“คุณชิอินะ!”
“จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่แรกเห็นคุณ หัวใจของผมก็ถูกคุณขโมยไปแล้ว”
“ขอร้องเถอะ คบกับผมโดยมีการแต่งงานเป็นเป้าหมายได้ไหมครับ!”
ชิอินะ มาฮิรุตกใจกับคำพูดที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามา เธอหันไปมอง ดวงตาใสสะอาดคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“คุณชิราคาวะ” เสียงของมาฮิรุแฝงความเขินอายปนขุ่นเคืองเล็กน้อย ซึ่งแทบสังเกตไม่ออก
“เราเพิ่งทักทายกันในฐานะเพื่อนบ้านเอง กรุณาอย่าพูดเล่นแบบนี้เลยค่ะ”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบสารภาพรักกับชิอินะ มาฮิรุ นางเอกจากเรื่อง《เทวดาบ้านข้าง ๆ》และถูกปฏิเสธ】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับรางวัล: ฝีมือทำอาหารระดับเทพ!】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับรางวัล: 100,000 เยน!】
ชิราคาวะ ยู รู้สึกว่าจู่ ๆ ในสมองก็มีความรู้ระดับสุดยอดเกี่ยวกับวัตถุดิบ การควบคุมไฟ และวิชาใช้มีดเพิ่มขึ้นมานับไม่ถ้วน
“เข้าใจแล้ว งั้นลาก่อนนะ”
ชิราคาวะ ยู ไม่ได้รู้สึกหดหู่แม้แต่น้อย แถมยังโบกมือให้มาฮิรุ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงเทวดาบนระเบียงห้องข้าง ๆ ที่ยืนมองประตูกระจกบานเลื่อนซึ่งปิดลงไปอย่างเหม่อลอย
……
ชิราคาวะ ยู เดินไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วเรียกหน้าต่างระบบที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นออกมา
【เจ้าของระบบ: ชิราคาวะ ยู】
【ระบบที่ผูกไว้: สารภาพรักถูกปฏิเสธแล้วแข็งแกร่งขึ้น】
【กฎข้อ 1: สารภาพรักกับนางเอกอนิเมะที่ตรงตามเกณฑ์ เมื่อถูกปฏิเสธจะได้รับรางวัลมากมายแบบสุ่ม】
【กฎข้อ 2: สารภาพรักกับเป้าหมายเดิมได้เพียงวันละครั้ง】
【กฎข้อ 3: ห้ามใช้ความรุนแรง การข่มขู่ หรือวิธีการอื่นเพื่อบังคับให้อีกฝ่ายปฏิเสธ】
【กฎข้อ 4: หากอีกฝ่ายตอบรับคำสารภาพรัก จะไม่ได้รับรางวัล (แต่คุณจะได้รับความรักแทน)】
“ถ้าตอบตกลงก็ได้ภรรยามาฟรี ๆ ถ้าถูกปฏิเสธก็ได้รางวัล กำไรล้วน ๆ ไม่มีทางขาดทุน” ชิราคาวะ ยู ลูบคางตัวเอง
วันนี้เขาเพิ่งข้ามมิติมายังโลกที่หลอมรวมโลกอนิเมะหลายเรื่องเข้าด้วยกัน
อพาร์ตเมนต์หรูหราห้องนี้ รวมถึงสถานะนักเรียนที่จะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนโทโยซากิในวันพรุ่งนี้ ล้วนเป็นสวัสดิการที่ระบบมอบให้
ส่วนชิอินะ มาฮิรุที่อาศัยอยู่ห้องข้าง ๆ ก็คือเป้าหมายสารภาพรักคนแรกที่เขาเลือกไว้
“ฝีมือทำอาหารระดับเทพ รางวัลนี้ก็มีประโยชน์ดีนะ”
ชิราคาวะ ยู ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องครัวแบบเปิด เขาเปิดตู้เย็นดู ภายในมีวัตถุดิบสดใหม่สารพัดชนิดอัดแน่นอยู่
เขาหยิบเนื้อวากิวชั้นดีหนึ่งชิ้น มะเขือเทศสองสามลูก และหัวหอมครึ่งหัวออกมา
ความทรงจำเกี่ยวกับการจัดการวัตถุดิบในสมองพลันถูกกระตุ้นขึ้นทันที
ชิราคาวะ ยู หยิบมีดทำครัวออกมา ใบมีดพลิ้วไหวไปมาบนเขียง หัวหอมถูกหั่นเป็นลูกเต๋าชิ้นเล็ก ๆ ที่มีขนาดเท่ากันทุกชิ้น
เปิดเตา ตั้งกระทะให้ร้อน แล้วใส่เนยลงไป
ทันทีที่เนื้อวากิวสัมผัสกระทะเหล็กร้อนจัด ก็ส่งเสียง “ฉ่า” ขึ้นมา
กลิ่นหอมของไขมันผสมกับกลิ่นพริกไทยดำ ลอยตามท่อระบายอากาศของเครื่องดูดควันออกไปนอกหน้าต่าง ซึมไปได้ทุกหนแห่ง
ห้องข้าง ๆ มาฮิรุนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
บนโต๊ะมีข้าวสวย ซุปมิโซะ และเครื่องเคียงเป็นไข่ม้วนญี่ปุ่นกับผักโขมคลุกงา
ทั้งหมดนี้เป็นอาหารทำเองที่คุณน้าโคยูกิเคยสอนเธอ ทำง่ายและมีสารอาหารครบถ้วน
ขณะนั้นเอง กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นก็ลอยตามสายลมยามค่ำเข้ามาในห้องนั่งเล่น
กลิ่นหอมนั้นมีหลายชั้น กลิ่นหอมเกรียมของเนื้อย่างเจือด้วยรสเปรี้ยวหวานของมะเขือเทศ
เมื่อเทียบกันแล้ว ไข่ม้วนตรงหน้ามาฮิรุกลับดูไม่น่าดึงดูดขึ้นมาทันที
“โครก...”
ท้องของเธอส่งเสียงประท้วงแผ่วเบาอย่างไม่รักดี
แก้มขาวเนียนของเธอแดงระเรื่อขึ้นในทันที ทั้งที่ในห้องไม่มีใครอยู่เลยแท้ ๆ แต่เธอกลับรู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
ชิราคาวะ ยู สวมเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มของโรงเรียนโทโยโนซากิ เขาจัดเนกไทหน้ากระจกตรงโถงทางเข้า แล้วเปิดประตูออกไป
ประตูห้องข้าง ๆ เปิดออกพร้อมกัน
ชิอินะ มาฮิรุเดินออกมา สวมเสื้อนักเรียนกับโบสีแดง กระโปรงพลีตลายตารางเผยให้เห็นขาทั้งสองข้างที่หุ้มด้วยถุงน่องสีดำ
ทั้งสองสบตากันตรงทางเดิน
“อรุณสวัสดิ์ คุณมาฮิรุ” ชิราคาวะ ยู ส่งยิ้มสดใสไร้ที่ติให้เธอ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณชิราคาวะ” มาฮิรุพยักหน้าเล็กน้อย
ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ โดยชิราคาวะ ยู อยู่ข้างหน้าและมาฮิรุตามหลัง
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง ในพื้นที่แคบ ๆ มีเพียงเสียงกลไกของลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนลง
มาฮิรุยืนอยู่ตรงมุม สายตาจับจ้องตัวเลขชั้นที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
“คุณมาฮิรุ” จู่ ๆ ชิราคาวะ ยูก็เอ่ยขึ้น
มาฮิรุหันมามองเขา
ชิราคาวะ ยู มองเธอด้วยแววตาจริงใจ “หลังจากต้องห่างกันตลอดทั้งคืน ผมก็พบว่าผมรักคุณมากกว่าเดิมอีก ได้โปรดคบกับผมเถอะครับ!”
ลมหายใจของมาฮิรุสะดุดไปชั่วขณะ เธอกำหูหิ้วกระเป๋านักเรียนแน่น
“คุณชิราคาวะ ฉันบอกแล้วว่าอย่าพูดเล่นแบบนี้เลยค่ะ เราไม่แม้แต่จะเป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบสารภาพรักกับชิอินะ มาฮิรุและถูกปฏิเสธ (วันนี้ใช้สิทธิ์แล้ว 1/1 ครั้ง)】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับรางวัล: ความจำแบบเห็นครั้งเดียวไม่ลืม (ความทรงจำระดับเทพ)!】
ชิราคาวะ ยู รู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งขึ้น ความทรงจำเลือนรางทั้งหมดที่เคยมีพลันแจ่มชัดอยู่ในหัว
ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียง “ติ๊ง”
“งั้นผมไปก่อนนะ แล้วเจอกันที่โรงเรียน” ชิราคาวะ ยู โบกมือแล้วก้าวออกจากลิฟต์ไปอย่างว่องไว
มาฮิรุยืนอยู่ในลิฟต์ มองแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
ผู้ชายคนนี้... ตกลงเป็นอะไรกันแน่?
……
ซากุระเดือนเมษายนร่วงหล่นอยู่สองข้างถนน ชิราคาวะ ยู เดินไปตามทางมุ่งหน้าสู่โรงเรียนโทโยซากิด้วยอารมณ์เบิกบาน
ความจำแบบเห็นครั้งเดียวไม่ลืม เป็นทักษะระดับเทพสำหรับใช้ในโรงเรียนเลยทีเดียว
ชิราคาวะ ยู ก้าวผ่านประตูโรงเรียน หน้าแผงประกาศรายชื่อนักเรียนใหม่มีคนเบียดเสียดกันเต็มไปหมด ทุกคนกำลังตรวจสอบว่าตัวเองอยู่ห้องไหน
ด้วยความได้เปรียบด้านส่วนสูง ชิราคาวะ ยู จึงมองเห็นห้องเรียนของตัวเองได้ตั้งแต่แวบเดียว
ห้องเอ
บังเอิญเหลือเกิน ชื่อของชิอินะ มาฮิรุเรียงอยู่เหนือชื่อของเขาพอดี
เขาหันหลังแล้วเดินไปยังอาคารเรียน ตามทางเดินมีนักเรียนใหม่จับกลุ่มคุยกันสองสามคน พยายามสร้างวงสังคมของตัวเองตั้งแต่วันเปิดเรียนวันแรก
ชิราคาวะ ยู ไม่ได้เข้าไปร่วมวง เขาหาห้องเรียนเจอแล้วเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแถวรองสุดท้าย
ไม่นานนัก ประตูห้องเรียนก็ถูกผลักเปิด
ห้องเรียนที่เดิมส่งเสียงอึกทึกพลันเงียบลงในทันที
ชิอินะ มาฮิรุเดินเข้ามา ความงดงามสะดุดตาและบรรยากาศเย็นชาของเธอดึงดูดสายตาทุกคนในทันที