หลินวานฟางและลูกชายทั้งหลายเห็นดังนั้น ไม่เพียงแต่ไม่ห้ามปราม สายตายังแสดงถึงความเห็นด้วยและสมใจ
ซูเนี่ยนเวยแววตาแวบหนึ่งด้วยความตื่นเต้น แต่สีหน้ากลับแสร้งทำเป็นตกใจ พลางร้องขึ้นมาว่า “พ่อ! อย่านะ อย่าตีพี่สาว”
หลินวานฟางลูบหลังซูเนี่ยนเวยเบาๆ สายตามองซูหนัวหานด้วยความรังเกียจ “เห็นไหม? เวยเวยใจดีอ่อนโยนขนาดนี้ ถูกเธอทำร้ายจนเป็นแบบนี้แล้วยังช่วยเธอพูดอีก ในฐานะพี่สาว ทำไมไม่เรียนรู้จากเวยเวยบ้าง? รู้จักโตเป็นผู้ใหญ่หน่อย”
“ใช่” ซูเทียนเฉิงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชด “ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้ว คนจากบ้านนอกไม่มีอะไรดีสักคน”
ซูเทียนโยวมองซูหนัวหานด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงแข็งกร้าว “รีบขอโทษซะ มิเช่นนั้นถ้าพ่อหักขาเธอ ฉันจะไม่ห้าม”
“หึ!” ซูหนัวหานหัวเราะเย็น “หักขาฉัน? ก็ต้องดูว่าเขามีความสามารถพอไหม?”
“ดี ดี ดี ลูกสาวอกตัญญู” ซูเย่าหยางโกรธจนหัวเราะ “คิดว่ากำลังจะไปอยู่ชนบท พ่อจะไม่กล้าแตะต้องเธอใช่ไหม?”
พูดจบ ไม้ในมือของเขาก็ฟาดลงมาที่ไหล่ของซูหนัวหานพร้อมเสียงลม
ซูหนัวหานเห็นดังนั้น ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่หลบไม่เลี่ยง
ในวินาทีที่ไม้จะถึงตัว เธอก็ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว นิ้วทั้งห้ากำไม้ไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำราวกับคีมเหล็ก
“……”
ซูเย่าหยางรู้สึกถึงแรงสะเทือนมหาศาลจากไม้ หัวแม่มือชาไปหมด ท่วงท่าที่พุ่งไปข้างหน้าถูกหยุดไว้อย่างแรง
เขาจ้องซูหนัวหานอย่างไม่อยากเชื่อ พยายามดึงไม้กลับ แต่กลับพบว่าไม้ในมือเธอนิ่งสนิทราวกับถูกเชื่อมไว้
เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นตกตะลึง
นี้... ลูกสาวคนนี้มีแรงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
หลินวานฟางและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ทางนี้
ซูหนัวหานกำไม้แน่น สายตาเย็นชาราวมีด จ้องตรงไปที่ซูเย่าหยางที่ตกตะลึง “มีแค่นี้เอง? ยังกล้าพูดจะหักขาฉัน?”
พูดจบ
ข้อมือเธอออกแรงอย่างรุนแรง ผลักไปข้างหน้า
ซูเย่าหยางไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบล้ม
“พ่อ พ่อ” ซูเทียนโยวและซูเทียนหมิงรีบเข้าไปประคองเขาไว้
ส่วนไม้ในมือของเขาหลุดออกมา “ดัง” ตกอยู่บนพื้น
“เธอ... เธอ...” ซูเย่าหยางชี้ไปที่ซูหนัวหาน โกรธจนตัวสั่น พูดไม่เป็นประโยค
เขาไม่เพียงแต่โกรธ แต่ยังตกใจกลัวมากขึ้น... ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกถึงความหวาดหวั่นที่น่ากลัวจากสายตาและพลังของซูหนัวหาน
หลินวานฟางและคนอื่นๆ ก็ถูกพลังนี้ข่มขวัญไว้เช่นกัน ถึงกับไม่มีใครกล้าส่งเสียง
รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าซูเนี่ยนเวยแข็งทื่อ เปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ซูหนัวหานไม่ได้มองสีหน้าพวกเขา แต่ก้มลงเก็บไม้บนพื้น ชั่งน้ำหนักในมือ
แล้วกวาดสายตามองพวกเขาที่แตะต้องไม่ได้ สุดท้ายก็หยุดที่ซูเนี่ยนเวยหน้าซีด
“เห็นพวกโง่ๆ พวกนี้ช่วยเธอพูด เธอภูมิใจมากใช่ไหม?”
ซูเนี่ยนเวยได้ยินแล้ว แสร้งทำเป็นหวาดกลัวและน้อยใจ พูดเสียงสั่น “ฉัน... ฉันไม่ได้... พี่สาว... อย่าทำร้ายพ่อแม่พวกเขาเลย ถ้าพี่มีอะไรไม่พอใจ ก็จัดการกับฉันคนเดียวเถอะ...”
“โอ้? จริงเหรอ?” มุมปากซูหนัวหานยกยิ้มเย็น “ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็คงทำให้น้ำใจเธอเสียเปล่า?”
พูดจบ เธอยกไม้ในมือขึ้น ทำท่าจะฟาดลงมา
“อ๊า...!” ซูเนี่ยนเวยตกใจกรีดร้อง หดตัวแนบชิดหลินวานฟาง
“ลูกสาวอกตัญญู! เธอกล้าดียังไง?” ซูเย่าหยางตะโกนอย่างพยายามตั้งสติ แต่เสียงฟังดูเหมือนข่มขวัญตัวเอง
ไม้ที่ซูหนัวหานยกขึ้นค้างกลางอากาศ เธอมองซูเย่าหยางอย่างเย็นชา “ฉันจะไม่กล้าอะไร? พวกคุณไม่ได้ยินหรือไง? เธอเองเป็นคนขอเอง”
“เธอ...” ซูเย่าหยางถูกคำพูดของเธอทำให้อึ้งจนหน้าอกอึดอัด เกือบสำลัก
หลินวานฟางแววตากะพริบด้วยความกลัว รีบพูดกับซูเทียนหมิง “หมิงเอ๋อร์! เร็ว... ลูกสาวอกตัญญูนี่บ้าไปแล้ว รีบจับมันไปที่สถานีตำรวจ รอให้ถึงเวลาต้องไปอยู่ชนบทค่อยปล่อยออกมา”
“ครับแม่” ซูเทียนหมิงรับคำแล้วเดินเข้าไป
“ลองแตะฉันดูสิ” ไม้ในมือซูหนัวหานหมุนชี้ไปที่ซูเทียนหมิง สายตาเย็นชาราวน้ำค้างแข็ง
ซูเทียนหมิงถูกสายตานั้นมองจนขนลุก ก้าวเท้าหยุดลงโดยไม่รู้ตัว
เขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ปกติไม่เคยกลัวคนร้าย แต่ตอนนี้กลับไม่กล้าเข้าใกล้พี่สาวที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปคนนี้
ความเด็ดเดี่ยวและความเย็นชาในสายตาของเธอทำให้เขาไม่สงสัยเลย... ถ้าเขากล้าลงมือจริง ซูหนัวหานจะไม่ไว้หน้าแน่นอน
“ฉันแนะนำให้เธอวางไม้ลงซะ! ต่อต้านเจ้าหน้าที่ไม่ใช่แค่ถูกขังสองวันนะ แต่ต้องติดคุกจริงๆ” ซูเทียนหมิงพยายามข่มขวัญด้วยตำแหน่ง แต่เสียงกลับเผยความกลัวออกมา
“ต่อต้าน?” ซูหนัวหานหัวเราะเยาะ น้ำเสียงประชด “ซูเทียนหมิง กฎหมายที่เธอพูดถึงคืออะไร? กฎหมายที่บิดเบือนเพื่อประโยชน์ตัวเอง? หรือกฎหมายของเธอเอง?”
“เธอพูดอะไร?” สีหน้าซูเทียนหมิงเปลี่ยนไปทันที มืดลง
“ยังไง? ฉันพูดผิดเหรอ?” ซูหนัวหานถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอจะจับฉัน ฉันผิดกฎหมายข้อไหนของประเทศ?”
ซูเทียนหมิงพูดอย่างจริงจัง “ทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยเจตนา พยายามฆ่า”
ซูหนัวหานได้ยินแล้ว ยิ่งหัวเราะเย็น “หึ! ที่เธอพูด ฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
เธอเป็นเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย ไม่รู้หรือไงว่าการทำคดีต้องมีหลักฐาน? ไม่มีหลักฐาน ฉันฟ้องเธอหมิ่นประมาทได้ ฟ้องว่าเธอเพื่อปกป้องน้องสาวบิดเบือนกฎหมายได้
เธอเชื่อไหม ถ้าฉันฟ้องจริง ตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเธอ คงไม่รอด”
“เธอ...” ซูเทียนหมิงถูกเธอเถียงจนพูดไม่ออก
จริงด้วย ถ้าจะจับซูหนัวหานไปขังสองวัน ต้องทำตามขั้นตอน เขียนรายงาน
คดีหนักอย่างทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่า ถ้าไม่มีหลักฐานชัดเจน ก็ตั้งข้อหาไม่ขึ้น
ถึงแม้ซูเนี่ยนเวยจะออกมาเป็นพยาน แต่มีเพียงคำให้การ ไม่มีพยานหรือหลักฐานอื่น ข้อหาก็ไม่สามารถยืนยันได้
ยิ่งไปกว่านั้น โดยรวมแล้ว นี่ก็แค่ความขัดแย้งในครอบครัวของพวกเขาเอง
ซูเนี่ยนเวยเห็นซูเทียนหมิงถูกซูหนัวหานข่มไว้ได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ ก็ด่าในใจว่าไอ้โง่
แล้วก็ทำสีหน้าเป็นคนมีเหตุผล “เอาล่ะ พี่สาม พี่สาวก็ไม่ได้ตั้งใจ เรามาให้โอกาสเธออีกครั้งเถอะ”
“ดูสิ เวยเวยยังพูดแทนเธออยู่เลย” หลินวานฟางพูดกับซูหนัวหานด้วยความรังเกียจ “บอกฉันที ทำไมเธอถึงได้ใจดำขนาดนี้?”
ซูหนัวหานหัวเราะเย็นตอบ “ฉันใจดำ? แล้วพวกเธอล่ะ? ถ้าฉันเป็นคนใจดำ พวกเธอก็เป็นปีศาจ!”
“เธอ...” หลินวานฟางโกรธจนพูดไม่ออก
ซูหนัวหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ฉันอะไร? พวกเธอลองถามใจตัวเองดู ตั้งแต่ฉันมาอยู่ตระกูลซู ฉันเคยมีวันดีๆ สักวันไหม?
ครึ่งปีมานี้ ฉันเป็นเหมือนแม่บ้าน ซักผ้าทำอาหารให้ทั้งครอบครัว รับใช้พวกเธอทั้งหมด แต่สุดท้าย...”
ซูหนัวหานพูดยังไม่ทันจบ
“พอแล้ว” ซูเย่าหยางขัดขึ้นด้วยความโกรธ “คำแบบนี้เธอยังพูดออกมาได้! เธอกินของเรา ใช้ของเรา ยังกล้าพูดว่าไม่เคยมีวันดีๆ?
ลองคิดดู ถ้าไม่ใช่เรา ตอนนี้เธอก็ยังลำบากอยู่ที่บ้านนอก
เธอมันเป็นนกน้อยที่เลี้ยงไม่เชื่อง พ่อเสียใจจริงๆ ที่รับเธอกลับมา”
“หึ!” ซูหนัวหานโต้กลับ “ฉันก็เสียใจที่มาอยู่ตระกูลซูเหมือนกัน”
“เธอ... ดี เสียใจใช่ไหม?” ซูเย่าหยางโกรธจนตัวสั่น “งั้นจากวันนี้ไป ฉันซูเย่าหยางถือว่าไม่มีลูกสาวคนนี้”
“ดี ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” ซูหนัวหานตอบอย่างหนักแน่น ไม่มีความลังเลหรืออาลัยอาวรณ์ “จากวันนี้เป็นต้นไป ฉันตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเธอ”