ร่างของซูหนัวหานปรากฏขึ้นตรงหน้าสายลับทั้งสี่ราวกับภูตผี
ทั้งสี่ตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของซูหนัวหาน สีหน้าชะงักงัน ยืนนิ่งอยู่กับที่
ซูหนัวหานหัวเราะเยาะ ก่อนจะลงมืออย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
เธอเล่นงานสายลับที่ข้อมือบาดเจ็บเป็นคนแรก
สายลับคนนั้นรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน ยังไม่ทันได้ตอบสนอง
ก็ถูกซูหนัวหานฟันขอบมือใส่ข้อมือที่บาดเจ็บ
กร๊อบ! เสียงหนึ่งดังขึ้น
สายลับคนนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ข้อมือห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปทันที
ซูหนัวหานโจมตีได้สำเร็จโดยไม่หยุดชะงัก ร่างพลิกหมุนราวกับภูตผี แล้วฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่อีกสามคน!
ตอนนี้สายลับอีกสามคนเพิ่งได้สติจากความตกตะลึง เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานล้มลงร้องโหยหวน และซูหนัวหานที่พุ่งเข้ามาราวกับเทพอสูร ใบหน้าของพวกเขาก็ถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำทันที
แทบจะเป็นสัญชาตญาณ พวกเขาพากันยกปืนในมือขึ้นเล็งไปที่ซูหนัวหาน
แต่ว่า
ความเร็วของซูหนัวหานนั้นรวดเร็วเกินไปจริง ๆ!
ร่างของเธอราวกับหลอมรวมเป็นสายลมในป่า เพียงวูบเดียวก็อาศัยต้นไม้เป็นที่กำบัง หายไปจากแนวเล็งของทั้งสามอย่างน่าประหลาด
“คนหายไปไหน?”
“อยู่ทางนั้นหรือ? ไม่ใช่!”
“ระวัง...”
สายลับทั้งสามตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ส่ายปากกระบอกปืนไปมาอย่างไร้ทิศทางเพื่อค้นหาร่างของซูหนัวหาน
ตอนนี้เหงื่อเย็นผุดซึมจนแผ่นหลังเปียกชุ่ม
ความรู้สึกที่ตกเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างสิ้นเชิง กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคู่ต่อสู้อยู่ที่ไหน ทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน