"ผมจะโทรออก!"
"รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทเฟยเถิงนะ!"
ผ่านไปสองสามชั่วโมง ความกระสับกระส่ายก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว พอมีผู้เข้ารับการฝึกชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก ในห้องฝึกใหญ่ ผู้เข้ารับการฝึกก็แตกตื่นกันทันที
นักสู้ทีมทะลายเขาหลายคนยืนอยู่ที่ประตูเท่านั้น ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มีท่าทีใด ๆ
"ฉันจะออกไป!"
เห็นแบบนั้น ก็มีคนเดินตรงไปที่ประตูเลย
ปัง~!
วินาทีถัดมา กับเสียงอู้อี้ดังหนึ่งครั้ง ผู้เข้ารับการฝึกที่อยู่ใกล้ประตูคนนั้นก็กระเด็นกลับมาอย่างแรง
ทุกคนตั้งสติแล้วมองดู เห็นผู้เข้ารับการฝึกคนนั้นนั่งขดตัวอยู่กับพื้น เหมือนกุ้งต้มสุกตัวหนึ่ง สีหน้าเจ็บปวดสุดขีด
เห็นได้ชัดว่า การโจมตีที่พวกเขาเมื่อกี้มองไม่ทันนั้นหนักหนาสาหัสมาก!
ทุกคนยังใจสั่นไม่หาย ไม่คิดว่านักสู้ทีมทะลายเขาพวกนี้จะกล้าลงมือจริง ๆ และยังลงมือโดยไม่ไว้หน้าใครเลย
"รู้ไหมว่าแฟนฉันเป็นใคร นาย,นายรู้ไหมว่าแม่เขาเป็นใคร แม่ของแฟนฉันเป็นนักรบแก่นดาราดาวเจ็ดนะ!"
ตอนนี้ ตำแหน่งของซูทีเถียนอยู่หน้าสุดพอดี ใจสั่นระริก จึงรีบตะโกนออกมา
นักสู้ทีมทะลายเขายังคงยืนอยู่ที่ประตู ไม่ได้เข้ามา ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
แต่จากตัวอย่างเมื่อครู่ก็เห็นได้ชัดว่า ใครก็ตามที่กล้าเดินไปที่ประตู จะถูกพวกเขาโจมตี
"ฮึ่! พวกนายจำไว้ แม่ของแฟนฉันจะไม่ปล่อยพวกนายไปแน่!"
พอเข้าใจถึงจุดนี้ ซูทีเถียนก็ไม่กล้าเดินไปข้างหน้าต่อ ร้อง "ฮึ่" เย็นชาเพื่อรักษาหน้าไว้บ้าง แล้วถอยกลับมา
จากนั้น ภายใต้การจับตาของทีมทะลายเขา ผู้เข้ารับการฝึกก็ได้แต่ทำตัวเรียบร้อยอยู่ในห้องฝึกใหญ่