ตอนซูหนัวหานกลับมาถึงจุดอยู่อาศัยของเหล่าเยาวชนเทิดวิชาการ ก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว
เธอเพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องพัก ก็ได้ยินเสียงหวังชูอี้ที่ฟังดูร้อนใจดังมาจากข้างใน
“นางสาส์นอู่ นางสาส์นซูกลับดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับมาอีก จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ พวกเราไปหาผู้ใหญ่บ้าน ขอให้เขาระดมคนออกไปตามหาดีไหม!”
ซูหนัวหานได้ยินแล้วก็รู้สึกอบอุ่นในใจ กำลังจะผลักประตูเข้าไป
เสียงประชดประชันของหลี่ซิ่วเจวียนก็ดังขึ้นเสียก่อน “นางสาส์นหวัง ตอนนี้เธอเป็นถึงหมอซูที่คนทั้งหมู่บ้านเอ็นดู จะเกิดเรื่องอะไรได้ล่ะ ฉันว่าเธอกลับดึกขนาดนี้ ไม่แน่อาจไปพบผู้ชายสักคนอยู่ก็ได้”
“นางสาส์นหลี่ คำพูดแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้นะ!” น้ำเสียงของหวังชูอี้เจือความโกรธ “เธอจะทำลายชื่อเสียงของนางสาส์นซูหรือไง?”
“ฉันทำลายชื่อเสียงเธอหรือ?” หลี่ซิ่วเจวียนขึ้นเสียงสูง “งั้นเธอก็ลองบอกมาสิ ผู้หญิงคนหนึ่งกลับดึกขนาดนี้ จะไปทำธุระอะไรที่ถูกที่ควรได้?”
“เธอ...” หวังชูอี้โกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ
ในตอนนั้นเอง
เสียงของเจิงอีเสวียนก็ดังขึ้น “นางสาส์นหลี่ เรื่องที่ไม่มีหลักฐานอย่าพูดส่งเดชสิ ถ้าคำพูดนี้แพร่ออกไป ต่อไปนางสาส์นซูจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้ได้อย่างไร?”
“ใช่แล้ว!” หวังชูอี้ราวกับได้พบที่พึ่ง “เมื่อคืนเธอเองก็ไม่กลับมาทั้งคืน พวกเราจะพูดว่าเธอไปหาผู้ชายเหมือนกันได้หรือไง?”
“นังสารเลว พูดจาเหลวไหลอะไร!” หลี่ซิ่วเจวียนราวกับถูกเหยียบหาง พลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมา น้ำเสียงแหลมสูงจนบาดหู
หวังชูอี้เหมือนจะถูกท่าทีดุดันของอีกฝ่ายทำให้กลัว จึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ