ไม่กี่นาทีต่อมา เสินชิวปิงนอนอยู่บนพื้น ร้องไห้เงียบ ๆ
ถึงจะไม่ได้เข้าไปข้างใน ถึงจะเป็นแค่ฉากจำลอง แต่ความรู้สึกที่สมจริงเหลือเกิน ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป
"พอได้แล้ว!"
ในตอนนั้นเอง ลู่หย่วนก็เปล่งเสียงเบา ๆ อย่างตื่นเต้น
เสินชิวปิงอดไม่ได้ที่จะหยุดร้องไห้ เช็ดน้ำตาแล้วมองไปที่ลู่หย่วน
"แกออกไปได้หรือยัง"
"น่าจะเกือบแล้วล่ะ"
ลู่หย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่ขอบตึก
"แค่กระโดดลงไป ก็น่าจะกลับสู่โลกความจริงได้"
"กระโดด..."
เสินชิวปิงเบิกตากว้าง แล้วสีหน้าก็รีบร้อนขึ้นมา
"นั่นมันไม่เหมือนวิธีของฉันเมื่อกี้เหรอ!"
"ไม่เหมือนสิ ฉันจะเหมือนแกได้ยังไง"
ลู่หย่วนหัวเราะเบา ๆ กลัวว่าเสินชิวปิงจะโมโห จึงรีบอธิบาย
"ฉันวิเคราะห์ฉากจำลองไปแล้ว 1% หมายความว่า ฉันมองทะลุโลกใบนี้ไปแล้ว 1%"
"นั่นมันก็ไร้สาระ แล้วมันจะได้อะไร!"
"ได้อะไรเหรอ? นี่มันหมายความว่า โลกใบนี้สำหรับฉัน ไม่ได้จริง 100% อีกต่อไป!"
"ไม่ได้...จริง 100%"
เสินชิวปิงชะงักไป แล้วก็เข้าใจได้ในทันที สายตามีประกายตื่นเต้น
การตายในฉากจำลอง ที่ทำให้สติแตกสลายไป ก็เพราะสมองเข้าใจผิดคิดว่าโลกนี้เป็นของจริง แล้วจึงตอบสนองผิดพลาด
ลู่หย่วนถึงแม้จะมองทะลุโลกนี้แค่ 1% แต่ก็พอจะยืนยันได้ว่าโลกนี้เป็นของปลอม ถ้าแบบนั้น ถ้าตายที่นี่ สมองก็จะไม่ถูกหลอกจนหมด และจะไม่ตอบสนองผิดพลาด จนทำให้สติแตกสลาย
"แต่..."
ในความตื่นเต้น เสินชิวปิงก็ยังมีความกังวลแวบขึ้นมาในสายตา