"อือๆ...อือๆ!"
ครู่ต่อมา เย่ชิงหลวนตั้งสติได้ ก็ใช้ผ้าห่มปิดหน้าเอาไว้แน่น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดซึ้ง
ถึงแม้เย่ชิงหลวนปกติจะดูเหมือนไม่สะเทือนอะไร แต่เธอก็เพิ่งอายุแค่สิบแปด–สิบเก้าเท่านั้น การที่จุดอ่อนแบบนี้ตกไปอยู่ในมือคนอื่น โดยเฉพาะคืนนี้ที่เกือบจะเสียตัวเพราะเรื่องนี้ ความกดดันทางใจจะมากแค่ไหนก็ไม่ต้องเดา
จนกระทั่งลู่หย่วนทำลายวิดีโอทิ้ง ภาระหนักในใจก็พลันหายไป อารมณ์ที่ถูกกดเอาไว้จึงระเบิดออกมา
ลู่หย่วนไม่พูดอะไร แค่นั่งเงียบๆอยู่ข้างๆ
"ลู่หย่วน! แกมันตายซะเถอะ!"
ผ่านไปสักครู่ ข้างนอกก็ดังเสียงกรีดร้องสุดเสียงของซูทีเถียนขึ้นมา
ลู่หย่วนขมวดคิ้ว แล้วหันหลังเดินออกไป
"แกกรี๊ดอะไร!"
"ยานี่มันเป็นยังไงกันแน่!"
ซูทีเถียนชี้ไปที่วันที่บนขวดยา จ้องลู่หย่วนด้วยความโกรธแค้น สีหน้าแทบคลั่ง
"เหลืออีกแค่สี่ห้าวันก็หมดอายุแล้ว!"
"อือ"
"อือ? ไอ้เวร! ฉันเป็นทาสแกตั้งครึ่งเดือน โดนแกทำกับพื้น กับห้องน้ำ โดนแกทำท่าเหมือนหมา สุดท้ายแกก็แค่จะเอาของใกล้หมดอายุมาให้ฉันน่ะหรอ!"
"ไม่เอาก็ได้"
"แก!"
"ขอบอกไว้ก่อนนะ เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้"
ลู่หย่วนหัวเราะเย็น แล้วพูดเสียงเรียบ
"ที่เราตกลงกันไว้ คือยาที่บริษัทให้ฉันเป็นรางวัล ก็คือขวดที่แกถืออยู่นี่ไง! ถ้าแกไม่เชื่อ ข้างบนมีรหัส แกไปตรวจสอบได้"
"แก..."
ซูทีเถียนกำขวดยาไว้แน่น พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เห็นได้ชัดว่าลู่หย่วนตั้งใจจะหลอกเธอตั้งแต่แรก แต่ตามข้อตกลงที่ตกลงกันไว้ เธอก็จริงๆหาว่าลู่หย่วนผิดไม่ได้
ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะโกรธแค่ไหน จะต่อว่าเยี่ยงไร ลู่หย่วนก็ไม่มีทางเอาขวดใหม่มาให้เธอแน่นอน