การปรากฏตัวของสีเฉียวกับเฉินเย่ดึงดูดสายตาคนทั้งเผ่าเล็ก ๆ แห่งนี้
เพิ่งเดินไปถึงเชิงผาหิน ก็มีมนุษย์สัตว์ทยอยโผล่ออกมาทีละคน
“ผู้หญิงนี่!” ใครคนหนึ่งหันไปตะโกนบอกคนในถ้ำ
ชายที่กำลังหอบหญ้าแห้งหยุดอยู่บนขั้นบันไดหิน หญ้าร่วงกระจายเต็มพื้นแต่เขาก็ไม่ได้ก้มเก็บ
“มีเด็กผู้หญิงด้วย!”
คนด้านหลังชะโงกหน้าเข้ามา แต่เบียดเข้ามาไม่ได้ จึงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแท่นหินชั้นบนแทน
หญิงคนหนึ่งที่กำลังตากหนังสัตว์เดินมาถึงก่อนใคร เธอหยุดตรงหน้าเฉินเย่ แล้วก้มลงมองสีเฉียว
“โอ๊ะ เด็กผู้หญิงคนนี้น่ารักจัง!”
สีเฉียวเพิ่งอ้าปากจะทักทาย ก็ถูกมือสอดใต้รักแร้แล้วยกตัวขึ้นเสียแล้ว
นี่มันอะไรกัน? สีเฉียวเบิกตาค้างราวกับเกิดแผ่นดินไหวในรูม่านตา
เท้าทั้งสองข้างของเธอยังลอยอยู่กลางอากาศ ข้าง ๆ ก็มีคนยื่นมือมาแล้ว ราวกับกลัวว่าหญิงคนนั้นจะอุ้มเธอไม่มั่น
“เบา ๆ หน่อย อย่าทำให้เธอตกใจ!”
“ฉันประคองอยู่” หญิงคนนั้นดึงเธอเข้ามาแนบอก ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ “ทำไมน่ารักว่าง่ายขนาดนี้ ไม่ซนเลยสักนิด”
สีเฉียวรีบหันไปมองเฉินเย่
พี่เฉิน ช่วยฉันด้วย!
เฉินเย่ยื่นมือประคองหลังเธอไว้ ยิ้มพลางช่วยแก้สถานการณ์ “เธอค่อนข้างขี้อายน่ะค่ะ คุณช่วยวางเธอลงก่อนเถอะ”
“โธ่ ฉันตื่นเต้นเกินไปหน่อยตอนเห็นเด็กน้อย ขอโทษนะ!”
หญิงคนนั้นจึงค่อย ๆ วางสีเฉียวลงกับพื้นอย่างมั่นคง แล้วช่วยจัดชายเสื้อที่ถูกถูจนยับให้เธอ