"!!!——" เจียงอวี่สะดุ้งตื่นจากความรู้สึกขาดอากาศหายใจราวกับจวนเจียนตาย สูดลมหายใจเย็นวาบเฮือกใหญ่ เหงื่อเย็นซึมอาบแก้มในพริบตา เขามองไปรอบตัวอย่างลนลาน พบว่าตัวเองยังอยู่ในรถ เบาะหลังว่างเปล่า และคนขับก็ยังจดจ่ออยู่กับการขับรถ
ทุกอย่าง... เป็นเพียงความฝันของเขา
เมื่อกี้... เมื่อกี้คือฝันร้ายเหรอ...
เขาถึงกับเผลอหลับระหว่างกำลังหนี! เจียงอวี่หงุดหงิดจนเอามือทุบหัวตัวเอง พยายามเรียกสติให้ตื่น
นอกหน้าต่าง แสงไฟจากใจกลางเมืองแลเห็นราง ๆ ประกายสีสันตระการตาตัดกับความมืดของป่าดำทมิฬอย่างชัดเจน
เจียงอวี่ขยี้ขมับ ถามด้วยเสียงอ่อนแรง "ลุง อีกประมาณเท่าไหร่ถึงจะถึงครับ"
"สิบนาที"
"เหลืออีกสิบนาทีเองเหรอ ลุงขับรถเร็วจังเลยนะครับ" จิตใจของเจียงอวี่สงบลงเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านพ้นไป รอยยิ้มผุดบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะกล่าวขอบคุณ แต่จู่ ๆ รูม่านตากลับหดเล็กลงเป็นจุดเข็มหมุด
รถยังคงวิ่งด้วยความเร็วสูง
ลมแรงและฝนซัดสาดใส่กระจกรถ
ทว่าหัวใจของเจียงอวี่กลับถูกความหวาดกลัวกลืนกินอย่างสิ้นเชิง
คนกำลังขับรถอยู่น่ะ จะใช่คนขับที่ไหน
นั่นคือสือเจี้ยงถิง
เลือดไหลอาบหน้าผากของสือเจี้ยงถิงเป็นทางยาว ใต้เท้าของเขามีกองเลือดขังเป็นแอ่ง รูม่านตาของเขาเป็นสีดำสนิทไร้ตาขาว ทั่วร่างพรุนไปด้วยบาดแผล กลิ่นคาวเลือดโชยมาปะทะหน้าทันทีที่เจียงอวี่รู้สึกตัว กลิ่นแรงคลุ้งจนหายใจไม่ออก
ส่วนรถนั่น แทนที่จะวิ่งไปใจกลางเมือง กลับเลี้ยวกลับทาง กำลังมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์!
กำลังวิ่งย้อนกลับทางเดิม!!
เจียงอวี่สั่นสะท้านทั้งร่าง "คุณ... คุณ..."
สือเจี้ยงถิงเอียงศีรษะ รอยยิ้มกว้างกว่าเดิม "อะไรกัน อีกสิบนาทีก็ถึงบ้านแล้ว ไม่ดีใจเหรอ"
บ้าน? บ้านบ้าอะไรกัน! ที่นั่นมันขุมนรก!
เจียงอวี่หันขวับไปทันใด เห็นว่ามีคนนอนอยู่บนเบาะหลังจริง ๆ นั่นคือคนขับที่สลบอยู่
เขาไม่ลังเล ยื่นมือไปดึงประตูรถ กระแสลมพัดกรูเข้ามาในรถทันที เขาจะกระโดดลงจากรถ!
ทว่ายังไม่ทันก้าวพ้นไป มือเย็นเยียบข้างหนึ่งก็จับคอเสื้อเขาไว้มั่นคง กระตุกเบา ๆ ก็ลากเขากลับเข้ามาในรถ
"อย่าดื้อ กระโดดลงไปนายก็ตาย" สือเจี้ยงถิงรั้งเขาเข้ามาในอ้อมอกด้วยมือข้างเดียว ให้ใบหน้าของเขาแนบชิดกับอกอันเย็นเยียบของตน มืออีกข้างยังคงกุมพวงมาลัยไว้ น้ำเสียงเจือความหมายล้ำลึก "อาอวี่ ได้ยินเสียงหัวใจของฉันไหม"
"ไปให้พ้น! ถอยไป—" เจียงอวี่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากการพันธนาการของสือเจี้ยงถิง
น้ำเสียงของสือเจี้ยงถิงค่อย ๆ ทุ้มต่ำลง ถามย้ำอย่างดื้อรั้น "ฉันถามนายว่า ได้ยินเสียงหัวใจของฉันไหม"
เจียงอวี่ไม่ดิ้นรนอีกแล้ว สือเจี้ยงถิงคิดว่าเขาถูกขู่จนตัวแข็ง แต่ไม่คาดคิดว่าคนในอ้อมแขนจะหัวเราะเสียงต่ำดังออกมา "ฮ่า... ฮ่าฮ่า..." เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ กลายเป็นบ้าคลั่ง
"สือเจี้ยงถิงเอ๋ยสือเจี้ยงถิง นายตายไปแล้ว! ตาย! นายตายแล้ว!" เจียงอวี่ทวนซ้ำไม่หยุด เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของเขาอย่างยากลำบาก เผยดวงตาที่ดุร้าย "ตายแล้วยังไม่เลิกตามรังควาญอีก! ฉันน่าจะไปจ้างหมอผีมาทำไม่ให้นายได้ไปผุดไปเกิด กดทับข่มนางไว้ตลอดกาล!"
แววตาของสือเจี้ยงถิงยังคงเปื้อนยิ้ม แถมยังดูรื่นรมย์กว่าแต่ก่อนเสียอีก
นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะพวงมาลัยเบา ๆ เป็นจังหวะ ทีละครั้ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็หักพวงมาลัยไปทางขวาเต็มแรง รถพุ่งตรงเข้าหาหน้าผาทันที—
"งั้นก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นายก็อยู่กับฉัน ไม่ได้ไปผุดไปเกิดเหมือนกันแล้วกัน"
รถพุ่งทะลุราวกั้น คันเร่งถูกเหยียบจมมิด พุ่งตรงเข้าใส่หน้าผา
เวลาคล้ายจะเคลื่อนช้าลงในชั่วขณะนี้ สีหน้าของเจียงอวี่เปลี่ยนจากบ้าคลั่งเป็นหวาดกลัว เปล่งเสียงคำรามอย่างสิ้นหวัง "ไม่——!!!"
"อื้อ—"
เสียงหึ่งดังแทรกในสมอง
ร่างของเจียงอวี่เด้งพรวดขึ้นมา ศีรษะกระแทกเข้ากับหลังคารถอย่างแรงจนเจ็บปลุกให้คืนสติในทันที "เฮือก!!"
"เฮ้ย นายเป็นบ้าอะไร" คนขับคาบบุหรี่อยู่ที่ปาก กำลังขับรถเอื่อย ๆ รถกระเทือนโยกเยก ดูเหมือนยางจะแบน
เจียงอวี่มองเห็นรอบ ๆ ชัดเจน เบาะหลังก็ยังว่างเปล่า
เขาจ้องหน้าเปนของคนขับราวกับคนเสียสติ ต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง
คนขับถูกเขาทำเอาตกใจ "น... นายจะทำอะไรน่ะ อยากจะปล้ำฉันรึไง"
"เปล่า..."
ทุกอย่างดูกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
เมื่อกี้... เขาฝันซ้อนฝันงั้นเหรอ
เจียงอวี่นั่งกลับไปที่เบาะตัวสั่นเทา เบิกตากว้างโพลง ไม่กล้าหลับตาลงอีก กลัวจะเจอ "เซอร์ไพรส์" อีกครั้ง
นอกหน้าต่างยังคงเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ของป่าดำทมิฬ ห่างไกลจากใจกลางเมืองเช่นเดิม
ก็คงจะจริง ผ่านมาแค่ครึ่งชั่วโมง จะมาถึงเมืองได้ยังไง
เจียงอวี่ใจสั่นระทึก นิ้วมือจิกจนเลือดออก ความรู้สึกไร้การควบคุมตอนรถตกเหวกับใบหน้าอันน่าสะพรึงของสือเจี้ยงถิงยังคงติดตาในหัว
เขาสะบัดศีรษะแรง ๆ พยายามจะสะบัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป
ต้องเพราะเหนื่อยเกินไปแน่! ใช่ เหนื่อยเกินไป!
เดี๋ยวกลับไปพัก... พักก็หายแล้ว!
เขาจะหนีพ้นจากสือเจี้ยงถิงได้ในไม่ช้า—
"เฮ้อ ทำไมขวาง่วงอย่างนี้วะ..." คนขับเกาหัวอย่างงุนงง ที่เขี่ยบุหรี่ข้างมือมีก้นบุหรี่ดับอยู่ห้ามวน เขาง่วงจนหนังตาจะปิดลงเรื่อย ๆ หลายครั้งเกือบหลับไปแล้วฝืนตื่นขึ้นมา
ใจของเจียงอวี่เต้นกระตุก เขารีบผลักไถคนขับ ทั้งหยิกทั้งตี "ลุง อย่าหลับนะครับ! ตื่นเร็ว! หลับไม่ได้นะ—"
ทันใดนั้นเอง แรงดันหลังที่นั่งพุ่งเข้าใส่ สมองของเจียงอวี่ว่างเปล่าไปทันตา
รถเสียการควบคุม คันเร่งจมลงเอง รถพุ่งตรงเข้าหาเนินเขาข้างทาง!
ภายใต้สายตาที่หวาดกลัวของเจียงอวี่ รถพุ่งชนอย่างแรง!
"อ๊ากกก—"
เจียงอวี่สะดุ้งตื่นอีกครั้ง!
ครั้งนี้ เขาจะไม่โยนปรากฏการณ์ประหลาดนี้ว่าเป็นความฝันง่าย ๆ อีกแล้ว
สือเจี้ยงถิงตามมาแล้ว! เขาตามมาจริง ๆ!
"จอด! จอด! จอดเดี๋ยวนี่!" เจียงอวี่ตะโกนลั่นเหมือนคนเสียสติ คนขับตกใจจนเหยียบเบรกเต็มแรง ยังไม่ทันที่คนขับจะอ้าปาก เจียงอวี่ก็เซถลาผลักประตูรถ กระโจนออกไปอย่างล้มลุกคลุกคลาน
คนขับตะโกนไล่หลัง "เฮ้ย นายไม่นั่งรถ จะเดินกลับเองรึไง"
เจียงอวี่ไม่ตอบไปตามทาง ละจากการก้าวเท้าอย่าง
คนขับสบถพึมพำไม่กี่คำ แล้วสตาร์ทรถจากไป
สายฝนยามค่ำคืนเย็นเฉียบเสียดกระดูก หนาวจนเจียงอวี่หน้าซีดขาว เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ขาทั้งสองข้างก็อ่อนปวกเปียกทรุดลงคุกเข่า เขากอดแขนตัวเองไว้แน่น ร่างกายสั่นไม่หยุด
ในเวลานี้ รองเท้าหนังขัดมันคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของเขา
เจียงอวี่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
สือเจี้ยงถิงยืนอยู่ตรงหน้าเขา ริมฝีปากแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มพิลึก โน้มตัวลงมาอย่างสุภาพบุรุษ ยื่นมือมาให้เขา
"……" เจียงอวี่ปัดมือของเขาออกแรง ๆ กัดฟันลุกขึ้นยืน เดินผ่านเขาไปทีละก้าว ยิ่งเดิน ความหนาวเย็นก็ยิ่งทวีขึ้น เหมือนอยู่ในห้องเย็นแข็ง ยิ่งเดินก็ยิ่งหนาว ยิ่งเดินก็ยิ่งใกล้ความตาย
สือเจี้ยงถิงยืนอยู่กับที่ กางแขนออก รอเขาหันกลับมาในความมืดอย่างเงียบงัน
เจียงอวี่ไม่สนใจ เดินหน้าต่อไปอย่างดื้อดึง ใจแข็งไม่เข้าใกล้เขาอีก ลมหายใจของเขากลายเป็นไอขาว น้ำค้างแข็งค่อย ๆ ไต่ขึ้นตามร่างของเขา
ในที่สุด เขาก็ล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง หมดลมหายใจ
……
เหมือนผ่านไปเนิ่นนานแสนนาน
เจียงอวี่ไม่รู้ว่าตัวเองตายไปกี่ครั้งในความฝัน
และก็ไม่รู้ว่าจะต้องตายอีกสักกี่ครั้ง ไอ้คนบ้าอย่างสือเจี้ยงถิงถึงจะยอมปล่อยเขาไป
……
ภายในคฤหาสน์ แสงไฟกะพริบ ๆ ดังเสียงไฟฟ้าช็อต ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก สายฟ้าผ่าแปลบปลาบตัดผ่านขอบฟ้า ส่องสว่างให้เห็นเงาคนที่หน้าประตู สือเจี้ยงถิงกำลังฮัมเพลงกล่อมเด็กเบา ๆ พลางเดินถอดรองเท้าไปด้วย
ในอ้อมอกของเขา คือเจียงอวี่ที่ถูกความฝันร้ายไม่รู้จบทรมาน
เจียงอวี่ตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมอกของเขาไม่หยุด หน้าผากย่นแน่น ละเมออย่างทรมาน "ไปให้พ้น... อย่า..."
สือเจี้ยงถิงก้มศีรษะลง คลอเคลียปอยผมที่ชื้นแฉะของเขาอย่างสนิทแนบ แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากที่ซีดขาวคู่นั้น
"กลับบ้านมากินข้าวกัน อาอวี่ ตื่นได้แล้ว"