไปถึงแผงข้อมูล
“ไม่ถูก ไม่ถูกเลย! ทำไมถึงมีความผันผวนของเวลารุนแรงขนาดนี้ที่นี่?”
เมื่อครู่มันมัวแต่คิดว่าภารกิจคงล้มเหลว จึงไม่ได้สนใจตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบตัวเลย
พอเริ่มตรวจสอบ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เคยย่นยู่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนสีหน้าไป
“โฮสต์ หลังจากสวี่จือเซี่ยเข้าใกล้โจวซวี่ป๋ายตัวจริง สัญญาณของตัวเอกทั้งสองก็เชื่อมต่อกันอีกครั้ง!”