“แยกกันไป”
เซี่ยถิงหลานเก็บแผนที่ที่หัวหน้าหน่วยประจำพื้นที่มอบให้ แล้วจัดแจงเส้นทางของแต่ละคนผ่านระบบสื่อสาร
พื้นที่ที่ฝนตกหนักส่งผลกระทบมีอยู่ไม่น้อย หมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งกำลังขอความช่วยเหลือ ถ้าทั้งเจ็ดคนอยู่รวมกันกลับจะยิ่งเสียเวลา
“เฉิงเยว่กับหลินชวนไปทางถนนใหญ่ ชิงเหอไปกับทีมกู้ภัยทางน้ำ ส่วนคนที่เหลือแยกกันไปกับหน่วยภาคสนาม หากมีอะไรให้ติดต่อกันทันที”
“รับทราบ”
“เฉียวเฉียว เธอไปกับทีมฝั่งตะวันออก”
“ได้”
สีเฉียวคว้าอุปกรณ์แล้ววิ่งตามเจ้าหน้าที่นำทางออกไป
ก่อนจากกัน เซี่ยถิงหลานกำชับอีกครั้ง “พยายามใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ อย่าให้ใครจับพิรุธได้”
เรื่องนี้ทุกคนย่อมเข้าใจดี
กลับมาอยู่ในประเทศของตัวเองแล้ว จะทำเหมือนตอนสู้กับซอมบี้ไม่ได้ ยกมือทีเดียวก็ปล่อยไฟหรือสายฟ้าออกมาเป็นพรวน
ทางการย่อมมีแผนการของตัวเอง ส่วนจะประกาศให้สาธารณชนรู้เมื่อไร ก็ต้องรอดูการจัดการตามสถานการณ์
แต่ถ้าถึงเวลาต้องช่วยชีวิตคนจริง ๆ ก็ไม่อาจมัวสนใจเรื่องนั้นได้
……
ตอนสีเฉียวไปถึง หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้
เธอสวมเสื้อกันฝน ยืนอยู่นอกแนวกั้น สายตาจับจ้องบ้านหลังตรงหน้าไม่วางตา
“แม่ฉันยังอยู่ข้างบน แม่เดินไม่ได้ แล้วลูกก็อยู่ที่นั่นด้วย…”
เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบฟังไม่เป็นคำ
เธอเสียใจอย่างยิ่งที่คืนนี้ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาที่โรงงาน
เจ้าหน้าที่กู้ภัยข้าง ๆ คอยประคองเธอ พร้อมติดต่อกับทีมที่อยู่ในบ้านไม่หยุด
บันไดของบ้านหลังนี้พังถล่มไปแล้ว ทีมกู้ภัยต่อทางขึ้นจากด้านข้างและส่งคนเข้าไปสองคน แต่พื้นทางเดินที่มุ่งไปยังห้องด้านหลังกลับหล่นลงมาอีกแผ่น ขวางทางเดินแคบ ๆ ที่มีอยู่แล้วจนมิด