"ฉันยังไม่เป็นนักสู้เต็มตัวนี่นา"
ที่แท้ก็ไม่ได้มาหาเพราะน้ำยานั้น ลู่หย่วนยิ้มอีกครั้ง ตอนนั้นเขาแค่พูดเล่นไปคำเดียว หลี่เหวินซิ่วกลับจำได้จริงจัง
"นายเป็นนักสู้กึ่งสำเร็จรูปแล้ว การเป็นนักสู้เต็มตัวเป็นเรื่องของเร็วๆ นี้"
หลี่เหวินซิ่วมองลู่หย่วน สายตาคล้ายกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิสองสาย
"ยังไงก็ต้องถูกนายหลับสักวันอยู่ดี"
"หึ"
ลู่หย่วนหัวเราะเบาๆ พูดตรงๆ
"ตอนนั้นแค่พูดเล่น พี่ซิ่วอย่าถือสาเลย ถ้าผมทำอะไรไม่เหมาะสม ขอโทษด้วย"
"นายไม่อยากหลับฉันเหรอ?"
เห็นลู่หย่วนทำหน้าจริงจัง หลี่เหวินซิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยๆ ยกขาซ้ายขึ้นแล้ววางลง เปิดโชว์ความงามใต้กระโปรงให้ลู่หย่วนเห็นอย่างเปิดเผย
"ดึกแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว พี่ซิ่วกลับเถอะ"
เมื่อเผชิญกับการยั่วยวนของหลี่เหวินซิ่ว ลู่หย่วนยังคงนิ่งเฉย กลับเปิดประตูห้อง สั่งให้ออกไปตรงๆ
หลี่เหวินซิ่วขมวดคี้อีกครั้ง ลุกขึ้นยืน
แต่ไม่ได้จากไปตรงๆ กลับเดินมาหาลู่หย่วน ยกแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของลู่หย่วน ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้ ห่างกันไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจเวลาพูดพ่นใส่หน้าลู่หย่วนโดยตรง
"ฉันไม่สวยเหรอ? นายรู้ไหม ถ้าเป็นจ้าวหมิงเฉิง เขาจับฉันกดลงบนโต๊ะทำงานไปตั้งนานแล้ว"
"เสียดาย ฉันไม่ใช่จ้าวหมิงเฉิง"
"แต่แกก็เป็นผู้ชายใช่ไหม ผู้ชายไม่มีใครไม่ชอบผู้หญิงหรอก"
"ใช่ แต่ฉันกับจ้าวหมิงเฉิงต่างกันอยู่จุดหนึ่ง"
ลู่หย่วนดึงข้อมือหลี่เหวินซิ่วออกแล้วผลักเธอออกไป
"ฉันเรื่องมาก ฉันไม่กินของเหลือจากปากคนอื่น!"