“กินเป็นเวลานาน สารปนเปื้อนจะค่อย ๆ สะสม นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้มนุษย์สัตว์เพศผู้เกิดภาวะพลังจิตปั่นป่วน จนถึงตอนนี้ก็ยังแก้ปัญหาให้หมดไปไม่ได้”
“แล้วแผ่นชำระล้างกับยาทำความบริสุทธิ์ที่เราแลกมาก่อนหน้านี้ล่ะ?”
“ใช้ไม่ได้” หยวนเป่าส่ายหน้า
“ของพวกนั้นจัดการได้แค่สารปนเปื้อนอย่างไวรัสซอมบี้ ส่วนการปนเปื้อนจากรังสีต้องใช้สิ่งชำระล้างเฉพาะทาง ถึงอย่างนั้น ต่อให้เป็นสิ่งชำระล้างระดับสูง ก็ยังทำให้บริสุทธิ์ได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์”
สีเฉียวก้มมองผลไม้ในมือ
ของดีขนาดนี้ น่าเสียดายที่กินไม่ได้แล้ว
“ลูกนี้ลองชิมได้นะ” หยวนเป่าบอก “รังสีบนดาวดวงนี้ค่อนข้างอ่อน พืชกับสัตว์ก็ได้รับสารปนเปื้อนไม่มาก กินเข้าไปนิดหน่อย ระยะสั้นคงไม่เป็นไร”
“คำว่า ‘ระยะสั้น’ ของเธอนี่ชวนให้คิดมากจริง ๆ”
สีเฉียวถือผลไม้ไว้ แต่ก็ยังไม่ยอมยกขึ้นแตะปาก
“งั้นมนุษย์สัตว์ย้ายมาอยู่ดาวดวงนี้ ก็แค่ดีกว่าที่เดิมหน่อยเดียวสินะ?”
“ใช่ ที่นี่เหมาะกับการใช้ชีวิต แต่ทรัพยากรที่ช่วยให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมีน้อย ส่วนดาวแม่ตรงกันข้าม พลังงานอุดมสมบูรณ์ เทคโนโลยีก้าวหน้า แต่รังสีรุนแรงกว่า”
สีเฉียวมองมนุษย์สัตว์ที่กำลังเก็บผลไม้อยู่ไม่ไกล
ที่แท้สิ่งที่พวกเขาสละทิ้ง ไม่ได้มีแค่ความสะดวกสบายบนดาวแม่
คิดมาถึงตรงนี้ สีเฉียวก็พลันนึกขึ้นได้
“เดี๋ยวนะ แล้วอาหารที่เรากินเมื่อวานก็มีรังสีด้วยหรือเปล่า?”
เจ้าหนูหน้าตาน่ารักพยักหน้าทันที
“มีสิ”
“ทำไมไม่เตือนฉัน!”
หยวนเป่าเกาศีรษะ
“สารปนเปื้อนแค่นั้น กินอาหารที่เตรียมไว้เป็นพิเศษในมิติคราวก่อนหน่อยก็ชำระล้างได้แล้ว”