"เพิ่มขึ้นแล้ว?"
"เพิ่มขึ้นจริงๆ"
"เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!"
...
อะดรีนาลีนเกิดจากการกระตุ้นร่างกาย ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นทะลุทะลวง เพียงแค่ทำให้หัวใจของลู่หย่วนเต้นเร็วขึ้นเท่านั้น ก็สามารถหลั่งออกมาได้บ้างแล้ว
แม้จะอยู่ในฉากจำลอง แต่ประสาทสัมผัสไม่มีความแตกต่างกัน ดังนั้นร่างกายจึงตอบสนองได้เหมือนจริง
เหมือนกับการบีบยาสีฟัน ลู่หย่วนแสวงหาสิ่งเร้าไปเรื่อยๆ
ใช้ลิ้นเป็นอาวุธ งัดฟันขาวสะอาดของเสินชิวปิง...
พลังจิตที่หมดไปก็ถูกเติมเต็มในที่สุด
แผล่ะ~!
สัตว์อสูรจากไป หลังเสาคอนกรีตถูกรื้อออก เสินชิวปิงก็สะบัดตัวหลุดจากมือปีศาจของลู่หย่วนได้ในทันที แล้วก็ตบหน้ารัวๆ อย่างแรง
"ไอ้โรคจิต! ฉันจะเอาชีวิตแก!"
เสินชิวปิงเช็ดปากอย่างแรง ดวงตาแทบจะพ่นไฟได้ แล้วก็จะชกเข้าที่ลู่หย่วนอีก
"ฉันทำเพื่อจะออกไป!"
ลู่หย่วนยืนนิ่งอยู่กับที่ ตะโกนเสียงดัง
หมัดหยุดลงห่างจากปลายจมูกของเขาเพียงหนึ่งเซนติเมตร ข้อนิ้วของเสินชิวปิงกำขาวจนซีด ฟันกัดกันจนเกิดเสียงดังกรอดๆ
"การจะออกไปหรือไม่ มันเกี่ยวข้องอะไรกับแกจูบ...กับแกฉวยโอกาสกับฉัน!"
"ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันก็ไม่ปิดบังแล้วกัน ที่จริงฉันมีวิธีหนึ่ง ที่สามารถวิเคราะห์ฉากจำลองนี้ได้ ถ้าฉันวิเคราะห์เสร็จ เราก็ออกไปได้เองตามธรรมชาติ"
"ถ้างั้นก็รีบวิเคราะห์สิ!"
พอได้ยินว่าจะออกไปได้ เสินชิวปิงก็ตื่นเต้นเต็มหน้า ลืมเรื่องถูกจูบแรงๆ ไปได้ชั่วขณะ
การวิเคราะห์ฉากจำลองที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนสุดๆ โดยไม่มีอุปกรณ์ใดๆ ฟังดูเหมือนพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่เสินชิวปิงกลับไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย