【อายุห่างกันสิบปี ทั้งคู่ต่างบริสุทธิ์!!!】
รัชศกเทียนฉี่ปีที่ยี่สิบเอ็ดแห่งต้าต้าเหลียง ฤดูใบไม้ร่วง ภายในเรือนแห่งตระกูลอิงกั๋วกง
ถ้วยน้ำแกงไก่ในมือกู้ชิงเจาหลุดร่วงลงพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ความอุ่นสายหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากอก จากนั้นเลือดดำก็ทะลักออกจากมุมปาก
นางกุมอก มองบุตรชายวัยห้าขวบตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“หยวนเอ๋อร์ น้ำแกงถ้วยนี้ใครให้เจ้ามา?”
ปฏิกิริยาแรกของนางคือ มีคนอาศัยมือบุตรชายมาทำร้ายนาง
อย่างไรเสีย องค์ชายเฉิงฉินจิ้งหมิงผู้เป็นสามีของนาง อีกสามวันก็จะขึ้นครองราชย์ นางในฐานะพระชายาองค์ชายเฉิง ย่อมต้องเข้าประทับในตำหนักกลาง
ในเวลานี้จะมีคนลงมือก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ฉินหยวนวัยห้าขวบยืนเท้าเอว สีหน้ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
“ขอให้พิษฆ่าหญิงชั่วอย่างเจ้าให้ตายเสีย!” วาจาที่เอ่ยออกมาราวกับมีดอาบยาพิษ ทุกคำทิ่มแทงหัวใจ
กู้ชิงเจาชะงักงันไปครู่หนึ่ง เพิ่งจะอ้าปากก็เห็นฉินหยวนหันไปโผเข้าหาอ้อมกอดของกู้ชิงจิ่นผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง
“ท่านแม่ ข้าจะวางยาฆ่าผู้หญิงคนนี้ พวกเราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน”
กู้ชิงจิ่นรับฉินหยวนเข้ามากอด แล้วมองกู้ชิงเจาอย่างได้ใจ
“พี่สาวยังฝันว่าจะได้ขึ้นเป็นฮองเฮาอยู่อีกหรือ? เลิกคิดได้แล้ว ราชโองการแต่งตั้งฮองเฮากำลังจะมาถึงจวน ท่านอ๋องจะสถาปนาข้าขึ้นเป็นฮองเฮา”
คุณหนูสี่แห่งตระกูลกู้ผู้รู้มารยาทและว่าง่ายมาโดยตลอด บัดนี้ไหนเลยจะยังถ่อมตนเช่นวันวาน ทุกถ้อยคำของนางราวกับแม่ทัพในสนามรบที่ชูของเชลยประกาศศักดา
มือของกู้ชิงเจาที่จับมุมโต๊ะไว้เพราะพิษกำเริบ เผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เส้นเลือดปูดขึ้นเต็มหลังมือ
ฉินหยวนมิใช่บุตรแท้ ๆ ของนางจริง ๆ เขาเป็นเด็กที่นางเก็บมาได้หลังแต่งงานหนึ่งปี
ปรมาจารย์จื้อเหนิงแห่งวัดคุ้มแคว้นกล่าวว่า เด็กคนนี้มีชะตา “ว่านเซี่ยงฮุยชุน” สามารถรวบรวมโชควาสนา พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้ นางจึงตัดสินใจรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงทันที
บัดนี้ดูแล้ว นางถูกกู้ชิงจิ่นวางแผนหลอกใช้เสียแล้ว
กู้ชิงเจามองฉินหยวน แล้วหันไปมองกู้ชิงจิ่น กัดริมฝีปากล่างแน่นพลางใคร่ครวญคำพูดของอีกฝ่าย
ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นจากหัวใจไปทั่วร่าง
กู้ชิงเจาเชื่อคำพูดของนาง บางเรื่องเพียงเห็นเค้าลางก็พอจะมองทะลุถึงความจริงทั้งหมด เรื่องวันนี้ หากไม่มีฉินจิ้งหมิงสนับสนุน กู้ชิงจิ่นย่อมไม่กล้าลงมือ
เด็กที่นางรักดุจบุตรแท้ ๆ กลับกรอกยาพิษให้นางด้วยมือของตนเอง
สามีที่นางทุ่มเทช่วยเหลือมาตลอด แท้จริงก็เพียงใช้ประโยชน์จากนาง
ลูกพี่ลูกน้องที่นางรักประหนึ่งพี่น้องแท้ ๆ กลับคิดแย่งชิงทุกสิ่งของนาง ทั้งยังต้องการเอาชีวิตนางอีกด้วย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษในกายกำเริบ หรือโทสะจู่โจมจิตใจ กู้ชิงเจารู้สึกว่าความร้อนสายหนึ่งพุ่งขึ้นในอกอีกครั้ง ก่อนจะฝืนกดมันลงไป
แต่ตลอดห้าปีที่ช่วยเหลือฉินจิ้งหมิง นางผ่านเรื่องคอขาดบาดตายมาไม่น้อย เรื่องที่อันตรายกว่าวันนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยประสบ
ประสบการณ์หลายปีหล่อหลอมให้นางสุขุม จนถึงยามนี้ก็ยังคงสงบนิ่งได้
กู้ชิงเจาเหลือบมองรอบข้าง ก่อนเอ่ยถามกู้ชิงจิ่นอีกครั้ง “เด็กคนนี้เจ้าเป็นคนคลอดหรือ? นับดูแล้ว ตอนที่ข้ายังไม่แต่งงาน เจ้าก็ตั้งครรภ์เขาแล้วกระมัง?”
“หากเจ้าบอกข้าก่อนวันแต่งงาน ข้าย่อมช่วยให้เจ้าสมหวัง เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย?”
กู้ชิงจิ่นเห็นนางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วยังพูดจาด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ ความขุ่นเคืองที่เก็บกดไว้ในใจก็พลันผุดขึ้น
อารมณ์ที่อดกลั้นมานานหลายปีปะทุออกมาราวกับเขื่อนแตก
นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยืนตรงหน้ากู้ชิงเจา ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม มุมปากมีรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วจะให้ทำอย่างไร? เขาไม่เคยแตะต้องเจ้าแม้แต่ครั้งเดียว เจ้าอยากมีลูกก็ไม่มีทางคลอดออกมาได้หรอก”
กู้ชิงเจานึกถึงคำพูดหนักแน่นขององค์ชายเฉิงฉินจิ้งหมิง ที่กล่าวว่าจะรอจนถึงวันที่นางสวมมงกุฎหงส์แล้วค่อยเข้าหอ ทั้งยังบอกอีกว่าในฐานะบุรุษตระกูลฉิน ควรให้ความสำคัญกับใต้หล้าก่อน เรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาวจึงค่อยวางไว้ทีหลัง
นางแค่นหัวเราะ “เขาช่างรักใคร่เจ้าอย่างลึกซึ้งจริง ๆ”
กู้ชิงจิ่นขยับเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วกระซิบว่า “ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ปรมาจารย์บอกเขาว่าหากเข้าหอกับเจ้า จะกระทบโชคมังกรในกาย เขาเชื่อเรื่องนี้”
นางกล่าวต่อว่า “เจ้ายังไม่รู้สินะ? วันนี้กองทัพตระกูลเซียวจะกลับเหลียวตง ระหว่างทางมีเรื่องสนุก ๆ รอพวกเขาอยู่ เหลียวตง...กำลังจะเปลี่ยนแม่ทัพใหญ่แล้ว”
เป็นไปตามคาด สีหน้าของกู้ชิงเจาเปลี่ยนไป
ขณะที่กู้ชิงจิ่นคิดว่ากู้ชิงเจาจะต้องด่าทอออกมา นางกลับเห็นกู้ชิงเจาก้มลงอย่างรวดเร็ว เก็บเศษถ้วยน้ำแกงบนพื้นขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่
กู้ชิงจิ่นตกใจ แต่ก็มีปฏิกิริยารวดเร็ว รีบหลบไปด้านข้างทันที
ทว่ากู้ชิงเจาไม่ได้พุ่งเข้าใส่นางอีก กลับยื่นมือคว้าฉินหยวนที่กำลังตกใจ แล้วใช้เศษกระเบื้องแทงเข้าที่ลำคอของฉินหยวน
นางเคลื่อนไหวรวดเร็ว หลังลงมือก็เหวี่ยงเด็กทิ้งทันที ก่อนหันหลังวิ่งออกไป
นางรู้ดีว่ามีเพียงหนีออกจากตระกูลกู้เท่านั้น จึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
กู้ชิงเจาวิ่งออกจากห้องด้านในอย่างลนลาน ก็เห็นสตรีงามวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังพาคนเดินมาจากไม่ไกล
กู้ชิงเจาโล่งใจ “ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย!”
ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนที่น้องชายเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุ มารดาก็ได้รับความกระทบกระเทือนใจ นอกจากบิดาแล้วก็ไม่ยอมพบผู้ใด
วันนี้มารดาพาคนมาด้วย หรือจะรู้ว่านางเกิดเรื่องแล้ว?
ขณะนั้นกู้ชิงเจาได้รับผลจากพิษในร่างกาย เดินเซไปมา สายตาก็พร่ามัว นางฝืนประคองสติเอาไว้ คิดเพียงว่าขอให้ไปถึงข้างกายมารดาก็พอ
แต่ยังไม่ทันเข้าไปใกล้ ก็ได้ยิน “มารดา” ที่อยู่ไม่ไกลเอ่ยว่า “คนมา จับนางไว้ให้ข้า”
มีคนรีบเข้ามากดไหล่กู้ชิงเจาไว้ทันที
ตอนนี้กู้ชิงเจามองสตรีงามตรงหน้าได้ชัดเจนแล้ว นางส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ “สามฟู? เหตุใดเป็นท่าน? ท่าน...ยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
“แล้วมารดาข้าเล่า? มารดาข้าอยู่ที่ใด?” นางแทบจะตะโกนร้องถามออกมา
ทั้งที่สามฟูตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน บิดาก็อยู่เป็นเพื่อนมารดามาตลอดหลายปี
หรือว่าคนที่ตายไปในตอนนั้นคือมารดา?
ส่วนคนที่รักใคร่กับบิดามาตลอดหลายปี กลับเป็นเซียวหงส์ชวง!
เซียวหงส์ชวงกับมารดาล้วนมาจากจวนอ๋องแห่งเหลียว เป็นพี่น้องต่างมารดากัน หน้าตาคล้ายกันอยู่ห้าหกส่วน แต่กู้ชิงเจารู้จักทั้งสองคนดีเกินไป จึงมองออกตั้งแต่แรกเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
คนนอกย่อมดูไม่ออก ไม่มีผู้ใดสงสัยว่าฮูหยินกั๋วกงอิงถูกเปลี่ยนตัวไปแล้ว
ช่างเป็นแผนสับเปลี่ยนตัวที่แยบยลนัก
เลือดดำทะลักออกจากปากกู้ชิงเจาอีกครั้ง ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นางมัวแต่ช่วยฉินจิ้งหมิงวางแผนให้ได้ขึ้นครองบัลลังก์ ถึงกับไม่รู้ว่ามารดาของตนเสียชีวิตไปแล้ว
ฮูหยินสามเซียวหงส์ชวงเห็นกู้ชิงเจาเอ่ยปากก็เปิดโปงความจริง นางกลับไม่ตื่นตระหนก
บนใบหน้างามดุจดอกบัวปรากฏแววลำพองใจ
“เจ้าใกล้ตายแล้ว ข้าก็ไม่ปิดบังอีก คนที่ตายไปในตอนนั้นคือมารดาของเจ้าจริง ๆ เพราะนางสมควรตาย บิดาของเจ้าชอบข้ามาโดยตลอด หากไม่ใช่เพราะนางเกิดจากภรรยาเอก ตำแหน่งฮูหยินกั๋วกงอิงจะไปถึงคราวนางได้อย่างไร?”
“น่าเสียดายที่นางโง่เกินไป ข้าแค่ใช้เจ้าเป็นเหยื่อล่อ นางก็เสียสติและขาดวิจารณญาณแล้ว”
“ส่วนเรื่องน้องชายของเจ้า ตอนนั้นจะฆ่าเขาให้ตายไม่ง่ายเลย ยังดีที่เช่งหลิวซึ่งอยู่ข้างกายเจ้า บอกว่าเจ้าต้องการพบเขา แล้วล่อเขาไปที่ริมสระ ผลักเขาตกน้ำจนจมน้ำตาย”
เซียวหงส์ชวงพูดด้วยรอยยิ้ม ราวกับคนที่ตายไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเพียงแมวหรือสุนัขตัวหนึ่ง
ชั่วขณะต่อมา เสียงกู้ชิงจิ่นร้องอย่างเสียสติพลันดังมาจากในห้อง “ลูกข้า!”
สีหน้าเซียวหงส์ชวงเปลี่ยนไป นางสั่งว่า “จับนางไปขังไว้ก่อน”
จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้อง
ก่อนกู้ชิงเจาจะหมดสติ นางได้ยินบ่าวรับใช้รายงานว่า “ราชโองการมาถึงแล้ว คุณหนูสี่ตระกูลกู้ กู้ชิงจิ่น รับราชโองการ”
เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็ถูกทำให้กลายเป็นมนุษย์หมูแล้ว
มือ เท้า และลิ้นของนางถูกตัดออกไปหมดแล้ว
ความโกรธแค้นของกู้ชิงจิ่นที่สูญเสียบุตรระบายลงบนตัวนาง ทั้งยาพิษ แมลงพิษ ความหวาดกลัวและความอัปยศอดสูที่ไม่สิ้นสุด ไม่มีสิ่งใดที่กู้ชิงจิ่นคิดไม่ถึง มีเพียงสิ่งที่นางทำไม่ได้เท่านั้น
ความเจ็บปวดนับเป็นการลงทัณฑ์ที่เบาที่สุดแล้ว
นางไม่รู้ว่าถูกทรมานมานานเท่าไร รู้เพียงว่าในชั่วขณะที่สิ้นใจ แสงโลหิตเหนือศีรษะพุ่งขึ้นฟ้า
นางใช้สติที่เหลืออยู่น้อยนิด สาบานอย่างอาฆาตในใจ ต่อให้ต้องตกนรกชั่วกัปชั่วกัลป์ กลายเป็นผีร้าย ก็จะส่งพวกมันลงนรกให้ได้
ในชั่วขณะที่นางหลับตาลง ท้องฟ้าที่เดิมแจ่มใสพลันมีเมฆสีดำสนิทหมุนปั่นป่วนขึ้นมา
สายฟ้าเก้าสายฟาดสนั่นต่อเนื่อง ราวกับผ่ารอยแยกที่ทอดยาวผ่านกาลนานนับหมื่นปีให้เปิดออกกลางเวหา