"คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"
เสินชิวปิงชะงัก มองลู่หย่วนแล้วขมวดคิ้ว gradually
เธอเริ่มรู้สึกว่าเรื่องอาจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้ตั้งแต่แรก
"จริงๆ แล้วผมรู้จักจ้าวผู้อี้ ผมไม่ใช่พวกเดียวกันกับหวังเซิน แต่ที่ผมเข้าค่ายฝึกได้ก็เพราะจ้าวผู้อี้จัดการให้จริงๆ"
ลู่หย่วนหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจพูดตรงๆ
"เดิมทีผมเป็นพนักงานขายแผนกยาปรุงของซิงเหยา กรุ๊ป รู้จักจ้าวผู้อี้ผ่านหัวหน้าแผนก จ้าวผู้อี้ให้ผมสืบข่าวลูกค้าคนหนึ่ง เพื่อแลกกับการที่เขาจะย้ายผมไปกองบัญชาการใหญ่ของซิงเหยา"
"แต่ไม่คิดว่าหัวหน้าแผนกจะส่งข่าวผิด เขาเข้าใจว่าผมอยากเป็นนักสู้ ก็เลยไม่ได้ย้ายไปกองบัญชาการใหญ่ กลับกลายเป็นเข้าค่ายฝึกมาอย่างงงๆ"
"ในฐานะนายทหารฝึก คุณน่าจะรู้ดีว่า พอเข้าค่ายฝึกแล้วไม่ใช่จะถอนตัวง่ายๆ ดังนั้นจ้าวผู้อี้จึงสัญญากับผมว่า พอผมเรียนจบจากค่ายฝึก ก็จะย้ายผมกลับไปกองบัญชาการใหญ่ของซิงเหยา"
"แต่ผมไม่คิดว่า ก่อนการวัดผลสุดท้าย จ้าวผู้อี้จะนัดพบผม แล้วยื่นแท่งหน่วยความจำให้ผมเสียบเข้ากับเครื่องมือวัดผล"
"ยิ่งไม่คิดว่าจ้าวผู้อี้จะคิดร้ายกับคุณ ผมเดาว่าในแท่งหน่วยความจำนั้นน่าจะมีไวรัสนอกเหนือจากที่ทำให้เราถูกขังอยู่ในฉากจำลอง"
"พอมาคิดดู จ้าวผู้อี้อาจจะไม่ได้ส่งผมผิดที่ แต่เขาต้องการให้ผมเข้าค่ายฝึกเพื่อเป็นหมากในเกมของเขาตั้งแต่แรก"