"อย่าเพิ่ง! หยุดก่อน หยุดก่อน!"
จางชิ่งเฟิงเพิ่งจะลุกขึ้นจากพื้น เห็นลู่หย่วนยกกำปั้นจะพุ่งเข้ามาอีกก็รีบร้องห้าม
นอกจากเกราะพลังป้องกันซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานแล้ว เขายังมีวิชาต่อสู้อื่นๆ แต่วัดดูในใจแล้ว วิชาที่ใช้ได้ทันทีก็สู้หมัดของลู่หย่วนไม่ได้ ส่วนวิชาที่ต้องรวบรวมพลังก็ไม่ทันการ เพราะลู่หย่วนใช้วิชาก้าวระเบิดเร็วเกินไป
ถ้าเป็นแบบนี้ สู้ไปก็ไร้ประโยชน์
"นายยอมแพ้แล้วใช่ไหม"
ลู่หย่วนยืนอยู่กับที่ กำหมัดถาม
"ยอมแพ้ ยอมแพ้!"
จางชิ่งเฟิงพยักหน้ารับ ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของรุ่นพี่โดยสิ้นเชิง
เห็นลู่หย่วนคลายกำปั้น เขาถึงได้โล่งอก แล้วก็มองลู่หย่วนอีกครั้ง ขมวดคิ้วถาม
"เมื่อกี้นายใช้หมัดตรงสินะ"
"ใช่"
"บ้าเอ๊ย..."
จางชิ่งเฟิงหน้ามืดตามืดอีกครั้ง หมัดตรงเขาเห็นมามากแล้ว แค่มีพลังกระแทกแรงหน่อย แต่หมัดตรงของใครจะไปเหมือนระเบิดแรงสูงได้ขนาดนี้ ลมหมัดนี่ราวกับน้ำท่วมสึนามิเลย
นี่ไม่ใช่แค่เพราะลู่หย่วนมีพลังแท้มากมาย แต่ยังเป็นเพราะเขาฝึกหมัดตรงจนถึงขั้นลึกซึ้งสุดขีดอีกด้วย
จางชิ่งเฟิงมองลู่หย่วน คิ้วขมวดเป็นปม
เริ่มจากวิชาก้าวระเบิด แล้วก็หมัดตรง ฝึกถึงขั้นนี้ได้ ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน?
แล้วเจ้าเด็กนี่อายุเท่าไหร่ ฝึกวิชาต่อสู้ได้กี่ปี ต้องฝึกทุกวัน ฝึกไม่เว้นเวลาแน่ๆ เจ้าเด็กนี่มันบ้าแน่ๆ!
"ในเมื่อนายยอมแพ้แล้ว"