ซุนเหม่ยหลันกล่อมซาลาเปาน้อยจนเชื่อได้สำเร็จ ในใจก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
เธอแสร้งทำเป็นว่าไปบ้านซาลาเปาน้อยมาเที่ยวหนึ่ง พอกลับมาก็บอกเขาว่า “ซาลาเปาน้อย แม่สามคุยกับแม่ของเธอแล้ว แม่บอกว่าให้เธอเล่นอยู่บ้านแม่สามดี ๆ พักต่ออีกหลายวันนะ”
ซุนเหม่ยหลันไม่รู้สถานการณ์ของหลีชิงเหยียน จึงชิงพูดดักทางซาลาเปาน้อยไว้ก่อน
ซาลาเปาน้อยไม่ได้คิดจะอยู่บ้านแม่สามต่ออีกหลายวันสักหน่อย
กับข้าวที่แม่สามทำไม่อร่อยเท่าที่แม่ทำ เขาอยากกลับบ้านไปกินกับข้าวฝีมือแม่
แต่เขาก็อยากนอนกับพี่ชายด้วย เด็กน้อยจึงลังเลใจอยู่บ้าง ทว่าพอได้ยินพี่ชายชวนให้ไปหา ด้วยวัยที่ยังเล็ก พอถูกเบี่ยงเบนความสนใจ ความลังเลนั้นก็ถูกลืมไปเสียแล้ว
******
หมู่บ้านตระกูลฉิน
ฉินซิวหนิง พี่ใหญ่ตระกูลฉิน กับจางลี่หง ภรรยา กลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว
ฉินเหมยเหมยกำลังเล่นขายของกับฉินลี่ลี่ พอเห็นพ่อแม่กลับมา ก็ปล่อยให้ฉินลี่ลี่เล่นคนเดียว
“พ่อ แม่ อาสะใภ้เล็กเป็นยังไงบ้างคะ?”
จางลี่หงตอบว่า “ไม่เป็นอะไรมากแล้ว โชคดีที่อาสะใภ้เล็กดวงแข็ง ถ้าไปโรงพยาบาลช้ากว่านี้อีกหน่อยก็คง...”
ฉินเหมยเหมยอายุ 12 ปีแล้ว ย่อมเข้าใจความหมายที่จางลี่หงไม่ได้พูดออกมา
พอรู้ว่าอาสะใภ้เล็กไม่เป็นไร เธอก็วางใจ
อาสะใภ้เล็กดีกับพวกเธอสองพี่น้องมาตลอด
มีของอร่อยอะไรก็มักเรียกพวกเธอไปกินด้วย
“อาสะใภ้เล็กไม่เป็นไรก็ดีแล้วค่ะ ซาลาเปาน้อยยังเล่นกับฮ่าวเจี๋ยอยู่บ้านอาสะใภ้สาม เขายังไม่รู้ว่าอาสะใภ้เล็กเกิดเรื่อง ถ้ารู้เข้า เด็กน้อยคงไม่สงบแบบนี้แน่”
“ปล่อยให้เขาเล่นอยู่ที่นั่นเถอะ พ่อกับแม่กลับมาจะตุ๋นไก่สักตัวให้บำรุงร่างกายอาสะใภ้เล็ก”
ในยุคนี้ แต่ละครอบครัวได้รับอนุญาตให้เลี้ยงไก่ได้เพียง 3 ตัว
เพราะครอบครัวตระกูลฉินแยกบ้านกันแล้ว แต่ละครอบครัวจึงเลี้ยงไก่ได้ครอบครัวละ 3 ตัว
แม้แม่สามีจะบอกให้พวกเขาไปเอาไก่จากบ้านเก่ามาฆ่าสักตัว
แต่จางลี่หงไม่ได้คิดจะไป บ้านพวกเธอก็มีไก่อยู่แล้ว
ฆ่าสักตัวก็พอ น้องสะใภ้สี่แต่งเข้าตระกูลฉินมาได้ไม่กี่ปี แต่เป็นคนดี ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับพวกเธอที่เป็นพี่สะใภ้ แถมยังดีกับเด็ก ๆ เธอจึงอยากตอบแทนน้ำใจน้องสะใภ้สี่
ฉินซิวหนิง พี่ใหญ่ตระกูลฉิน ก็คิดเช่นเดียวกัน เขาจึงรีบไปจับไก่ที่เล้าไก่ของบ้านตัวเองทันทีที่กลับมา
“แม่ เดี๋ยวหนูช่วยถอนขนไก่นะคะ”
ฉินเหมยเหมยเองก็อยากช่วยอาสะใภ้เล็กทำอะไรสักอย่าง
“ไม่ต้องหรอก ไปเล่นกับลี่ลี่เถอะ”
หวังกั๋วฮวาจุดฟืนต้มน้ำ เดี๋ยวจะเอาไว้ลวกไก่ถอนขน
*******
ฉินต้าห่ายได้ยินเสียงลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้คุยกันจากบ้านข้าง ๆ จึงเดินเข้ามา
พอฉินซิวหนิงเห็นพ่อมา ก็รู้ว่าเขามาทำไม
เขายื่นไก่ที่จับได้ให้จางลี่หง ก่อนจะเช็ดมือ “พ่อ ไม่ต้องห่วงครับ น้องสะใภ้สี่ไม่เป็นไร อีกไม่นานก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”
ฉินต้าห่ายขมวดคิ้ว “สะใภ้สี่ตัดขาดกับบ้านเดิมไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมคนตระกูลหลียังมาหาเรื่องถึงบ้านอีก?”
ในฐานะพี่ใหญ่ ฉินซิวหนิงไม่สะดวกจะพูดถึงน้องสะใภ้ในทางไม่ดี อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับน้องสะใภ้เลย เธอเป็นแค่ผู้เคราะห์ร้ายที่โดนลูกหลงเท่านั้น
“พ่อ ผมได้ยินมาว่าหลีย่าวจู่กำลังจะแต่งงาน เลยอยากให้น้องสะใภ้สี่ช่วยออกค่าสินสอดให้เขา”
“หึ ฝันไปเถอะ ตัดขาดกันไปแล้ว ยังจะหวังให้สะใภ้สี่เอาเงินไปช่วยอีก คิดเพ้อเจ้ออยู่หรือไง”
แรกเริ่มฉินต้าห่ายก็ไม่เห็นด้วยที่ลูกชายคนสี่จะแต่งงานกับหลีชิงเหยียน เพราะเขารู้ว่าหลี่เหล่าเกินไม่ใช่คนดี
แต่หลังจากได้อยู่ร่วมกัน เขาก็รู้ว่าหลีชิงเหยียนเป็นคนดี ทั้งกตัญญูและรู้จักแยกแยะ หากคนตระกูลหลีไม่ทำเกินไปกับสะใภ้สี่ก่อน เธอก็คงไม่ตัดขาดกับครอบครัว
ตอนสะใภ้สี่เพิ่งแต่งงานเข้ามา ผอมแห้งราวกับลิงผอม ๆ
หลังแต่งงานสภาพความเป็นอยู่ดีขึ้น เธอถึงค่อย ๆ มีเนื้อมีหนังขึ้นมา
พวกเขาถึงได้รู้ว่าลูกชายคนสี่ตาถึงจริง ๆ
สะใภ้สี่หน้าตาดี เป็นคนที่โตขึ้นมาแล้วสวยที่สุดในตระกูลหลี
ถ้าก่อนหน้านี้สะใภ้สี่ไม่ผอมแห้ง ก็คงไม่ตกเป็นเจ้าสาวของลูกชายคนสี่หรอก
“พ่อ คราวนี้คนตระกูลหลีทำเกินไปจริง ๆ รอให้น้องสะใภ้สี่กลับมา เราค่อยถามว่าเธออยากจัดการเรื่องนี้ยังไง ไม่ว่าเธอจะเลือกแบบไหน พวกเราก็เคารพการตัดสินใจของเธอ”
ฉินต้าห่ายไม่ค่อยเห็นด้วยนัก เรื่องครั้งนี้สะใภ้สี่รอดมาได้เพราะดวงแข็ง คราวหน้าก็ไม่แน่ว่าจะโชคดีแบบนี้อีก
ถ้าให้เขาพูด ก็ควรไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ จับหลีย่าวจู่เข้าคุกเสีย
แต่ตอนนี้เขาก็ยังมีเรื่องให้ลังเล กลัวว่าสะใภ้สี่จะยังอาลัยอาวรณ์คนบ้านเดิม ไม่อยากบาดหมางกับพวกเขาจนถึงที่สุด
“รอสะใภ้สี่กลับมาก่อนก็แล้วกัน แต่เรื่องนี้จะปล่อยผ่านง่าย ๆ ไม่ได้ หลีย่าวจู่อายุ 20 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ทำผิดก็ต้องได้รับโทษ ไม่อย่างนั้นต่อไปอาจลากลูกชายคนสี่เดือดร้อนไปด้วย”
ฉินต้าห่ายคิดการณ์ไกลกว่า ลูกชายคนสี่เป็นลูกที่มีอนาคตที่สุดในบ้าน
เขาเป็นแค่ชาวนาธรรมดา ๆ ช่วยอะไรลูกชายไม่ได้ แถมยังไม่อยากเป็นตัวถ่วงของลูกด้วย
เพราะลูกชายรับราชการเป็นนายทหาร เขาจึงถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ไม่น้อย
ถ้าลูกชายไม่ใช่นายทหาร เรื่องวันนี้ไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่าย ๆ แน่
เขาคงพาลูกชายทุกคนบุกไปถึงบ้านตระกูลหลีแล้ว
จะปล่อยให้ไอ้เด็กเหลือขอหลีย่าวจู่หนีไปได้ยังไง?
******
หลีย่าวจู่กับหวังกุ้ยฮวาไปบ้านพี่สาวคนโตที่สหกรณ์ประชาคมเหลียนฮวา
หลีชิงเจียวแต่งงานอยู่ในสหกรณ์ประชาคม ครอบครัวสามีล้วนมีงานทำ
ตอนนั้นหลีชิงเจียวเป็นฝ่ายไปมีความสัมพันธ์กับจางเหวินซานก่อน แถมยังตั้งท้อง จึงใช้ลูกในท้องเป็นข้อผูกมัด บีบให้ได้แต่งเข้าตระกูลจาง
แม่ของจางเหวินซานเคยหาคู่ดูตัวให้ลูกชายไว้แล้ว กำลังจะให้คนช่วยแนะนำให้ แต่กลับรู้ว่าลูกชายทำหลีชิงเจียวท้องเสียก่อน
ไม่มีทางเลือก เพื่ออนาคตของลูกชาย เธอจึงจำต้องฝืนใจยอมรับ
แม้เธอจะกัดฟันให้หลีชิงเจียวเข้าบ้านมาได้ แต่เพราะไม่ชอบหลีชิงเจียว ความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้จึงย่ำแย่
หลีชิงเจียวเองก็โชคดี ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย จึงได้รับความโปรดปรานจากพ่อสามี
เธอยังเอาใจจางเหวินซานได้อีกด้วย ชีวิตในตระกูลจางจึงถือว่าไม่เลว
แต่เพราะเธอไม่มีงานทำ จึงทำได้แค่อยู่บ้านทำงานบ้าน
ตอนหลีย่าวจู่กับหวังกุ้ยฮวามาถึง หลีชิงเจียวเพิ่งเก็บกวาดบ้านเสร็จและกำลังจะทำมื้อกลางวัน
หลีย่าวจู่ไม่มีทางเคาะประตู เขายืนอยู่หน้าบ้านแล้วตะโกนเรียกหลีชิงเจียว
“พี่ใหญ่ ผมมาแล้ว เปิดประตูหน่อย”
พอหลีชิงเจียวได้ยินเสียงน้องชาย คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
น้องชายคนนี้มาทีไร ไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง
แต่คนก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว เธอจึงทำได้แค่เก็บความรังเกียจไว้ แล้วฝืนยิ้มออกมา
“มาแล้ว”
หลีชิงเจียวเปิดประตูออกมา ถึงเห็นว่าหวังกุ้ยฮวามาด้วย
“แม่ ทำไมแม่ถึงมาด้วยล่ะ?”
หวังกุ้ยฮวาเห็นสีหน้าประหลาดใจของหลีชิงเจียวชัดเจน
“หึ ทำไมฉันจะมาไม่ได้?”
หลีชิงเจียวปรับสีหน้า “แม่ หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้น แม่มาหนูก็ยินดีต้อนรับอยู่แล้ว แค่เดือนนี้ที่บ้านไม่มีคูปองซื้อเนื้อแล้ว เลยทำเนื้อต้อนรับแม่ไม่ได้”
หวังกุ้ยฮวาแค่นเสียง ก่อนเดินเข้าลานบ้านไปก่อน
“ยังพอมีสำนึกอยู่บ้าง รู้จักกตัญญูต่อแม่อย่างฉัน”
หลีย่าวจู่เดินตามเข้าไปติด ๆ
สีหน้าหลีชิงเจียวเปลี่ยนไป แม่ของเธอมาคราวนี้คงไม่ได้มาดีแน่