หนึ่งเดือนผ่านไปไวราวกับพริบตา ชีวิตในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ายังคงน่าเบื่อหน่าย หากจะเปรียบที่นี่ด้วยสีสักสี ก็คงเป็นสีขาวหม่น
บนใบหน้าของทุกคนล้วนแขวนไว้ด้วยสีหน้าไร้ชีวิตชีวา ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ดูเหมือนพวกเขาเพียงแค่มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ
เว้นแต่วันนี้ ในสวนกลับมีสีสันสดใสปรากฏขึ้น—ช่อกุหลาบสีแดงสดงดงาม
ผู้ถือกุหลาบคือเด็กชายตัวเล็กที่มาใหม่
นิสัยของเขาคล้ายคลึงกับเจียงอวี่มาก เมื่อแรกมาก็รู้สึกแปลกแยกกับทุกสิ่ง อย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองคนจึงกลายเป็นเพื่อนกัน
วันนั้น เจียงอวี่และเด็กชายนั่งยอง ๆ คุยกันอยู่ที่มุมสวน
“ทำไมนายถึงมาที่นี่” เจียงอวี่ถาม
เด็กชายก้มหน้าลง น้ำเสียงเจือด้วยความเศร้าสร้อย “คนในครอบครัวตายหมดแล้ว ไม่มีใครต้องการฉัน ฉันก็เลยถูกส่งมาที่นี่”
เจียงอวี่ทำหน้าเรียบเฉย ในโลกของเขา “ครอบครัว” เป็นแนวคิดที่แปลกแยก เขาไม่สามารถเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจได้ เพียงแค่บ่นพึมพำว่า “ข้างนอกนั่น ยังดีกว่าที่นี่”
“เรามาปลูกดอกไม้กันเถอะ!” จู่ ๆ เด็กชายก็ตื่นเต้นขึ้นมา ยกกุหลาบที่ตนเองนำเข้ามาจากข้างนอก “ในสวนมีแต่ดอกไม้ปลอม เรามาปลูกกุหลาบที่เป็นของเราเองกัน!”
สวนของสถานพักพิงเฝ้ารอ มีดอกไม้ปลอมที่ไม่มีวันโรยราเบ่งบานตลอดปี เด็ก ๆ มักจะเด็ด ฉีก ทำให้ที่นี่ดูทรุดโทรมยิ่งขึ้น
เจียงอวี่มองดูดอกกุหลาบที่เริ่มเหี่ยวเฉาแล้วนั้น ในแววตามีประกายแสงวูบหนึ่ง ค่อย ๆ ยิ้มออกมา “ดี!”
ทั้งสองคนหามุมที่เงียบเหงา ขุดหลุมเล็ก ๆ อย่างระมัดระวังปลูกกุหลาบลงไป ตั้งตารอให้มันกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง