เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงหลินชวนกับเสิ่นชิงเหอก็เดินทางไปยังเผ่า
พวกเหยียนซั่วมารออยู่ก่อนแล้ว อาฉีนั่งอยู่บนหลังมนุษย์สัตว์เพศผู้คนหนึ่ง พอเห็นพวกเขาเดินมาแต่ไกลก็โบกมือให้
เหยียนซั่วกับพวกเดินทางมาในร่างสัตว์ ส่วนเจียงหลินชวนและเสิ่นชิงเหอก็เดินทางได้รวดเร็วไม่แพ้กัน พอมาถึงเผ่าหินชาดก็ยังไม่ทันเที่ยง
มนุษย์สัตว์ที่ทางเข้าเห็นหัวหน้าเผ่าของตนกลับมา ก็รีบเข้ามาต้อนรับ
พอเห็นเจียงหลินชวนก็ยิ้มทักทายทันที “พี่ชาย เป็นนายเองหรือ? เจอคนในเผ่าครบหรือยัง?”
“ยังตามหาอีกคนอยู่” เจียงหลินชวนตอบ “คราวนี้ก็อยากมาถามอะไรบางอย่างกับหมอผีของพวกนายด้วย”
“หมอผีผู้เฒ่าอยู่ที่นี่ เมื่อครู่ยังทำแผลให้คนอยู่ทางโน้นเลย”
เจียงหลินชวนกล่าวขอบคุณ ก่อนจะเข้าไปในเผ่าพร้อมกับเหยียนซั่ว
ตอนนี้หมอผีกลับไปยังถ้ำของตนแล้ว เหยียนซั่วจึงพาพวกเขาไปหา
ถ้ำที่หมอผีอาศัยอยู่ไม่สูงนัก ตรงปากถ้ำมีสมุนไพรที่ล้างสะอาดแล้วตากอยู่
“อู๋ตั๋ว!”
อาฉีร้องเรียก ชายชราก็เดินออกมาจากในถ้ำ
เมื่อสามวันก่อน เขาเพิ่งได้รับเชิญจากเผ่าใกล้เคียงให้ไปรักษาคนที่บาดเจ็บสาหัส วันนี้ถึงเพิ่งกลับมา
เห็นอาฉีพามนุษย์สัตว์เพศผู้แปลกหน้ามาสองคน เขาก็มองสำรวจทั้งคู่ก่อน
“ใครได้รับบาดเจ็บ?”
“ไม่มีใครบาดเจ็บ พวกเขามาถามเรื่องบางอย่างกับท่าน” อาฉีรีบอธิบาย “เขาชื่อเจียงหลินชวน ส่วนคนนี้คือเสิ่นชิงเหอ เมื่อสองวันก่อนพวกเขากับคนในเผ่าอีกหลายคนช่วยกันต้านฝูงสัตว์บุกไว้ เหยียนซั่วก็เป็นพวกเขาที่ช่วยชีวิต”
อู๋ตั๋วพยักหน้า
“ตอนกลับมา ข้าได้ยินพวกเขาเล่าแล้ว วันนั้นต้องขอบคุณพวกเจ้ามาก”