สองทุ่มตรง โรงแรมเทียนฉง
ว่าไปแล้ว ลู่หย่วนก็ถือเป็นลูกค้าประจำที่นี่ แม้ทุกครั้งจะไม่ใช่เขาเป็นคนจ่ายก็ตาม
แต่ที่ต่างจากเมื่อก่อนคือ ครั้งนี้เขาขับรถมา
แน่นอนว่ารถเอสยูวีของเขาที่ตกแต่งมาเกือบสี่แสน ไม่ได้สะดุดตาเท่ารถไฟฟ้าเก่า ๆ แต่ท่ามกลางรถหรูมากมายหน้าโรงแรมเทียนฉง ก็ยังดูไม่เข้ากันอยู่ดี
โชคดีที่ผ่านการฝึกฝนมาหลายครั้ง หน้าของลู่หย่วนก็ด้านพอตัวแล้ว
[ลู่หย่วน: ฉันถึงแล้ว]
[เสินชิวปิง: ชั้นสาม ห้องผิงหมิงเก๋อ]
ลู่หย่วนมองข้อความที่เสินชิวปิงตอบกลับ แล้วขึ้นไปชั้นสามตรง ๆ
บังเอิญจริง ๆ ที่จ้าวผู้อี้เคยพบเขาแถวชั้นสามเหมือนกัน และเป็นห้องโถงติงอวี่เสวียนที่อยู่ติดกันนี่เอง
ลู่หย่วนสูดหายใจลึก ๆ หวังว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
จากนั้นก็รวบรวมสติ ผลักประตูเข้าไป
"ท่านเสิน อาจารย์ฝึก"
ในห้องส่วนตัว เสินชิวปิงนั่งอยู่แล้ว
ต่างจากในค่ายฝึก เสินชิวปิงไม่ได้ใส่ชุดอาจารย์ฝึกเคร่งขรึม แต่เปลี่ยนเป็นชุดธรรมดา แม้จะยังเป็นกางเกงขายาว แต่ก็เพิ่มความเป็นผู้หญิงมากขึ้นเยอะ
มองดี ๆ เสินชิวปิงดูเหมือนแต่งหน้ามาด้วย แต่เป็นแบบบาง ๆ จึงไม่ชัดเจนนัก
แต่ด้วยความสวยของเสินชิวปิง การแต่งหน้าแบบบาง ๆ นี้กลับพอดี ราวกับเพิ่มสีสันโดยไม่แย่งซีน
ลู่หย่วนยิ้มทักทาย แล้วจะนั่งลงตรงข้ามเธอ
"นั่งไกลขนาดนั้นทำไม กลัวฉันจะกินนายเหรอ"
ก้นยังไม่ทันถึงเก้าอี้ เสินชิวปิงก็พูดขึ้น